Zaterdag 06/06/2020

Place du Samedi

Als een mens twee helden mag hebben, dan zijn de mijne Elvis en Guy Mortier

Beeld Alfred Wirtheimer

Marc Didden is schrijver en columnist bij De Morgen.

Terwijl de decemberkoude over het land heen kroop, zagen mijn oude ogen toch met enig plezier hoe zich op diverse publieke plekken hartverwarmende taferelen afspeelden.

Scherpe contrasten ook met de algemene triestheid die zich in de laatste dagen van het afgelopen jaar van de bevolking meester gemaakt had. In Gent, in Boom, in menig bruin of blits café, smeerden iele freules en buikige baardmensen hun stembanden met sloten glühwein om zich dan aan een samenzang te wagen die meestal eindigde met de fel gescandeerde kreet 'Alleen Elvis blijft bestaan'.

Diep gemeend, daar ben ik zeker van, maar velen van hen beseften wellicht niet hoe waar die woorden waren. Voor mij alvast, want ik heb niet de pretentie in andermans naam te spreken. Maar het staat vast dat ik blij ben dat ik halfweg de twintigste eeuw geboren werd, dat onder meer mijn jaren van verstand gelijklopen met de opstanding van de genaamde Elvis Presley.

De onvoorwaardelijke liefde van mijn ouders, gesneden brood en propere wc's beschouw ik natuurlijk ook als hoogtepunten van de vorige eeuw, maar als er iemand is die mijn jonge leven draaglijk heeft gemaakt terwijl ik bijvoorbeeld dik tegen mijn zin en op spillebenen naar grauwe patersscholen liep om daar dan uitgelachen te worden omdat ik niet kon voetballen, dan was die iemand de heer Presley.

Ik heb hem niet zelf ontdekt want het gebeurde via de schrale platencollectie van twee van mijn broers. De ene bezat de single waarop de songs 'Surrender' en 'Lonely Man' stonden. Vooral de tweede song raad ik u aan. 'Lonely Man' droeg in zijn titel al veel voortekenen van wie Elvis later zou worden en hoe ik me toen graag voelde.

Beeld Karoly Effenberger

Overmoedige bui

Detail: dit singletje was het enige in mijn broers collectie. Tijdens een veertiendaagse blokperiode draaide hij 'Surrender' letterlijk onophoudelijk, tot mijn moeder er plotsklaps genoeg van kreeg en ermee dreigde het plaatje met het huisvuil mee te geven. Ze sprak daarbij de volgende historische woorden: "Nog één keer en ik word er zelf 'Surrender' van."

Mijn andere broer bezat een 78-toerenplaat met daarop Elvis' versie van Ray Charles' 'I Got Woman'. Een kostbaar kleinood, uit zwarte zegellak vervaardigd.

In een overmoedige bui vroeg ik of ik het voorwerp van verlangen eens mocht vasthouden. Dat mocht. En ik liet de plaat daarna meteen uit mijn handen glippen. De 'Woman' van Ray en Elvis lag in honderdduizend stukken op de harde keukenvloer. Tussen die broer en mij is het nooit meer écht goed gekomen.

Mijn eerste zelfstandige daad met betrekking tot het aanleggen van een persoonlijk Elvis Presley Museum was een investering van één Belgische frank in een zogenaamde 'sjikkenbak' of kauwgumautomaat, die zich halfweg de Eburonenstraat te Sint-Joost-Ten-Node bevond. Als onverwachte bonus bij een toverbol kreeg ik een op karton gedrukte foto van Elvis. Op de achterkant van de chromo stond een erg compact gedrukte biografie die nauwelijks leesbaar was en bij nader inzien ook nog in het Duits was gesteld.

Het eerste wat ik dus ooit van mijn levenslang idool qua harde feiten te weten ben gekomen, was het volgende : 'Elvis Aaron Presley wurde zum 8. Januar 1935 in East Tupelo, Mississippi als Sohn der Landarbeiter Vernon Elvis Presley und der Textilarbeiterin Gladys Love Presley geboren. Sein Zwillingsbruder Jesse Garon Presley kam tot zur Welt.'

