Woensdag 20/10/2021

'Als acteur ben je maar beter niet te bekend'

'Wellicht is het een film die je als man gaat bekijken om je vrouw een plezier te doen.' Filip Peeters (52) stond voor de romantische komedie Wat mannen willen voor het eerst achter de camera en koos bewust voor een klassieke aanpak. 'Een knetterend haardvuurgevoel willen we je meegeven.' Kurt vandemaele

Er zijn weinig zekerheden in het leven. En in dat van een acteur nog minder, al zeker niet als hij met een actrice getrouwd is. En twee kinderen heeft, zoals Filip Peeters. Die kinderen zijn intussen 10 en 11. En hun vader is nu ook regisseur.

Peeters en zijn vrouw zijn van de rand van Brussel, maar hun sociaal leven speelt zich in Antwerpen af. Sinds hij verhuisd is, staat hij drie weken per jaar minder in de file, zegt hij. Bijna genoeg om nog een film te maken. Maar eerst wilden wij weten hoe hij erbij kwam om de romantische komedie Wat mannen willen te regisseren.

"Ze hebben het me gevraagd. Op een bepaald moment kreeg ik een telefoontje: 'Filip, we hebben hier de rechten op een Nederlandse film. Zie je het niet zitten om daar een Vlaamse remake van te maken? Ik had stiekem al wel eens gehoopt om ooit te regisseren, maar ik had niet verwacht dat het op die manier zou gaan. Dus ja, ik heb die eerdere versies bekeken, eens goed over het aanbod nagedacht, en ik zag geen enkele reden om het niet te doen.

"Het was een kans om als filmmaker een voet tussen de deur te krijgen. Anders moet je al zelf iets gaan schrijven. Dat is niet eenvoudig en je moet er tijd voor hebben. Want het leven gaat voort en er moet brood op de plank komen. Dus dit was het ideale opstapje."

Je was er klaar voor.

Filip Peeters: "Ja en neen. Er waren veel dingen die ik niet wist toen ik ja zei tegen dit project. (lacht) Dingen waarvan ik plots besefte: ah ja, dat hoort er ook bij. Zoals bijvoorbeeld een team samenstellen. Dat was het fijnste van de hele rit. Dat samenhorigheidsgevoel. Zorgen dat alle neuzen in dezelfde richting staan. Ik krijg er nog altijd kippenvel van.

"Als acteur ben je in zekere zin een toerist op de set. Je beseft niet hoeveel uren zo'n filmploeg samen doorbrengt en wat dat doet met een mens. Nu kan ik echt zeggen: de weg ernaartoe was zeker zo belangrijk als de bestemming, als het resultaat. Ik ben te oud om tijd te verspillen aan dingen die niet plezant zijn."

Het is een opdrachtfilm en de opdracht was om een film te maken die op zeker speelt.

"Ja, de opdracht was om een publieksfilm te maken. Dus ik zal beoordeeld worden op basis van de ticketverkoop. Ik wist natuurlijk niet op voorhand dat er dit najaar twaalf Vlaamse films zouden uitkomen, plus een James Bond en ook nog een Star Wars. Waardoor het waarschijnlijk moeilijk zal worden om echt goed te scoren.

"Anderzijds is het de enige feelgoodfilm die uitkomt. Een fijn, knetterend haardvuurgevoel willen we je meegeven. Ik heb bewust gekozen voor een heel klassieke aanpak. Behalve misschien in de kleuren. We hebben alle knoppen helemaal opengedraaid." (lacht)

Eigenlijk best begrijpelijk dat

producenten bij jou aankloppen om te regisseren. De experimenten die je destijds als acteur met je gewicht gedaan hebt, tonen aan hoever je wil gaan voor iets waarin je gelooft.

"Dat hoort bij de job. Je kunt geen dingen half doen. Dat zeg ik ook tegen mijn dochters: 'Als je iets doet, dan moet je het goed doen, anders doe je het beter niet.' Ik hou niet van middelmaat. Ik vind dat verschrikkelijk. Ofwel bengel ik helemaal achteraan, en beland ik in de bezemwagen, of ik zit aan kop. Maar ik zit niet in het peloton. Dat is grijs."

Mainstream gaat voor de middelmaat. Daar hou je niet van?

"Voor mezelf? Nee. Ik hou niet van de middelmaat. Maar ik kan wel houden van mensen die van mainstream houden."

Zou je zo'n film maken als het geen opdrachtfilm was?

