Maandag 25/01/2021

Alles komt terug

Wat ons allemaal bedreigt, is het geflirt met het populisme. Waar engagement gefnuikt wordt, de open samenleving verstikt, moet je in opstand komenKinderen moeten hun eigen weg kunnen gaan, hun persoonlijkheid vormen. En in feite krijgen ze daar niet altijd de keuze toe omdat hun vader is wie hij isOp den duur durfden we zelfs niet meer te reageren als extreem rechts jammerde dat 0110 tegen hen gericht was. Het was heel eenzaam op dat momentIk ben een kind van de verlichting. Ik heb van jongs af aan de scheiding leren maken tussen de persoonlijke gevoels- en geloofswereld en de publieke ruimte

Als een horde bizons kwam hij plots weer opzetten, Guy Verhofstadt.

Vuur te geef, visie te over, adem te kort. 'Engagement in de puurste vorm! Dat kom je in de politiek te weinig tegen vandaag.'

Doet hij het straks weer? En hoe deed hij het dit jaar? 2006 in enkele namen

en gezichten.

Door Filip Rogiers en Walter Pauli / Foto Stephan Vanfleteren

'Geef ons de burgermanifesten terug!", smeekte Mathias De Clercq (VLD) in deze krant. De jonge liberaal lijkt in zijn enthousiasme soms net iets te aandoenlijk de poulain van de poulain van zijn grootvader Willy. Maar in elk geval: de Gentenaars lusten hem wel.

Guy Verhofstadt: "Er staat inderdaad een generatie klaar van heel talentvolle jongeren in de VLD en Mathias is er een exponent van. Hij scoorde bovendien uitstekend op 8 oktober. In de politiek moet je de twee wel kunnen combineren natuurlijk: je moet ideeën hebben, zeer geëngageerd zijn én je moet stemmen halen. Mathias heeft het, hij kan het. Hij moet het wel bewijzen. Hij krijgt meteen een zwaar departement in Gent als schepen van Werk."

Uw bankgenote Freya Van den Bossche (sp.a), ook begonnen als schepen in Gent, vond het allemaal iets te snel gaan.

"(beslist) Als je goed bent, is er geen enkele reden om te wachten. Ik zal de laatste zijn om te zeggen dat je moet wachten in de politiek: ik was op mijn 28ste partijvoorzitter. Iedereen vond dat toen toch wel wáánzinnig jong om een partij te leiden! (lacht) Als je erdoor bezeten bent, ben je erdoor bezeten. Dan ga je er volop in op, dan doe je er alles voor, probeer je zaken bij te sturen. Ik denk wel dat Mathias uit het goede hout gesneden is."

Bizar is dat vooruitgang bij VLD blijkbaar enkel mogelijk is door 'terug' te keren, terug naar de Burgermanifesten, terug naar de kopman van tien, vijftien en zelfs al twintig jaar geleden, u dus.

"Dat is niet meer hetzelfde, hé. De hele samenleving is intussen compleet veranderd. Het vreemde is dat je je daar maar van bewust wordt als je jezelf dwingt om erover na te denken en te schrijven. Je draait op den duur zo hard mee in de politiek, holt van dossier naar dossier en van ministerraad naar ministerraad dat je er niet meer stil bij staat. Daarom was de oefening die ik heb gedaan ook voor mezelf absoluut nodig."

Bij het begin van de VLD woog de L van liberaal zo zwaar als de D van democratisch, wat verpersoonlijkt werd door de verruimers. Maar gaandeweg vlogen er wielen af. Sinds 8 oktober lijkt het erop alsof de L opnieuw in steen dient te worden gebeiteld.

"Zo zie ik het niet. Veel van die mensen die vijftien jaar geleden de partij vervoegden, waren er vorige zaterdag (bij de voorstelling van het nieuwe Burgermanifest in Brugge, FR/WP) ook en die voelden zich enorm goed. Zij zeiden: 'Nu weet ik weer waarom ik het gedaan heb, misschien waren we het spoor wat bijster de voorbije jaren.'

"(geëmotioneerd) Ik heb mensen gezien en gehoord die ik járen niet meer gezien had, mensen die allemaal hun plaats hebben op de weg die ik de afgelopen twintig jaar en langer heb afgelegd. Maar we praten hier niet over nostalgie. Al die mensen delen het gevoel dat er nood is aan een nieuwe diagnose van de samenleving. Niet alleen ons land verandert, ook rondom ons beweegt het. In Nederland zag je bij de verkiezingen ook totaal andere invloeden en breuklijnen ontstaan. Proberen jezelf op die breuklijnen te herdefiniëren, dat is de opzet."

2006 was ook het jaar waarin het liberale lijf na Ward Beysen en Hugo Coveliers ook de laatste fremdkörper Jean-Marie Dedecker afstootte. Maakt ook dat het voor de L in uw partijnaam iets duidelijker?

"(schudt het hoofd) Dat is het punt niet. Wel dat er niet alleen voor de liberalen, maar ook voor andere politieke formaties vandaag een gevaar schuilt in de neiging om mee te gaan surfen op de golven van het populisme. Kijk maar naar Nederland. Jan Marijnissen van de Socialistische Partij: dat is puur populisme van links, al teert hij ook op soms zeer rechtse stellingen. Dat populisme is vandaag het grote gevaar. We zouden alle aandacht en energie moeten richten op het aanpassen van onze samenleving aan de globalisering, terwijl de mens er van nature toe neigt zich af te sluiten voor openheid en verandering. Het populisme gedijt daarin, of dat nu van links of rechts komt. Dat heeft de VLD een hele tijd parten gespeeld, op zeker ogenblik heeft het de partij zelfs verlamd. Allez, we zijn een jaar bezig geweest met discussiëren over het cordon sanitaire en de dag na de verkiezingen was die discussie zonder voorwerp."

Laat dat nu net een van de grootste ergernissen geweest zijn van de man van het jaar van Knack: Karel De Gucht (VLD). Het kan niet anders of hij moet u sinds 8 oktober al een paar keer gezegd hebben: 'Zie je wel dat ik gelijk had!'

"(lacht) Karel is een uitstekend minister van Buitenlandse Zaken! Zijn vranke analyse van de politiek leverde al eens een probleempje op, omdat hij nu eenmaal geciteerd wordt als minister veeleer dan als partijmilitant."

Punt is dat hij te vroeg gelijk had over de koers van de VLD.

"Dat is nooit enig discussiepunt geweest. Ik heb het congres over het migrantenstemrecht toegesproken en daar hebben we beslist dat we níét de populistische toer zouden opgaan. Sommigen zijn dat toch blijven cultiveren. Als het Coveliers niet was, was het Dedecker. Met het Burgermanifest willen we duidelijk zeggen dat de open samenleving ook kansen biedt, dat het niet nodig is om te heulen met de verzuurden en de verkrampten, met diegenen die de angst zuurstof inblazen. De voorbije jaren hebben genoeg onheilsprofeten dat gedaan."

Ze zijn door Patrick Janssens (sp.a) een beetje afgeblokt in Antwerpen.

"(onderbreekt) Tom Barman, dat is mijn man van het jaar. Hij is nu immens populair bij al diegenen die voor de 0110-concerten... (lacht en maakt zin niet af)"

...reserves hadden? Janssens om hem niet te noemen.

"Nee, nee, ik spreek in het algemeen. Er waren er wel meer. (windt zich op) Barman moest zich verantwoorden waarom hij in hemelsnaam een concert tegen racisme zou willen organiseren! Ook ik moest mij bijna gaan verdedigen op televisie: 'Premier, u bent ook naar die concerten geweest, en was dat nu wel een goed idee?' Wat is het probleem als je jongeren via zo'n concert een attitude probeert bij te brengen tegen racisme en onverdraagzaamheid? Het probleem is toch potverdikke dat er mensen zijn die daar een probleem van maken. Op den duur durfden we zelfs niet meer te reageren als extreem rechts jammerde dat die concerten tegen hen gericht waren. Het was heel eenzaam op dat moment. Je begon na een tijdje zelf te twijfelen: misschien heb ik wel gelijk, maar is het niet zo slim om dat ook zo luid te zeggen."

Nog even terug naar Karel De Gucht. Hij kreeg de wind van voren toen hij een verband legde tussen de moorden in Antwerpen en extreem rechts.

"Niet daarom, ik heb zelf als eerste dat verband gelegd; wel omdat hij de kiezers in dezelfde beweging meepakte. Je moet er altijd op toezien dat je de kiezer niet helemaal wegjaagt. Niet die kiezer moet in een cordon."

Bij het begin van paars was een van de al dan niet uitgesproken ambities ook om het extreem rechtse tij te keren. Het is wel Patrick Janssens die in Antwerpen het VB tot staan bracht.

"Juist, samen met alle democratische partijen, al zijn hun stemmen vooral bij hem terechtgekomen. Dat is het verschil tussen gelijk hebben en krijgen. Maar ik ben vooral blij dat het VB gestopt is in Antwerpen, want dat mogen we toch wel zeggen? In Gent is die partij trouwens niet alleen gestopt maar teruggedrongen, ze heeft er twee zetels verloren. Ook in Mechelen wierp Bart Somers een dam op. Die trend was in alle grote steden vrij vergelijkbaar en daar ben ik enorm tevreden mee. Ik ben wel duizenden keren geconfronteerd met de vraag wanneer we nu eindelijk eens een knik in die curve zouden zien? Bon, je ziet nu toch dat de mensen niet bereid zijn om water op die molen te blijven gieten.

"Je mag hopen dat mensen beginnen in te zien waartoe zo'n ideologie leidt. Er zijn in 2006 toch wel erge zaken gebeurd: racisme en onverdraagzaamheid hebben tot extreem en zinloos geweld geleid. Mijn gevoel is dat het ergens begint door te dringen bij de mensen, dat dit niet een maatschappij mag worden waarin politieke leiders beginnen te roepen: 'Geef ons wapens'. Sommigen hebben dat gezegd, hé (doelt op Paul Beliën, FR/WP)."

De jongste peilingen tonen dat vooral Janssens het dividend van 8 oktober opstrijkt.

"(gespeeld verontwaardigd) Tu quoque! Gij ook al, zijt ge nu ook al aangestoken door peilingen?"

Het zegt iets over de presidentiële bonus van een politicus die zich boven het pêle-mêle positioneert. Dat probeert ook de nog-niet-kandidaat-premier Yves Leterme. Zijn kartel wordt almaar sterker.

"(haalt schouders op) Zeker na de peripetieën van de afgelopen weken is duidelijk dat dit kartel vooral tegen iets is veeleer dan voor iets. Omdat er dan toch ergens cement moet zijn, vertaalt zich dat in een communautaire vlucht vooruit. Daar bouw je dus geen stabiele regeringsmeerderheid op. Een land in goede banen leiden is meer dan gewoon tegen iets zijn, en twee, meer dan gewoon een opsomming van alle eisen die er ooit in resoluties in het Vlaams Parlement zijn neergelegd. De wereld krijgt minder en minder beschotten. Een staatshervorming, en die moet er komen, moet daar rekening mee houden."

Ook Michel Daerden is razend populair. Hebt u de beelden op YouTube gezien?

"Nee, enkel op televisie. (woordvoerder Didier Seeuws vult aan: 'En op het begrotingsconclaaf') Ah ja, inderdaad, ze hebben ze ook eens getoond op een conclaaf. Daar mag ook al eens gelachen worden."

Zou er in Vlaanderen niet een stuk meer afkeurend zijn gereageerd op zo'n scherstvertoning?

"Dat weet ik niet. Ik zie op dit vlak niet in wat het verschil zou zijn tussen het noorden en het zuiden van het land. Er zijn in Wallonië wel andere zaken gebeurd die meer afkeurenswaardig zijn dan Daerden. Al vergeten we wellicht iets te snel dat ook Vlaanderen niet zonder fouten is. Die uitzending van de RTBF vond ik niet zo denderend, Bart De Pauw of Mark Uytterhoeven hadden het veel beter aangepakt (lacht), maar het geeft wel te denken dat sommige mensen dat ernstig namen. Je zou er overigens van schrikken wie er allemaal mee weg was, ook mensen die verantwoordelijkheid dragen."

Over België en zijn prins Laurent wordt dezer dagen veel kwaad gesproken. André Molitor schrijft in zijn boek La fonction royale en Belgique dat prinsen het best zo weinig mogelijk aanleiding geven om over hun privéleven te praten of te schrijven. Geldt dat ook voor politieke functies? In Humo zei u zich gestoord te hebben aan de vermenging van privé en politiek.

"Die evolutie is de laatste jaren razendsnel gegaan. Er is een grens verlegd inzake het opengooien van het privéleven van politici en bekende figuren in ons land. Dat komt van twee kanten. De politiek gaat niet vrijuit. Soms geven politici daar ook aanleiding toe. Aan de andere kant is het moeilijker als politicus om respect voor je privéleven af te dwingen. Ik maakte het mee in Auschwitz met mijn zoon."

Precies, u liep dit jaar plots ook met uw zoon Louis in de kijker.

"Ik had er alles aan gedaan opdat het niet zou gebeuren. Ik wou dat mijn zoon Auschwitz zag. Ons programma was opzettelijk volledig afgescheiden van het publieke bezoek. De pers wist dat, ik had het uitdrukkelijk gevraagd. Maar plots was er toch die klik, en die foto was vertrokken. Ik wil absoluut niet dat mijn kinderen worden meegezogen in wat ik doe. Dat is niet goed voor een kind. Ik ga in het weekend ook wel eens winkelen in de stad met mijn kinderen, maar niet om in de belangstelling te lopen."

Maar u doet het dus wel nog, tijd spenderen met uw kinderen. Wilfried Martens heeft het er al vaker over gehad: de tijd die je niet met je kinderen hebt doorgebracht haal je niet meer in. U bent al 25 jaar toppoliticus: uw kinderen hebben u nooit anders gekend.

"In de eerste jaren van hun leven dachten ze dat elke vader op televisie kwam. Dat is nog onschuldig. Op twaalf jaar wordt het moeilijker als men je om de oren slaat met uw pa si en uw pa la. Veel hangt af van de school. Je probeert er vooral op toe te zien dat ze hun leven zo gewoon mogelijk kunnen opbouwen. Ze moeten hun eigen weg kunnen gaan, hun persoonlijkheid vormen. En in feite krijgen ze daar niet altijd de keuze toe omdat hun vader is wie hij is.

"Het is een tweesnijdend zwaard. Als ik naar een min of meer politieke bijeenkomst ga en een van mijn kinderen heeft zin om dat ook eens mee te maken, raad ik dat af. Het heeft dus ook een omgekeerd effect: eigenlijk 'straf' ik ze om ze af te schermen. Bij Al Gore had ik mijn zoon een paar meters achter mij laten lopen. Hij zat ook drie of vier rijen hoger dan wij. Ik had hem gezegd dat hij niet moest doen wat hij anders in de cinema doet, niet met popcorn gooien dus. (lacht) Naar de uitreiking van de Sportpersoonlijkheid van het jaar wou mijn dochter ook mee. Kan ik haar dat ontzeggen? Moeilijk, maar toch heb ik het gedaan. Ik probeer haar uit de schijnwerpers te houden. Ik heb bij anderen te vaak gezien wat het kan aanrichten."

Soms is het ook een voordeel de juiste achternaam te hebben.

"Een talent heeft aan zichzelf genoeg om te ontbolsteren. Je bent zelf gebeten door de politiek of je bent het niet. Je kent er iets van, je voelt het aan, je hebt er een engagement voor of niet. Als het alleen van je achternaam moet komen zit het niet goed. Dan word je direct ontmaskerd."

U noemde net Al Gore, de man die onder meer bewijst dat er leven is na de actieve politiek. En dat een politicus méér in zijn mars moet hebben dan een talent voor cijfers en wetsartikelen.

"Klopt. Ik vond An Inconvenient Truth even interessant vanwege 's mans engagement als het onderwerp zelf. Bij Al Gore dacht je toch aan die ietwat saaie vicepresident die geen president kon worden, in de Amerikaanse politiek wellicht zowat het ergste wat je kan overkomen. Maar wat een engagement! Even boeiend als de opwarming van de aarde vond ik zijn levensverhaal."

Ook boeiend was dat zowat alle politici zich verdrongen om Gore te claimen, of ze nu vroeger links of rechts, rood of blauw heetten. Ook Romani Prodi, toch een christendemocraat, was dit jaar de lieveling van socialisten en liberalen.

"Ik hou van Italië, ik vind Romani sympathiek, ik vraag hem naar de voorstelling van de Italiaanse vertaling van mijn boekje over Europa (De Verenigde Staten van Europa, FR/WP), en dat wordt een heel toffe, fantastische bijeenkomst, de week voor de Italiaanse verkiezingen. Ik heb in die dagen met hem ook zitten discussiëren of het toch geen fout was om op de proppen te komen met een voorstel dat aan de successierechten raakte - dat moet je doen in Italië! Vergeet niet dat Berlusconi weer in beeld kwam."

Vroeger zouden we de liberalen inderdaad veeleer aan de zijde van Berlusconi verwacht hebben. Die zat op hetzelfde moment op het EVP-congres in Rome.

"O, maar Joëlle Milquet, Mechior Wathelet jr. en Jean-Luc Dehaene zijn voor Prodi ook van het EVP-congres naar de voorstelling van mijn boekje gekomen."

In hoeverre kan een zittend premier het zich veroorloven om zomaar openlijk zijn sympathie te laten blijken voor een welbepaalde kandidaat in een ander land?

