Woensdag 21/08/2019

als de boter in 'last tango in paris'

Trage shots wisselen af met musicalnummers, de sc�nes zijn radicaal en surrealistisch

Tragikomedie l The Wayward Cloud HHHH

Christophe Verbiest

The Wayward Cloud kan voor de watermeloen als seksueel object doen wat Last Tango in Paris voor de boter was. Maar de scène die ongetwijfeld het meest besproken zal worden, is het beruchte slot, waarover we u niet te veel kunnen verklappen, behalve dat het regisseur Tsai Ming-liang verwijten van misogynie opgeleverd heeft.

Dat is trouwens onzin. Misschien is het misantropie, maar binnen het wereldbeeld van Tsai is het vooral realisme. De grote kracht van de scène is dat Tsai zijn levensvisie in één onthutsend beeld samenvat: iedere mens is eenzaam, en elke poging om daarin verandering te brengen is tot mislukken gedoemd. Terwijl Tsai in zijn vroegere films nog enige hoop liet gloren, is die illusie nu in de kiem gesmoord. En toch is The Wayward Cloud allesbehalve een deprimerende film.

Wie grote dramatische ontwikkelingen zoekt, is bij Tsai zoals altijd aan het verkeerde adres en de plot laat zich makkelijk samenvatten. Een naamloze pornoacteur en een vrouw die in een anoniem, ontmenselijkt flatgebouw woont, waar ook de filmopnamen plaatsvinden, voelen zich langzaam tot elkaar aangetrokken. Omdat Taipei in de greep zit van een enorme droogte (een knipoogje naar Tsais andere films, waarin het immer oude wijven regent) hamstert het water en, op aanraden van de overheid, watermeloenen om hun sap, want het is voedzamer dan water en ze zijn in overvloed beschikbaar. Achter die banale en alledaagse wereld waarin nauwelijks gesproken wordt, schuilt een verbluffende poëzie. De vrouw die van een watermeloen bevalt, zeepbellen die via de waterleiding een flat binnendringen of water dat zachtjes uit het beton opborrelt: het ontroert en laat je tegelijk glimlachen.

Deze scènes zonder muziek, gefilmd in lange, statische of zeer traag bewegende shots, worden afgewisseld met hilarische musicalnummers (onder meer een Chinese versie van 'Sixteen Tons'). Tsai deed dat ook al in The Hole maar nu zijn de scènes, gefilmd in verzadigde kleuren, nog radicaler en surrealistischer: ze verwijzen zowel naar voorbeelden uit Hongkong, naar Hollywoods rijke musicaltraditie (onder meer de geometrische patronen van Busby Berkeley) als naar Les parapluies de Cherbourg.

Wie beweert dat Tsai altijd dezelfde film maakt, heeft gelijk. Toch als een film verengd wordt tot zijn thematiek, in casu emotionele eenzaamheid en vervreemding in de grootstad. Het is trouwens typisch voor de allergrootste regisseurs, van Hitchcock tot Antonioni, dat ze de kunst verstaan om hetzelfde keer op keer op een andere fascinerende wijze te vertellen. Het oeuvre van Tsai is (voorlopig?) te ongelijkmatig om een plekje in het pantheon te verdienen, maar deze zevende en veruit knapste film van hem kan probleemloos naast het beste van genoemde regisseurs staan. Niet te missen. En leg alvast een schijf watermeloen in de koelkast.

REGIE Tsai Ming-liang VERTOLKING Lee Kang-sheng, Chen Shiang-chyi, Lu Yi-ching, Yozakura Sumomo LAND Taiwan / Frankrijk SPEELDUUR 115 minuten

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden