Zondag 25/08/2019

Almodóvar in het Spiegelpaleis

Het Cinema Novo festival in Brugge (een thuis voor de Aziatische, Latijns-Amerikaanse en Afrikaanse film) is afgelopen weekend stevig begonnen. Het festival ligt op koers voor minstens een evenaring van zijn toeschouwersrecord en kwalitatief valt er evenmin te klagen: we hebben de voorbije dagen veel goede films gezien, weliswaar zonder echte uitschieters.

De bekendste van de negen regisseurs die in Brugge meedingen naar de Karibuprijs is de Taiwanees Tsai Ming-liang (Vive l'amour en What Time Is It There). In Goodbye, Dragon Inn HH evoceert hij in lange, zeer lange, zeer zeer lange shots de laatste voorstelling in een door de tijd en de elementen aangevreten bioscoop. Zijn bijna dialoogloze ode aan de cinema en aan de martial arts-prent Dragon Inn, de laatste film die er geprojecteerd wordt, is een weemoedige, druilerige film die spankracht mist omdat de regisseur krachtige beelden afwisselt met banale en soms de sfeer breekt met flauwe grapjes.

Neen, dan liever Drifters HHH van Chinees Wang Xiaoshuai: ook hij kiest voor lang aangehouden, streng gekadreerde shots, maar ze zijn een stuk rijker: vooral het spel tussen voor- en achterplan en de manier waarop hij ramen als doorkijkjes gebruikt (waardoor je, als je dat wílt zien, in zekere zin filmpjes in de film krijgt) is fascinerend en compenseert het niet altijd even sterke gegeven over een vader die de hoede over zijn zoon wil terugkrijgen en het verlangen van dorpsbewoners om naar de VS te emigreren.

Azië maakt veruit de sterkste indruk op deze Cinema Novo, onder meer ook dankzij de Thailander Pen-ek Ratanaruang, die in het prachtig gefotografeerde Last Life in the Universe HHH macabere humor mengt met poëtische beelden. Het is het verhaal van een laconieke jonge Japanner in Thailand en zijn ontmoeting met een Thais hoertje dat naar Japan wil verhuizen. Het is jammer dat de regisseur tijdens het laatste halfuur deze liefdesgeschiedenis van aantrekken en afstoten onhandig onderbreekt om een subplot over een moord af te wikkelen of het zou onze favoriet zijn.

Nu zetten we in op Prosti HHH, een met verve verteld, in prachtige kleuren gevat, afwisselend grappig en aangrijpend beeld van het leven in een luxebordeel. Onderhuids brengt Erik Matti kritiek op de corrupte Filippijnse samenleving, maar het is in de eerste plaats een portret van een intrigerende microkosmos. Matti past voor vulgariteit en benadert de seksscènes met veel humor, Almodóvariaans zeg maar.

Minder overtuigend is Les petites gens HH, het debuut van Nariman Turebayev. Deze film over twee straatverkopers in Kazachastan begint knap met enkele hilarische grappen en een scherpe sfeertekening, maar de humor verdwijnt langzaam, de focus wordt waziger en er komt (te) weinig voor in de plaats. El fondo del mar HH van Damián Szifron, ook een debutant, kampt met een gelijkaardig probleem: het is lange tijd een afstandelijke thriller met droge humor over een twintiger die gedreven door jaloezie over de rooie gaat, maar na een uur volgt er een geforceerde twist in het scenario die de film een andere, doelloze richting uit stuurt. Zonde.

In het jaar dat Cinema Novo in zijn Focus-sectie een breed portret borstelt van de zwart-Afrikaanse cinema, mocht daaruit natuurlijk geen film in de competitie ontbreken. Helaas is La colère des dieux HH de zwakste kandidaat voor de Karibuprijs. Idrissa Ouédraogo uit Burkina Fasso brengt een verhaal over macht(smisbruik) in een negentiende-eeuws koninkrijk en aan het end krijgt de Franse kolonisator nog een veeg uit de pan, maar La colère des dieux is te braaf: verdienstelijk, maar saai. Alle genoemde films strijden net als Abjad (die we nog niet gezien hebben) en Vibrator (die nog niet vertoond is geweest) naar de Karibuprijs: 8.767 euro groot en bestemd voor de Belgische distributeur die de bekroonde film wil uitbrengen.

Cinema Novo telt behalve de competitie nog drie andere secties: de al vermelde Focus, het Algemeen Programma (met films die al een Belgische distributeur hebben) en Cinema Vivo: het schaduwprogramma van de competitie, waar ook ontdekkingen te doen zijn. Neem nu Destiny Has no Favorites HHH, een soms wat simplistische, maar charmerende, campy kijk op the rich and famous waarmee de Peruaan Alvaro Velarde debuteert. Het is een kleurrijk spiegelpaleis over dagdromen en gefnuikte verlangens, tussen Assepoester en (alweer) Almodóvar, met zowel snuifjes slapstick als een knipoog naar Hitchcock. Ook met de zedenkomedie Los guantes mágicos HHH valt er hartelijk te lachen. De Argentijn Martín Rejtman haalt snobisme, materialisme en new-age-nieuwlichterij over de hekel, maar zijn spot blijft mild: hij houdt duidelijk van zijn personages, zelfs van de domme, want het zijn allemaal mensen en dus hebben ze recht op hun fouten.

Maar niet alle Vivo-films bruisen even sterk van het leven. In Phone HH stapelt de Zuid-Koreaan Byung-ki Ahn na een intrigerend begin cliché op cliché, met als dieptepunt de verschrikkelijke muziek. Zonde, want met het idee dat de gsm een gevaarlijk wapen kan zijn, had hij meer kunnen aanvangen. Deep Breath HH breekt met het beeld van de Iraanse cinema, maar daarmee is de grootste verdienste van Parviz Shahbazi meteen vermeld. Zijn film over twee losgeslagen jongeren is zelf een schip op drift. Het ingetogen Min HH volgt een jonge vrouw op zoek naar haar biologische ouders. De Maleisische debutant Ho Yuhang is een minimalist die zijn lang aangehouden shots plots afbreekt. Niet heel overtuigend, al lijken door de videoprojectie de visuele nuances niet helemaal tot hun recht te komen.

In de Marokkaanse bergen ligt een dorpje waar alleen maar hoeren wonen. Het basisgegeven van Les yeux secs HH klinkt fascinerend, maar het wordt weinig interessant uitgewerkt. De Marokkaanse regisseuse Narjiss Nejjar heeft veel meer aandacht voor de oogstrelende kleuren dan voor de twijfels en innerlijke strijd van haar personages. Wegens een gebrek aan dramatische spanning is de Tunesische prent El kotbia HH evenmin een hoogvlieger, maar visueel is dit debuut van Nawfel Saheb-Ettaba sterk genoeg om hem beloftevol te noemen.

De winnaars van de Karibuprijs en Amakourouprijs (prijs van de jongerenjury) worden zondagavond bekendgemaakt.

Christophe Verbiest

Behalve Prosti zijn alle genoemde films nog te zien op Cinema Novo, maar soms is haast geboden. www.cinemanovo.be en 050/33.54.86

Azië maakt sterkste indruk

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden