Zaterdag 16/01/2021

'Alles komt uit het onderbewuste'

Op het zijn niet tussen de plooien der vergetelheid verdwenen debuut The Tennessee Fire waadt My Morning Jacket door archetypische, zij het enigszins ongrijpbare americana die nog het meest aan Neil Young, American Music Club en Will Oldham refereren. Door de bijwijlen sluimerende eenvormigheid heen openbaart zich niettemin het waarachtige songschrijftalent van zanger-gitarist Jim James.

Diksmuide

Van onze medewerker

Kurt Blondeel

Op tournee raak ik enkel gestrest, zegt de 21-jarige Amerikaan, als we hem vragen of hij on the road aan schrijven toekomt. Misschien verklaart dat zijn weinig spraakzame houding, al zal, afgaand op de geeuwend binnendruppelende groepsleden, ook de vermoeidheid wel een rol spelen.

Het is voor het kwartet uit Louisville, Kentucky dan ook plots heel snel beginnen gaan. Hoewel The Tennessee Fire in 1999 vrijwel onopgemerkt uitkwam, bracht een sneeuwbaleffect onder Nederlandse journalisten de plaat alsnog onder de aandacht. In de laatste week van januari werkte My Morning Jacket boven de Moerdijk een reeks concerten, interviews en radiosessies af, en kreeg het zelfs het vermaarde VPRO-programma Loladamusica achter zich aan.

Hoe het voelt om als debuterend Amerikaans groepje aan de andere kant van de grote plas tot de hype van het voorjaar uit te groeien? "O, dat was geweldig. (zwijgt)." Na enig aandringen: "Ik probeer daar niet te veel bij na te denken. Je begint bijvoorbeeld bepaalde mensen te missen, dus sta ik er liever niet bij stil. Maar het was wel cool. Ik snap nu meer van de business. Maar muziek maken is voor mij nog altijd fun and games. Zolang ik maar niet belazerd word..."

Jim James schrijft al liedjes sinds zijn dertiende. Pas toen hij twee jaar geleden een platencontract versierde bij Darla Records uit San Franscisco betrok hij zijn neef en gitarist Johnny Quaid erbij, die op zijn beurt de ritmesectie meebracht. Het viertal blikte The Tennessee Fire grotendeels thuis in, waardoor een aantal nummers een primitieve lo-fi sfeer uitademt.

"Eigenlijk heeft dat niks te maken met de manier waarop je opneemt. Het enige wat voor mij telt is de song", verklaart hij. "Ik schrijf een liedje, leer het de anderen aan, we nemen het op en that's it: da's de versie die je op de plaat hoort. Welke apparatuur ik daarbij gebruik, heeft gen belang. Als je een goede opname op vier sporen krijgt, hoef je die niet nog eens in en grote studio over te doen." Toch boekte platenfirma Darla nog wat tijd in de Ultrasuede-studio van Afghan Whigs in Cincinnati. "Sommige nummers hadden een betere klank nodig, en het label ziet ons liever in een studio aan de slag. Ach, zolang we het juiste gevoel maar weten vast te leggen."

Op The Tennessee Fire smeulen onbestemde weemoed en zachte wanhoop onder sprokkels country, folk, rock en pop, waarbij de klagende stem van James, die het midden houdt tussen Neil Young en Grandaddy's Jason Lytle, vaak voor kippenvel zorgt. "Sommige songs zijn misschien behoorlijk donker, but what comes out comes out. Ik schrijf ook wel als ik me gelukkig voel, hoor". Zo heeft de baardige jongeman het in 'It's About Twilight Now' over "four years of bright lights". Het verband met schemerlicht blijkt onbedoeld, al kent de zinsnede wel een concrete aanleiding. "Ik heb helder licht altijd al gehaat. Als tiener voel je je zo al ongemakkelijk en raar in je vel, denk je dat je lelijk bent. In de spiegel zie je duidelijk alles wat verkeerd is aan je gezicht. Mensen hoeven niet alles in zijn onthullendste detail te zien, vind ik."

Dat verklaart wellicht waarom songs als 'They Ran' en het magistrale 'I Will Be There When You Die' in haast spookachtig halfduister baden. "Ik hou van mysterie, dat is er niet genoeg in moderne muziek."In 'The Dark' zingt James zelfs "I'm happy now / that's how I be / it's called the dark", al mogen we dat weer niet te letterlijk interpreteren. "De beste songs zijn slechts aanzetten tot een verhaal dat de luisteraar maar moet afmaken. Veel van mijn nummers, zoals 'Evelyn Is Not Real' zijn heel simpel en makkelijk te begrijpen. Andere zijn fucked up omdat ze soms gewoon uit nonsens bestaan. Ze komen van een plek achterin mijn hoofd die ik zelf niet ken, en vaak begrijp ik zelf niet wat ze betekenen. Het is enkel mijn job om ze tot leven te brengen. Het is mij gegeven daarmee andere mensen te inspireren."

Zelf lijkt de op kousenvoeten optredende zanger de mosterd vooral bij Neil Young te halen. "Hij is heel getalenteerd. Maar ik schrijf gewoon, en klinkt het als Neil Young: mooi. Klinkt het als een polka of als reggae: ook mooi. Alles komt uit het onderbewuste."

My Morning Jacket treedt vanavond op in de Monty in Antwerpen (info: 0900/00.600) en op zaterdag 15 april in de AB-club, Brussel (info: 02/548.24.24). The Tennessee Fire is uit bij Darla/PiaS.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234