Zaterdag 29/01/2022

ColumnLize Spit

Alles moet anders, begin maar opnieuw, wil ik tegen de schminkster zeggen. Ik antwoord: ‘Mooi. dankjewel’

null Beeld Damon De Backer
Beeld Damon De Backer

Auteur Lize Spit (Het smelt, Ik ben er niet) schrijft over haar leven.

Redactie

“Vertel eens”, zegt de schminkster die tegenover me op het puntje van haar stoel zit. “Hoe wil je het?”

“Ik vertrouw je”, zeg ik. “Doe maar wat jij mooi vindt.”

We zitten in een kamer op de bovenste verdieping van een kunstgalerie, waar de fotoshoot voor de feestdagenspecial van een Belgisch weekblad plaatsvindt. Beneden zijn zo’n tien medewerkers in de weer — fotograaf, setdressers, productieleider, kleedsters en assistenten. Uit het niets toveren ze een dionysische feesttafel tevoorschijn, met discobollen, kandelaars, gouden confetti en truffelhapjes. De bedoeling is om in deze setting tien mensen te portretteren, die allemaal afgelopen jaar iets te vieren hadden.

Ik heb toegestemd, niet per se omdat ik dan mijn romans nog even kan promoten, en al zeker niet omdat ik graag designerkleren aantrek, maar wel omdat ik dan door een schminkster onder handen genomen word. Niets is fijner dan in een stoel te zitten bij iemand met een arsenaal aan zachte borsteltjes. Ook nu weer. De schminkster kijkt mij een paar seconden nauwlettend aan om te bepalen wat ze ervan gaat maken. Dan rommelt ze tussen haar hoeveelheid tubes en potjes, mengt iets op een spiegeltje, test de kleur uit op haar hand die ze naast mijn gezicht houdt. Daarna gaat ze aan de slag, met aanbrengen en uitwrijven en borstelen. Haar concentratie, en dat ze zo dichtbij komt dat ik haar huid tegen de mijne kan voelen gloeien.

Eigenlijk draag ik het liefst naturelle make-up, maar als schminksters me vragen hoe ik het graag wil, laat ik de keuze aan hen, in de hoop dat ze iets heel ingewikkelds kiezen, met veel laagjes en schakeringen, en dat ik oneindig lang in de stoel mag zitten. Dat verlangen is meegegroeid sinds mijn kindertijd. Thuis werd er amper geknuffeld, en als het gebeurde ging je op in de ander, niet in jezelf, en ervoer medelijden. Hoe complexloos onderging ik de aanraking van vreemden voor wie ik geen verantwoordelijkheid voelde! De kriebelende vingers van de juf als ze mijn haren kwam inspecteren op luizen, de dokter van het CLB die de klieren in mijn nek controleerde, de kapper die mijn hoofdhuid masseerde. Ik herinner me hoe ik een omgeslagen pols nog verder kneusde, in de hoop dat de dokter een windeltje zou moeten aanbrengen – zoiets duurde lekker lang.

“Klaar!”, zegt de schminkster na een dik kwartier. “Kijk maar eens in de spiegel. Ben je tevreden? Moet er iets anders?”

Alles moet anders, begin maar weer opnieuw, wil ik zeggen.

“Mooi. Dankjewel.”

Beneden in de kamer ploft de champagne open, een gesponsorde fles die in beeld moet staan.

Een schilderdoek, denk ik bij het afdalen van de trap, op weg naar de kleedster die rekken vol glinsterende, luxueuze maar oncomfortabele kleding bij zich heeft. Als mensen vragen waarin ik wil reïncarneren, moet ik zeggen ‘een schilderdoek’. Maar dan een van een twijfelende schilder die elke dag maar een heel klein beetje vordering maakt.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234