Zaterdag 30/05/2020

Alles is ijdelheid

Zappen kan voor verrassingen zorgen. Zo bots ik op de RAI op een gebrild oud dametje met wat lullige krullen, veel rimpels en Verhofstadt-tandjes in spleettoestand, het blijkt bij nader toezicht niemand minder te zijn dan de eens zo warmbloedige Claudia Cardinale! Sic transit gloria mundi, mompel ik in kerklatijn. Het wordt nog erger wanneer het scherm gesplit wordt en links het bejaarde dametje blijft doortateren en rechts een fragment getoond wordt uit een van haar overjaarse succesfilmen: die Verhofstadt-tandjes waren er vroeger ook al, merk ik, maar waar is die vurige blik, die abrikooszachte huid en die verblindende decolleté naartoe?

De sekssymbolen uit onze apenjaren zijn niet meer wat ze ooit waren, Brigitte Bardot en Gina Lollobrigida lijken ook al gerimpelde appeltjes, maar la Loren straalt nog altijd onverminderd. De spiegel op de badkamer vertelt me dat ook ikzelf in aanmerking kom voor een bloemetje in de week van de grootouders, alhoewel je dat in mijn geval niet al te letterlijk hoeft op te vatten.

"Papa wordt oud", is ook het gevoelen dat me bekruipt bij een bezoek aan de tentoonstelling De Golden Sixties in de ASLK aan de Brusselse Kreupelenstraat. Het drukst bezochte hoekje van deze tentoonstelling is zeker dat waar een ouderwetse veelkleurige jukebox staat en je nog eens Boudewijn De Groot, Miek en Roel, Sylvie Vartan of de soundtrack uit de eerste James Bond-films kunt duwen. Die jukebox geeft sfeer aan al die prullaria, posters, Carnabystreet, Expo 58 en andere toestanden uit de beurtelings verketterde of opgehemelde jaren zestig, waar men blijkbaar toch niet over uitgepraat geraakt. Een tentoonstelling over een periode uit je bloedeigen leven, het geeft een heel ander gevoel dan een expositie over Assyriërs of de oude Belgen, ik kan het je verzekeren.

Een echte schok geeft me de reconstructie van een studentenkot uit die tijd: mijn Leuvens optrekje zag er precies zo uit, met affiches van Hair, een foto van Che en die aandoenlijke plastic zeteltjes en een wat onnozele bureaulamp in onvervalste expostijl. Er ligt nog een codex (een zangboek voor studentenavonden) op tafel, ooit had ik ook zoiets met allerlei puberale opdrachten en dubbelzinnige liefdesverklaringen. Aan wie heb ik die ooit uitgeleend? Trouwens, wie heeft nog mijn exemplaar van Ik, Jan Cremer?

Bekomen van de confrontatie met de kopie van mijn eigen kot, wandel ik langs de eerste minirokken, de allereerste panty's en foto's van de onmogelijke dameskapsels uit die tijd. De verkiezingsaffiches uit dat decennium leren dat Omer Van Audenhove en zijn toen nog unitaire liberalen uitpakken met autostrades en grootse werken als een wissel op de toekomst.

Socialisten pleitten toen reeds voor nieuwe tijden en een nieuw België en de CVP hield het zoals steeds bij zekerheid en standvastigheid. Triest is de evocatie van de afbraak van Brussel wegens de heilige vooruitgang (vooral onvergeeflijk van dat unieke Horta-volkshuis), ongelooflijk stuntelig de band met opnames van tv-programma's uit die tijd (met een piepjonge Eddy Wally) en weer eventjes actueel: een nog schichtige prins Albert naast zijn ernstige broer op tocht door het land.

Het moet prehistorie lijken voor de jongsten, voor de alleroudsten een herinnering aan een tijd toen alles langzaam begon te kraken en voor ons die het meemaakten, een brok nostalgie, maar toch ook een stuk gezonde relativering van de huidige tijd, die zichzelf zo pretentieus als "historisch" bestempelt.

Over veertig jaar zie ik al een tentoonstelling over het einde van deze eeuw met in de kijkkasten de walkmen, de pc's en de eerste gsm's, de zwarte en grijze dominanten in de mode van vandaag zullen suggereren dat op het einde van de 20ste eeuw iedereen in de rouw liep, de foto's van autoloze zondagen van de vroege seventies zullen dan plaats gemaakt hebben voor deze van eindeloze files en de lege winkelrekken wegens dioxine en andere rotzooi, onze nakomelingen zullen gieren met Helmut Lotti en Dana Winner, de eerste regering zonder CVP en de orale fantasietjes van Clinton zullen gewone petites histoires geworden zijn die men zich nog nauwelijks zal herinneren. En wie zal nog weten wie ooit Herman Brusselmans of Rudi Borremans was?

Reeds het bijbelboek profeteert dat alles ijdelheid is en dat er een tijd is voor alles. Claudia Cardinale kan het weten en ik ben heel die tentoonstelling en alles wat ze in mij wakker maakte, gaan doorspoelen in... De Mort Subite, tenminste één instelling die de tijd trotseert.

Morgen de column van SoPHie De Schaepdrijver

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234