Donderdag 21/11/2019

Als er maar weinig tijdoverblijft

Is dit een gevoelige film? Ja. Ontroerend? Zeer zeker, want My Life Without Me , over een jonge moeder in de kelder van de samenleving die te horen krijgt dat ze een fatale kanker heeft, is een subtiele en geslaagde evenwichtsoefening om platte pathetiek en goedkoop sentiment te vermijden.

Ann werkt als schoonmaakster in de hogeschool waar ze zelf nooit heen kon omdat ze al op haar zeventiende zwanger werd. Ze is nu 23. Samen met haar twee dochtertjes en haar meestal werkloze man Don - een vriendelijke kerel, daar niet van, maar eigenlijk zelf nog een onbeholpen kind - woont ze in een stacaravan, in de achtertuin van haar moeder. Die lijkt aan het cultiveren van haar stugge en verbitterde misantropie een volle dagtaak te hebben. De vader van Ann zit nog maar eens in de gevangenis. En dan krijgt Ann out of the blue te horen dat ze kanker heeft, dat een operatie zinloos is en dat ze nog maar enkele maanden te leven heeft.

Dit lijkt wel de even perfecte als morbide én deprimerende aanzet voor nog maar eens zo'n sentimentele, tranentrekkende 'sickness-of-the -week'-zaterdagavondfilm, maar dat is My Life Without Me, de eerste Engelstalige film van de Spaanse scenariste-regisseuse Isabel Coixet, toch niet geworden.

Voor haar scenario, waarmee zij de gebroeders Agustin en Pedro Almodovar wist te overtuigen om dit project met hun productiebedrijf El Deseo te ondersteunen, liet Isabel Coixet zich inspireren door het kortverhaal 'Pretending the Bed is a Raft' van Nanci Kincaid. Maar bij haar adaptatie bracht Coixet een essentiële verandering aan. In de film neemt Ann namelijk de beslissing om tegen niemand iets te zeggen over het 'doodvonnis' dat zopas over haar werd uitgesproken. Wij, als kijkers, mogen het uiteraard wél weten. Net zoals we door Ann, via een voice over-commentaar waarin ze zichzelf in de tweede persoon aanspreekt, ook op de hoogte worden gehouden van het lijstje dat ze heeft opgesteld met allerlei dingen die zij, nu ze weet dat haar dagen geteld zijn, absoluut nog wil doen of in orde brengen. Zo neemt ze bij voorbeeld cassettes op met telkens andere verjaardagswensen voor haar beide dochtertjes. Tot ze achttien zijn. Voor zichzelf wil Ann ook nog eens vrijen met een andere man - 'to see what it feels like' - want behalve met Don heeft ze met niemand anders seks gehad. Via dat lijstje wordt ook de betekenis van de titel duidelijk. Ann aanvaardt dat haar jonge leven bijna afgelopen is; de tijd die haar nog rest wil ze zo bewust, zo gelukkig en zo vrij mogelijk, vandaar de geheimhouding, doorbrengen. Maar tegelijk wil ze ook allerlei schikkingen treffen voor haar leven, en dus eigenlijk dat van haar geliefden, als zij er niet meer is.

Sarah Polley, de jonge actrice die we eerder aan het werk konden zien in films van Atom Egoyan en David Cronenberg, is in de woorden van cineaste Coixet, de 'ziel' van deze aangrijpende film. In haar rustige, tedere en subtiele vertolking weet zij zich omringd door een pleiade aan uitstekende nevenpersonages, die stuk voor stuk met veel nuance en gevoel voor het juiste detail tot leven worden gewekt. En jawel, men ontsnapt als kijker niet aan de confronterende aandrang om tijdens/na het bekijken van deze zowel melancholie als levenslust opwekkende film zélf zo'n prioriteitenlijstje op te stellen.

Jan Temmerman

Aangrijpende film met tedere en subtiele vertolkingen

HHHH

VERTOLKING Sarah Polley, Scott Speedman, Amanda Plummer, Mark Ruffalo, Deborah Harry, Leonor Watling, Maria de Medeiros, Alfred Molina REGIE Isabel Coixet GENRE Drama LAND Canada/Spanje SPEELDUUR 106 minuten

KORT SAMENGEVAT

Een jonge vrouw, die sowieso al niet veel kansen in het leven heeft gekregen, krijgt te horen dat ze nog slechts enkele maanden van haar dood verwijderd is. Ze beslist tegen niemand iets te zeggen, maar stelt een lijstje op van de zaken die ze zeker nog wil doen in de luttele tijd die haar nog rest. Wat makkelijk kon ontaarden in een tranerig melodrama, groeit integendeel uit tot een oprecht ontroerende film.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234