Vrijdag 15/10/2021

'Alles in het leven is maakbaar, behalve het krijgen van kinderen'

Stichting De Verdwaalde Ooievaar brengt een boek uit op Dag van de Kinderwens

Een op de zes koppels in ons land kampt met vruchtbaarheidsproblemen. Sommigen maken er geen geheim van. Voor anderen is het een stil verdriet waar zelfs de naaste vrienden niets van af weten. De stichting De Verdwaalde Ooievaar bundelde zestien verhalen van verlangen, hoop, blijdschap en berusting.

Door Janine Meijer

Kessel-Lo l 'Ik ben altijd gefascineerd geweest door de vraag waarom mensen heel graag kinderen willen', zegt auteur en ervaringsdeskundige Isabelle Rossaert. 'Dus toen mij werd gevraagd om een boek te schrijven over koppels die kampen met vruchtbaarheidsproblemen, kreeg ik een unieke kans om dat uit te zoeken.'

Zelf heeft Rossaert het nooit zeker geweten. Maar toen ze begin dertig was, begon de biologische klok te tikken. Alleen zag partner Bart kinderen nog niet zitten. "Zelf twijfelde ik soms ook. Was mijn kinderwens oprecht of was ik vooral bang voor het moment dat het te laat was en de weg naar kinderen afgesloten was?" Een stevige relatiecrisis volgde. Gelukkig vond het koppel elkaar net op tijd terug en besloot dat ze er toch klaar voor waren.

Maar toen kwamen de kinderen niet. "We dachten dat het probleem misschien makkelijk te verhelpen was en we na een kleine ingreep alsnog op een natuurlijke manier zwanger zouden kunnen worden", vertelt Rossaert.

Maar in het fertiliteitscentrum verloren ze al snel de controle. Onderzoeken, bloedafnames, echografieën en een poging tot kunstmatige inseminatie volgden. "Na die kunstmatige inseminatie hebben we gevrijd. Dan konden we toch nog denken dat het kindje toen verwekt was en niet dankzij de koude metalen instrumenten van de arts."

Isabelle werd heen en weer geslingerd tussen hoop en wanhoop. Misschien was het eindelijk zover. Maar was dit wel de manier waarop ze een kind wilden verwekken? Ze kreeg steeds meer moeite met de klinische aanpak en na de zoveelste ongelukkige uitspraak van de dokter besloot ze resoluut ermee te stoppen. "Ik stapte de kliniek buiten en zei tegen mezelf: hier zet ik nooit meer een voet over de drempel."

In het begin hielden Isabelle en Bart de vruchtbare dagen nog bij. Maar toen de maandelijkse teleurstelling te zwaar werd, schrapten ze ook dat uit hun systeem. "Het verbaast mij nog steeds hoe makkelijk ik me toen bij het idee kon neerleggen dat kinderen krijgen er voor ons niet in zat. Ik richtte mij op de nadelen. Als ik een kind huilend op de vloer van de supermarkt zag liggen omdat het geen snoepje kreeg, was ik blij dat ons dat bespaard bleef. Wij konden zomaar naar de bioscoop zonder een oppas te regelen en bleven extra lang op feestjes plakken."

Rossaert beseft hoe uitzonderlijk het is dat zij het krijgen van kinderen kon loslaten. De meeste vrouwen met een kinderwens hebben zeer veel moeite om te aanvaarden dat dit voor hen niet is weggelegd.

Voor het boek interviewde Rossaert een jonge vrouw die gek werd van de gedachte dat ze misschien nooit kinderen zou krijgen. Ze had altijd visioenen gehad van een bolderkar vol kinderen, schepjes en emmertjes die ze voorttrok naar het strand. Het moesten er ook drie worden, zodat ze later als grootmoeder aan het hoofd van een volle tafel zou zitten.

Rossaert: "Kaat wilde altijd dokter worden, maar haar vader had haar dit afgeraden omdat een dokterspraktijk niet met een gezin te combineren zou zijn. Ze was dan maar verpleegkunde gaan studeren. Toen zwanger worden niet lukte, zag Kaat haar twee dromen in duigen vallen."

Aanvankelijk wilde ze na drie icsi-behandelingen stoppen. Maar telkens verlegde ze haar grens. Pas na de zesde poging was Kaat zwanger. Febe bleek een huilbaby. En terwijl Kaat lichamelijk en geestelijk volkomen uitgeput was en financieel aan de grond zat, verwachtte de buitenwereld dat ze dolgelukkig was. Pas toen haar zoon, na opnieuw twee icsi-behandelingen, op de wereld kwam, hervond ze haar zelfvertrouwen en kreeg meer rust. De strijd voor een derde kind kon ze niet meer opbrengen.

"We waren er gewoon niet tegen opgewassen", zegt Kaat in het boek. "Wij, het koppel dat het ging maken. De onzekerheid was een van de ergste dingen. Het werkte verlammend. Mijn leven heeft vijf jaar stilgestaan, ik kon niet vooruit of achteruit. Ik ben die jaren niet gegroeid, in mijn werk niet, emotioneel niet, in mijn relatie niet. En voor de buitenwereld bleef ik de schone schijn ophouden."

Er kan tegenwoordig zoveel, zegt Rossaert. "Vlaanderen heeft de beste fertiliteitsklinieken van Europa. Wie een behandeling start, heeft 80 procent kans om aan het einde van de rit een kind te hebben. Dat is natuurlijk prachtig. Maar het maakt alles tegelijk ook veel ingewikkelder. Want beslissen om een vruchtbaarheidsbehandeling te starten is moeilijk. Maar beslissen om ermee te stoppen is nog veel moeilijker."

Alles in onze samenleving lijkt maakbaar, gaat de auteur verder. "Kinderen krijgen niet. Ik heb zelf moeite met het forceren van de natuur. Wat niet wil zeggen dat ik iemand die zich lang en veelvuldig laat behandelen niet kan begrijpen."

Het is Rossaert opgevallen dat er verschillende manieren zijn waarop vrouwen moeder willen zijn. "Vrouwen die heel graag zwanger willen zijn, gaan erg ver in het volhouden van de behandelingen. Maar er zijn ook vrouwen die niet per se zelf een kind willen dragen, maar die wel heel graag willen moederen."

Marijke gaf het na zes ivf-pogingen op. "Mijn kinderwens had niets te maken met zwanger willen zijn. Ik wilde een kind opvoeden. Dus als we met het genetische materiaal van iemand anders kinderen moesten krijgen, dan kon ik al evengoed adopteren", zegt ze in het boek tegen Rossaert.

Het moment dat ze haar adoptiezoon Isaac uit zijn bedje in Ethiopië tilde en voor het eerst vasthield, wist ze zeker: die hoort bij mij en dat zal altijd zo blijven.

Ook Kaat heeft inmiddels de formulieren voor adoptie ingevuld. Ze houdt vast aan haar droom van een gezin met drie kinderen. Nadat partner Geert dat jarenlang niet zag zitten, is hij nu toch enthousiast.

"Vruchtbaarheidsproblemen trekken soms een zware wissel op een relatie", zegt Rossaert. "Het moeilijkste is als het koppel niet op één lijn zit. Je wilt een kind, maar je wilt ook je partner niet kwijt. Dat is vreselijk pijnlijk en leidt vaak tot een flinke crisis."

Rossaert raadt mensen met vruchtbaarheidsproblemen aan om iets te zoeken waar ze kracht en energie uit putten. Dat kan een nieuwe hobby of sport zijn, maar bijvoorbeeld ook het nemen van een hond, zoals Kaat en Geert deden. Door de hond kwamen ze weer buiten. Ze hadden weer iets anders om over te praten behalve kinderen. Volgens Kaat heeft hond Boyke hun relatie gered.

Vijf jaar nadat Rossaert zich had neergelegd bij het idee dat er geen kinderen zouden komen, nam haar leven een onverwachte wending. "Ik weet nog dat ik met de predictor in mijn handen stond en niet kon geloven wat ik zag. Ik huilde en lachte tegelijk. Bart kon ook niets uitbrengen."

Na een vlekkeloos verlopen zwangerschap werd 1,5 jaar geleden Titus geboren. "De bevalling was vreselijk zwaar. Ik was kwaad vanwege de pijn. Titus ook. Hij huilde en keek toen met een opvallend alerte blik de kamer rond. Ik wist direct: die gaat goed voor zichzelf zorgen."

We zijn ongelooflijk gelukkig met Titus, gaat Rossaert verder. "Hij is ons gelukske en zo noemen we hem ook. Soms vind ik het nu moeilijker om één kind te hebben dan geen kind. Ik gun Titus het 'wij broers en zussen' dat ik altijd gehad heb. Maar dat zit er waarschijnlijk niet in. Hoewel? We laten het lot beslissen."

www.deverdwaaldeooievaar.be.

De verdwaalde ooievaar, Als zwanger worden niet meteen lukt, Isabelle Rossaert, uitgeverij Van Halewijck.

Isabelle Rossaert:

Beslissen om een vruchtbaarheids-behandeling te starten is moeilijk. Maar beslissen om ermee te stoppen is nog veel moeilijker

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234