Zwaarlijvige gek

Nou moe, dacht ik meteen. Wat als het andersom was geweest? Wat als niet Jesse maar Elvis zelf 'tot zur Welt' was gekomen? Tja, dan was er niet alleen voor maar ook na Elvis helemaal niks geweest, als we tenminste John Lennons fameuze uitspraak "Before Elvis, there was nothing" even mogen parafraseren.

Dan was er vandaag niet die bulk fantastisch materiaal geweest waarvoor de man die we eerst 'Het Bekken' en daarna 'De Koning' gingen noemen, zijn lijf en leden gegeven heeft. Dan hadden wij niet kunnen mee blaffen met 'Hound Dog', grienen op 'Love Me Tender', of als een zieke hond mee balken op 'Heartbreak Hotel', misschien wel het mooiste nummer dat ooit geschreven is.

Elvis Presley is vorige donderdag in theorie 80 jaar oud geworden. Het zal wel waar zijn omdat hij 'zur welt kam zum 8. Januar 1935'. Sommigen beweren zelfs dat hij 'starb am 15. August 1977 im Alter vom 42 Jahren', maar daar geloof ik nu eens niets van, zie.

Elvis zal pas definitief dood zijn wanneer u en ik daarover beslissen. Zolang er massa's gevonden worden die bereid zijn tot luidkeelse samenzang met behulp van de woorden 'Alleen Elvis blijft bestaan', komt het helemaal in orde met dat eeuwig leven van The King.

Jongelui vragen me wel eens hoe ze aan die hele Elvis moeten beginnen. Ze kennen hem meestal nauwelijks en ik merk dat ze de ware Elvis vaak verwarren met de zwaarlijvige gek die in een met rijnstenen bezette soepjurk zijn eigen glorienummers stuk voor stuk de nek omdraaide, daar in Las Vegas.

Ze kennen de verhalen van de rare man die, telkens wanneer hij zich weer eens helemaal down voelde, absoluut zijn eigen gewicht in pindakaas op een sandwich moest smeren, die gulzig verorberde en daarna met zijn pas door Sinterklaas gebrachte kalasjnikov alle zeven zijn reuzetelevisietoestellen aan flarden schoot. Ze kennen soms ook de giechelversie van 'Are You Lonesome Tonight?', waarin Presley een van zijn mooiste en schrijnendste nummers op vakkundige wijze verkracht.

Maar ik zeg aan die jongelui, en ook aan u, lezers, om al die onzin te vergeten en alleen maar voor de muziek te gaan. Want de muziek van de man is vele malen boeiender dan de mythe. En die muziek is ten overvloede beschikbaar.

Op Amazon bieden ze bijvoorbeeld niet minder dan 1.071 albums aan. Laten we eerlijk zijn en toegeven dat die niet allemaal even onmisbaar zijn.

Maar als u écht wilt weten waar de kracht van de jonge Elvis, zijn buitengewone zangstijl en zijn helemaal on-blanke zin voor ritmiek vandaan kwamen, ga dan op zoek naar Elvis' Golden Records, liefst op vinyl. Beluister die schijf intensief en u zult algauw voor de spiegel staan met een nepmicrofoon in de hand om heupwiegend uw versies van 'All Shook Up', 'Jailhouse Rock' en 'Don't Be Cruel' aan de wondere wereld van uw badkamer toe te vertrouwen.

Doe er ook nog maar The Sun Sessions bij en laat de goede tijden rollen op maagdelijke versies van Bill Monroes 'Blue Moon Of Kentucky', op 'Good Rockin' Tonight' of op het nog altijd begeesterende en bijzonder historische debuut 'Mystery Train'.

En begin dan zonder dralen aan een wellicht vermoeiende maar zeer verblijdende zoektocht naar de dubbel-cd Meer dan het beste van Elvis Presley, een tjokvol kwaliteit staande bloemlezing van de hand van dat andere oude bekken, Guy Mortier. Er kam zur Weltin Mol, am 24. Marz 1943. Maar ook hij heeft mijn leven beter gemaakt.

Als een mens twee helden mag hebben, dan zijn de mijne voor eeuwig Elvis en Guy. En wellicht zal straks in 3014, na verregaand onderzoek, blijken dat zij eigenlijk één en dezelfde persoon waren. Wat zeg ik? Zijn!

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234