Woensdag 08/12/2021

Alles voor de club

Uli Hoeness, de voorzitter van Bayern München, gaat niet in beroep tegen zijn veroordeling voor fiscale fraude en verkiest de gevangenis. Je bent een clubicoon of je bent het niet.

Het gebeurde op de Heizel. Oude beelden tonen reclamepanelen van Ten-o-Bel Reizen. Het was 17 mei 1974, finale van Europacup I. Twee dagen eerder was op deze grasmat een wedstrijd beslecht die Gary Lineker zou brengen tot zijn definitie van voetbal: "Tweeëntwintig mannen rennen negentig minuten lang achter een bal en op het einde winnen de Duitsers."

In de 114de minuut had Luis Aragonés Atlético Madrid op 0-1 gezet. Spaanse fans telden hardop de seconden af. In de 119de minuut zette centrale verdediger Hans-Georg Schwarzenbeck Bayern op 1-1. In die tijd waren er nog geen strafschoppen. De wedstrijd werd opnieuw gespeeld.

Het was hij, Uli Hoeness, die als linksvoor in de 28ste minuut de 0-1 binnenprikte. Hij zou nog eens scoren en de wedstrijd zou eindigen op 0-4. Hij, slagerszoon uit Ulm, had alles bereikt wat een voetballer met zijn club bereiken kon. Drie titels, de West-Duitse beker en nu ook Europacup I.

Bayern München was erg getekend door de oorlog. Na een eerste landstitel in 1932 werd de Joodse voorzitter Kurt Landauer verplicht af te treden. De man zou in een concentratiekamp belanden, maar de club bleef hem steunen, keerde zich tegen de nazi's. Landauer zou na de oorlog terugkeren als voorzitter, al was de prijs duur geweest. De nazi's hadden concurrent 1860 München voorgetrokken, het zou tot 1965 duren voor Bayern zich tot in de Bundesliga wist te knokken.

Maar loyauteit is sindsdien een eigenschap die alles kleurt wat de iconen van Bayern doen. Alle spelers in het legendarische team van de vroege jaren zeventig hadden een bijnaam. Verdediger Franz Beckenbauer was Der Kaiser, keeper Sepp Maier Die Katze. Vooraan liep Gerd Müller, Der Bomber. Hoeness was met jeugdvriend Paul Breitner een jonkie te midden van iconen, maar ze zouden dat zelf ook worden. "We waren tegenpolen", aldus Breitner. "Hij was geïnteresseerd in financiën, ik eerder in filosofie."

De Goden van 1974

Breitner en Hoeness stonden op 7 juli 1974 in München samen op het veld tijdens de finale van het WK tegen Nederland. Met Maier, Beckenbauer, Müller en Schwarzenbeck. Zes spelers van Bayern. Hoeness beging in de eerste minuut de strafschopfout op Johan Cruyff, Breitner zou later aan de overkant vanop de stip de 1-1 binnentrappen. West-Duitsland zou winnen met 2-1. Hoeness had sneller dan wie ook in de gaten hoeveel geld er in het voetbal omgaat. Hij en Breitner brachten na het WK een gesigneerd boek op de markt en verdienden een fortuin.

De voetbalcarrière van Hoeness was krachtig en kort. Tijdens een Europacupfinale tegen Leeds in 1975 liep hij een knieblessure op, en daar zou hij nooit meer van herstellen. Ook toen stelde hij grootse daden voor de club: hij regelde een contract waarbij Bayern hem slechts zou vergoeden per gespeelde wedstrijd. Het eindigde in 1979, met een mislukt half seizoen bij FC Nürnberg. Hij was zevenentwintig. In plaats van linksbuiten werd hij manager.

Bezeten

Hoeness werd bezeten door geld. Rond 1980 zocht hij naar manieren om de clubkas, die met een gat van 3 miljoen mark zat, te vullen. Breitner, in 1974 vertrokken naar Real Madrid, liet hem daar zien hoe. Alles moest anders, beter. En alles moest snel, leerde hij in 1982 nadat hij als enige overlevende bij een vliegtuigcrash drie vrienden verloor.

Vaders beenhouwerijtje werd uitgebreid tot een worstenfabriek die vandaag levert aan Aldi, Bayern werd verbouwd tot een geldmachine. In 1984 verkocht hij onder groot protest van de fans Carl-Heinz Rummenigge aan Inter Milaan. Het was de op een na duurste voetbaltransfer ooit, maar de 5 miljoen euro vormde de basis voor de wederopstanding.

Als het begin jaren negentig wat minder gaat met Bayern, worden eerst Beckenbauer en daarna ook Rummenigge binnengehaald als vicepresidenten. De jaren negentig, met 'maar' drie titels, worden gezien als een periode waarin Bayern meer met geld bezig is geweest dan met voetbal, en oogsten gebeurt pas in 2001, als Bayern in San Siro de Champions League wint en de wereld laat zien dat zoiets kan zonder gigaschulden.

Uli Hoeness krijgt zijn ultieme waardering op zijn vijftigste verjaardag, met een toespraak van Beckenbauer: "Het succesverhaal van Bayern luistert naar de naam Uli Hoeness. De club kan niet zonder hem." Maar zal nu wel moeten.

Uli Hoeness kondigde gisteren aan dat hij niet in beroep gaat tegen de celstraf van 3 jaar en 6 maanden voor het versluizen van 27,2 miljoen euro naar Zwitserse rekeningen. Hij treedt af als Bayern-voorzitter, en laat ook weten bereid te zijn om in de gevangenis te gaan zitten.

Dat lijkt ook te gaan gebeuren zodra het vonnis over enkele dagen of weken is betekend.

Alles voor de club.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234