"Dat Prodi mijn sympathie wegdroeg, heb ik niet onder stoelen of banken gestoken. Maar het is nu eenmaal zo dat als ik iets of iemand tof, aangenaam, passionant of interessant vind, ik daarmee te koop moet lopen. Mijn hart loopt daar van over. Ik kan bijvoorbeeld ook lyrisch worden van schrijvers die in de politiek gaan, zoals Mario Vargas Llosa.

"(trots) Toen hij Brussel bezocht, heb ik voor en over hem een toespraakje gehouden en zijn vrouw zat de hele tijd instemmend te knikken. En met Al Gore was het net zo, dat steekt mij aan. Die man zijn geloof, zijn passie om ervoor te gaan, niet op te geven. Dat engagement in zijn puurste vorm! Je komt het te weinig tegen vandaag in de politiek."

Een veelzeggend detail van

uw tweede regering blijven wij het beeld vinden van bordjes pro Louis Michel en uzelf die werden meegedragen in een vredesbetoging tegen de oorlog in Irak. Sociaalliberalen zijn er altijd al geweest, maar toch ontbrak het vroeger al eens aan een hart voor de goede zaak. Nu staan jullie zonder blikken of blozen achter Al Gore of maken jullie een vuist tegen de geopolitiek van Amerika.

"Mij interesseert alleen of een zaak rechtvaardig is, ja of nee. Hoe je daartoe komt, is een kwestie van middelen. Mijn visie op wat nodig is om ergens te komen, zal wellicht vaak verschillen van die van anderen. Velen grijpen naar middelen die volgens mij juist een averechts effect hebben. Rechtvaardigheid, vrijheid en solidariteit vinden we allemaal prachtig, maar ook de middelen die je daartoe aanwendt, moeten die toets doorstaan. En dat doen ze te zelden, omdat velen de mens als een programmeerbaar wezen en te weinig als een individu beschouwen. De samenleving is geen legobouwdoos. De vorige eeuw zit vol met voorbeelden van waar die ideologische bouwsels toe kunnen leiden. Mijn zorg vandaag is dan ook hoe we ons aan de globaliserende wereld kunnen aanpassen zonder in onrechtvaardigheid te vervallen. Daarvoor moeten we ons in het kamp scharen van diegenen die de samenleving op een positieve wijze benaderen. Jammer genoeg is vandaag het kamp van de verkrampten, gaande van fundamentalisten over nationalisten tot racisten, een stuk groter."

In welk kamp zit Rita Verdonk (VVD)?

"(denkt na) Absoluut een verschrikking hoe ze met Ayaan Hirsi Ali is omgegaan. Hirsi Ali bracht eigenlijk de meest fundamentele liberale boodschap die je maar kunt bedenken. Ze was ontsnapt uit de beslotenheid, had zich bevrijd van onderdrukking. En zo iemand wordt dan voor een of andere bureaucratische regel gekortwiekt? Verschrikkelijk. Liberalen verdedigen van nature de open samenleving. Dat doen ook heel wat christen- en sociaaldemocraten, zij het misschien iets minder van nature. Maar nogmaals, wat ons allemaal bedreigt, is dat geflirt met het populisme. Waar engagement gefnuikt wordt, de open samenleving verstikt, moet je in opstand komen."

In Indië was u nogal onder de indruk van de Vlaamse armenzuster Jeanne Devos.

"Ook van Sonia Ghandi en andere vrouwen die het idee van empowerment belichamen. Het is niet toevallig dat je daar zoveel sterke vrouwen hebt. Het is een samenleving waar vrouwen moeten knokken. Er worden meer jongens geboren dan elders op de wereld omdat meisjes er sneller geaborteerd worden omdat ze meisjes zijn. Als je het dan toch maakt als vrouw kijkt men ook naar je op en kun je iets veranderen. We moeten in de derde wereld veel geld investeren, goed bestuur promoten, maar nog belangrijker is dat principe van empowerment. Zwakke mensen sterker maken: vrouwen, kinderen, dragende handen van de samenleving. Jeanne Devos is daar een exponent van."

Een ander gezicht van de kerk is dat van paus Benedictus XVI.

"Geef mij dan maar Jeanne Devos! (lacht) Benedictus, ach, met zijn uitspraken over de islam bracht hij bijna een omgekeerde kruistocht op gang. Ik ben slecht geplaatst om iets over geloof te zeggen. Ik ben niet gelovig. Ik weet dat in de loop der tijden veel mensen troost hebben gevonden in godsdienst, maar je kunt er toch moeilijk naast kijken dat die godsdienst ook enorm veel ellende heeft veroorzaakt."