"Daar zou ik niet meteen aan denken, neen. Ik vind het heel fijn om dat als genreoefening te doen. We gaan daar geen Oscar mee winnen. Volgende keer wil ik liever een thriller of een sociaal drama maken. Maar het is niet evident om een goeie komedie af te leveren. Er moet gelachen worden. En dus sluipen er soms flauwe grappen in. Ook in deze film zitten er grappen waarvan ik zeg: het is niet mijne vis, maar ze moeten erin. En ze blijken te werken, kon ik al merken tijdens de eerste visies."

Als acteur zie ik je niet meteen in komische films. Je vrouw wel.

"Daar word ik ook minder voor gevraagd. Men ziet me meer als een dramatisch acteur. Terwijl komedie uiteraard heel geestig is, heel plezant om te doen."

Wat mannen willen gaat over mannen op zoek naar liefde. Mannen in alle soorten en gewichten, gaande van de stoere rakker tot de lieftallige stuntel. Waar zet je jezelf?

"Als ik mezelf moet vergelijken, dan met Wouter, het personage van Jonas Van Geel. De dromer, de romanticus. Als ik kijk hoe ik mijn vrouw ten huwelijk heb gevraagd, dan kan ik niet anders dan toegeven dat ik een romantische ziel ben.

"Het is begonnen met 'Schat, ik ga even een pakje sigaretten kopen'. Wat eigenlijk een onheilspellend zinnetje is. En ik was weg. Even later stond er een stretchlimo voor de deur om haar op te pikken. Onderweg kreeg ze een glaasje champagne aangeboden. Die stretchlimo reed naar de luchthaven. Ik had ervoor gezorgd dat de wagen de tarmac op kon rijden, tot bij een dubbeldekker, een opleidingsvliegtuigje van na de Eerste Wereldoorlog. Zij zat vooraan in de openlucht, met de piloot achter haar.

"Ze landden in Hoevene, op een luchthaventje, een aardappelveld eigenlijk. Ik had de hele familie uitgenodigd. Voor het landde, heeft het toestel nog een paar keer over onze hoofden gescheerd, en toen kwam ik aan gegaloppeerd, op een wit paard, verkleed als ridder. Ik heb haar toen op mijn knie gezet en een ring over haar vinger geschoven.

"We hebben toen zo gelachen dat er zelfs geen ja van gekomen is. Daarna ben ik naar haar vader gestapt om de hand van zijn dochter te vragen. Het enige wat nog ontbrak, was een ambtenaar van de burgerlijke stand om meteen het huwelijk te voltrekken. Dus we hebben daarna ook nog een feest moeten geven. Een echt trouwfeest."

Je was al redelijk zeker van je stuk.

"Ik had me net al die moeite getroost om op zeker te spelen. (lacht) Maar bon, dat is romantisch, denk ik. De bedoeling is dat je dat ook maar één keer doet natuurlijk. Dus ik dacht, we gaan er een serieuze lap op geven."

Je bent duidelijk deel van het doelpubliek. Terwijl ik dacht dat Wat mannen willen een vrouwenfilm was.

"Wellicht is het een film die je als man gaat bekijken om je vrouw een plezier te doen. Alhoewel, de film heeft wel ballen. Hij laat je bijvoorbeeld een Gent zien waar ik in ieder geval van versteld stond. Eerst dacht ik dat we in Antwerpen zouden draaien. Maar toen bleek dat Antwerpen geen geld gaf en Gent wel. Dus ja, toen moesten we in Gent draaien natuurlijk. 'Welke Antwerpenaar zal dat willen zien?', vroeg ik me af.

"Tot ik Gent ontdekte. Prachtig gewoon. Alleen nog maar door het water! Ik snap niet dat men in de Nederlandse versie niets met de grachten van Amsterdam heeft gedaan. Niets zo romantisch als bootje varen met je lief. Ik dacht meteen: er moet een bootje in. Willem Wallyn was het scenario aan het schrijven en stond open voor mijn ideeën. Geweldige scenarist. Ik heb enorm veel geleerd van hem.

"Hij heeft net een script klaar voor een film die hij zelf gaat regisseren. Schijnt heel goed te zijn. Misschien mag ik wel meespelen, wie weet? Ik zal zien. Ik denk het niet. (lacht) Anders had hij het al gevraagd."

Ben jij het type dat solliciteert?

"Nee. Nooit gedaan."

Op al die filmpremières zijn er acteurs die je overal ziet in de hoop dat ze opgemerkt zullen worden.