Laat u in Toscane kerken links liggen?

"Nee, maar dan praten we over de architectuur en de sfeer, dat is iets persoonlijks. Zodra religie zich organiseert en begint te dicteren hoe de samenleving in elkaar moet zitten komt er miserie van. Mijn vader was een gelovig man, maar de laatste twintig jaar van zijn leven was dat hoofdstuk voor hem abrupt afgesloten. Dat de paus in Afrika tegen voorbehoedsmiddelen preekte, vond hij zo... (de premier zelf herbeleeft de verontwaardiging en zoekt naar woorden van afkeuring, FR/WP) Zo onaanvaardbaar, zo onduldbaar. Dat voorbeeld blijft mij altijd bij. Wat een verantwoordelijkheid draagt die kerk op zo'n continent waar haar woord zoveel impact heeft. En dan spreken we nog niet over de islam. Elke monotheïstische godsdienst draagt het in zich om een andere godsdienst af te wijzen, en dan kom je tot de situaties die we nu kennen."

Het kan niet anders of u bent al vaak gevraagd om in de loge te gaan?

"Toen ik een jong manneke was, ben ik gevraagd. Nu niet meer, ze kennen daar al lang genoeg mijn mening over: je moet niet van de ene kerk in de andere stappen. Ik ben een kind van de verlichting, ik heb van jongs af aan de scheiding leren maken tussen de persoonlijke gevoels- en geloofswereld en de publieke ruimte. Die laatste moet op basis van democratische, voor iedereen geldende spelregels worden ingericht."

Europa lijkt bang voor het Turkije dat Nobelprijswinnaar Orhan Pahmuk bijna in de ban deed. Delen we dan zoveel meer normen en waarden met de oerconservatieve Poolse tweelingbroers Lech en Jaroslaw Kaczynski?

"Och, Europa kan veel absorberen. Turkije kan erbij, de Balkan zelfs nog eerder. Dat laatste is efficiënter voor Bosnië en Kosovo dan er 10.000 soldaten te stationeren. Zelfs Oekraïne kan wat mij betreft bij de EU. Dat is zelfs een vrij natuurlijke ontwikkeling, die diversiteit zit er al in, het creëert stabiliteit en vrede. Niet de uitbreiding baart mij zorgen, wel dat de instrumenten om de Unie te beheren niet aangepast zijn. De unanimiteitsregel maakt Europa vleugellam. Door die regel slaagt Europa er niet in om antwoorden te bieden op terechte verwachtingen van de burger inzake sociaaleconomisch of defensiebeleid. Gevolg is dat die burger 'nee' stemt in referenda over de Europese grondwet. Dat is het dilemma waarvoor ook in 2006 geen doorbraak kwam. Europa is nog altijd te veel een losse confederatie en te weinig een federatie, zoals de Verenigde Staten. We moeten geen Amerikanen worden, maar als de constitutionele regels van de VS hier zouden gelden was de Europese grondwet vandaag al een feit. Met Roemenië en Bulgarije erbij zijn er straks achttien op de 27 lidstaten die haar hebben goedgekeurd. Dat is twee derde in totaal."

Ten slotte nog twee Amerikanen die in 2006 van een troon vielen, de een meer dan de ander: George W. Bush en Floyd Landis.

"Over de VS-politiek in Irak is mijn mening bekend. Het belet niet dat ik op het persoonlijke vlak prima contacten heb met George W. Bush. Hij is namelijk ook gek van de fiets. En Landis, tja, dat was een afknapper. Het ergste vind ik dat alle mannen van de Fuentesaffaire nu geleidelijk aan weer worden opgevist. Proper is dat niet. Ofwel schaf je de regels af ofwel pas je ze toe. Francesco Moser zei: 'Verander de regels zodat iedereen mag pakken.' Indien je een dergelijke moraal ook op andere vlakken zou toepassen wordt het een schurkensamenleving."

De Tour komt volgend jaar naar Gent. Overdrijven ze niet een beetje, het is al zo zwaar.

"Een Tour die niet naar België komt, is geen Tour. Waarom komt de Tour zo graag naar België? Omdat hier meer volk langs de weg staat dan in Frankrijk tiens. (speelt verontwaardiging) 't Zal gaan zeker? Wat is me dat nu voor een vraag: is het goed dat de Tour naar Gent komt? Natuurlijk is dat goed! Naar Antwerpen mag wel, of wat?"

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234