"Omdat men er nog altijd verkeerdelijk van uitgaat dat op zulke evenementen de rollen verdeeld worden. Niets is minder waar. Zelf heb ik destijds 100.000 frank geïnvesteerd in een goeie showreel. Geld dat ik eigenlijk niet had. Ik had in Robbe De Herts Gaston's War een nazi gespeeld. En met die scène heb ik een promofilmpje laten maken, waarmee ik naar Duitsland ben getrokken.

"Voor ik terug was uit München, had ik al een rolletje. En zo is dat gegroeid tot ik een hoofdrol speelde in een langspeler. Dat was in 2001. Toen heb ik mijn vaste rol in Recht op recht opgezegd, omdat ik het risico wou nemen om in Duitsland aan de slag te kunnen. En intussen heb ik al meer dan 50 Duitse films op mijn teller staan."

Nu de serie Salamander in Engeland en elders ter wereld getoond is, wordt je acteercarrière misschien nog internationaler.

"Daar mag je niet op hopen. Twintig jaar geleden, of meer nog, ben ik eens naar L.A. getrokken om de toer te doen langs de agentschappen, zodat ik mezelf nooit het verwijt zou kunnen maken dat ik het niet geprobeerd heb. Maar je bent daar een nummer, hè. Ik had geen enkele voeling met die stad. Niets voor mij. Zo oppervlakkig.

"Plus, ik ben alsmaar liever thuis. Ik dacht altijd: hoe groter de kinderen, hoe minder ze me nodig zullen hebben en hoe makkelijker ik zal kunnen vertrekken.

"Maar het is net omgekeerd. Ik heb het moeilijker om weg te gaan. Door mijn activiteiten in Duitsland kan ik het me permitteren om meer thuis te zijn."

Is dat zo'n wereld van verschil, financieel?

"Ja, daar krijg je tot 3 of 5 keer wat je hier krijgt als acteur. Als ik daar een rol doe, ben ik een hele periode weg, maar kan ik achteraf langer thuisblijven."

De entrepreneur in jou denkt wellicht al aan het regisseren

van een Duitse film.

"Ik hoop nergens op. We zien wel. Ik denk dat het niet slecht is om je markt zo groot mogelijk te maken. Het is altijd fijn om eens in een andere vijver te vissen. Ik ben wel helemaal akkoord met Jan Verheyen als die zegt: 'Het is leuker om een grote vis in een kleine vijver te zijn, dan een kleine vis in een oceaan'. Als je ziet hoeveel coproducties er zijn, dan kan het geen kwaad om internationaal te denken. Een film maken kost veel geld. En hoe meer mensen je kent bij wie je geld kunt vinden, hoe meer mogelijkheden je hebt."

Als je ziet hoeveel mensen uit onze filmwereld in het buitenland bezig zijn, moet je haast concluderen dat de Vlaming zijn bescheidenheid aan het verliezen is.

"Terecht ook. Het is genoeg geweest met die onder-de-kerktorenmentaliteit van ons. Vlaanderen bulkt van het talent. Het is zeer terecht dat we nu ook in het oog worden gehouden door de grote broers die zeggen: 'O, wat is dat daar in Vlaanderen? Hoe kan een F.C. De Kampioenen het winnen van James Bond?' Dat is heel bijzonder hoor. Big Brother is watching us. En dat is heel goed. Ik hoop daar ook mijn steentje aan te kunnen bijdragen."

Talent in overvloed, maar menig acteur weet niet van welk hout

pijlen te maken.

"Daarom ben ik ook gelukkig dat ik in Duitsland aan de slag kan. Je bent niet afhankelijk van één markt. Als acteur wil je voor kwaliteit kiezen, maar het leven kost geld, de facturen blijven komen en je aanvaardt rollen die je niet wilt doen. En voor je het weet, zit je in een vicieuze cirkel. Dat is een van de redenen waarom we de acteursgilde hebben opgericht. We hebben een onderzoek laten doen waaruit bleek dat maar 7 procent van de acteurs kan leven van het acteren alleen. De rest moet bijklussen. Je bent als acteur een beetje een ondernemer."

Jij hebt iets bereikt. Je hebt een zeker comfort. Je hoeft geen spelprogramma's te doen of in panels te zitten.

"Ik ben daar niet voor gemaakt. Ik ben niet de vlotte, joviale lolbroek, die op commando geestig kan zijn. Ik kom ook niet in de pers als het niet moet. Er is veel beter nieuws te vergaren. Als acteur kun je maar beter niet te bekend zijn als persoon. Je bent eigenlijk een vertegenwoordiger in geloofwaardigheid. Hoe bekender je bent als mens, hoe minder geloofwaardig je bent als personage."

Heeft Jonas Van Geel dat

probleem niet?

"Dat is een fantastisch multitalent. Ongelooflijk wat die allemaal kan."

Hij schrijft ook scenario's. En er zit ook een hele goeie acteur in.

"Absoluut. En een formidabele presentator ook. Volgens mij zou hij de nieuwe Rudi Carrell kunnen zijn in Duitsland. Mocht hij een beetje Duits spreken. Dat is nog eens een toekomst. Dan moet hij niet te lang meer werken."

Maar het duurt een eeuwigheid om dat Duits onder de knie te krijgen. Hoe is jou dat gelukt?

"Goh, ik ben opgegroeid in Tervuren. En Tervuren is een plek waar heel veel eurocraten en andere buitenlanders wonen. Het loopt daar vol migranten. In onze straat waren wij de enige Vlamingen. Met de jongeren uit de buurt heb ik heel veel Duits, Frans en zelfs Italiaans gepraat."

Ben je een andere acteur in het Duits?

"De perceptie is misschien anders. In Duitsland moet alles heel proper en afgebakend zijn. Ze vinden van mij dat ik heel schmutzig speel. Ranzig. Dan hebben ze het over een bepaalde rauwheid, een grain.'

Is die grain dan mannelijk?

"O nee, dat kan ook heel sexy zijn in een vrouw. Die Demi uit K3 zoekt K3 heeft een grain. Ja, ik heb daar naar gekeken. Gezellig de vrijdagavond met de vrouw en de dochters onder het dekentje voor de tv. Wel, die Demi heeft een grain en dat maakt haar sexy. Volgens mij heeft de vrouw van Gert Verhulst gezegd: no way. Veto!" (lacht)

Nathalie Meskens is op een andere manier rauw in je film. Ze acteert met een geweldige naturel. Veel beter in ieder geval dan in Lee & Cindy C.

"Die heb ik niet gezien."

Je wilt het niet toegeven.

"Nee, echt, hij was al uit de zalen voor ik kon gaan kijken. En mocht ik hem gezien hebben, ik zou tegen Stany Crets gezegd hebben dat ik hem fantastisch vond. (lacht) Maar Nathalie was van alle ballast ontdaan in mijn film. Vormelijk heb ik de film behandeld als een sprookje. Feelgood begint altijd met 'Er was eens...' en het eindigt met '...en ze leefden nog lang en gelukkig'. Vandaar dat de kleuren, de decors erover moesten zijn, mooier dan in het echte leven.

"Maar daar stond tegenover dat de acteurs wel zeer reëel moesten zijn. Doordat ik zoveel personages had, had ieder personage slechts 19 minuten - ik heb het eens uitgerekend - om zijn of haar verhaal te doen. Dus moesten ze waarachtig zijn, om ervoor te zorgen dat de kijker hen zou volgen."

Heb je eigenlijk niet overwogen om je vrouw een hoofdrol te geven?

"Ik heb het haar gevraagd. Maar ze zei: 'En iedereen dan zeggen dat ik erin zit omdat ik jouw vrouw ben, zeker.' Ik heb haar dan maar verplicht om een klein rolletje te spelen. Ik zei: 'Je moet maandag mee, we hebben niemand gevonden.' (lacht) Toen kon ze niet anders. Een van de fijnste ervaringen bij Salamander was de samenwerking met haar. Ik had nog nooit met haar gewerkt. Het was kort maar zalig. Precies doordat we zo vertrouwd zijn met elkaar. Je hebt maar één blik nodig om te weten waar je naartoe wilt. Je kunt repeteren in bed. Je komt heel goed voorbereid op de set.

"Deze keer was de verhouding anders. Ik was de baas en zij moest luisteren. We hadden weer gerepeteerd in bed en toen ze op de set kwam, moest ik niets meer zeggen. Ze was draaiklaar. Geen betere repetitieplaats dan de slaapkamer."

Is zij de regisseur thuis?

"Of zij de touwtjes in handen heeft? Ja, vrouwen hebben daar een bijzonder talent voor. Ik doe mijn best. Maar ik ben niet zo'n nieuwe man. Ik heb het geluk dat ik goed kan koken. Het eten neem ik vaak voor mijn rekening, maar de rest blijft een opgave."

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234