Maandag 08/03/2021
Halina Reijn Beeld
Halina Reijn

Halina Reijn

Alleen spelen is het engste wat er is

Halina Reijn is actrice bij Toneelgroep Amsterdam en schrijft wekelijks over wat haar bezighoudt.

Na een ruige vlucht van elf uur land ik in Hongkong. Turbulentie liet het reuzenvliegtuig vrije vallen van meters maken. Angstig greep ik mijn verraste Chinese buurman bij de arm, die me met een zachte blik te kennen gaf dat het allemaal wel goed zou komen, althans dat hoopte ik. Nadat ik mijn koffer, te groot voor de hoeveelheid dagen, van de bagageband hebt gesleept onder het toeziend oog van allerlei hoogblonde Nederlandse zakenjongens die vrolijk mijn naam roepen en hun duimen in de lucht steken: "Hey Halina! Hey! DWDD!" - , maar geenszins een helpende hand uitsteken, loop ik richting uitgang.

Zenuwachtig kijk ik uit naar een mannetje met een bordje met mijn naam of die van de Toneelgroep, maar ik zie niks. De moed zakt me direct in de lekker praktische platte schoenen. Hier sta ik weer op een of ander continent waar ik uit mezelf nooit naartoe zou reizen, compleet verloren, met zelfmoordgedachten ter voorbereiding op de première morgenavond braaf in mijn hoofd.

Na een kwartier als een dom Duracell-konijn rondjes gelopen te hebben, vliegt een kortharige Aziatische vrouw gehuld in een duur Yamamoto-pak me uitgelaten in de armen. Excuses jammerend troont ze me mee naar een luxeauto en in perfect Engels geeft ze uitleg over de adembenemende omgeving. Het is tropisch warm en groen en de gebouwen zijn hoog en indrukwekkend.

Eenmaal in het hotel neem ik een paar uur rust tot regisseur Ivo, zijn partner en scenograaf Jan en manager Wouter arriveren. Direct worden we in een auto geduwd en getrakteerd op een traditionele lunch. We durven niet alles te eten maar doen ons best deze overvriendelijke, spontane mensen te pleasen. De jetlag slaat ongenadig toe wanneer we, ontsnapt aan onze begeleiders, over 'Hollywood Street' lopen. Alles duizelt me. Ik heb het gevoel in de film In the Mood for Love rond te lopen en kan geen kaas maken van de realiteit. Wouter neemt me na het diner mee naar een duister, vreemd ruikend massagesalon waar ik keihard onder handen word genomen door een mollige Chinese vrouw. "You are beautiful"; vertrouwt ze me toe en ik barst spontaan in tranen uit. "No cry, no problem." Ze lacht zachtjes en gaat gelukkig gewoon door met het kneden van mijn verwarde ledematen.

Later in bed ga ik knock-out en slaap veertien uur achter elkaar. Ik mis een belangrijke lunch met prominente figuren uit de stad maar dat kan me niet deren. Er zit maar een ding in mijn hoofd: La voix humaine.

Nu Ramsey Nasr zojuist in première is gegaan in Brussel met het onverwachte antwoord op het telefoongesprek dat ik al zeven jaar opvoer, De andere stem, ben ik nog nerveuzer dan anders. De solo die ooit in de Monty in Antwerpen opende en waarmee we sindsdien over de hele wereld reizen, boezemt me nog altijd angst in.

Alleen spelen, zonder collega's, zonder team, zonder samenspel, is het engste wat er is. Gelukkig zijn Jan en Ivo bij me.

Het is nu kwart voor zeven Hongkong-tijd, om acht uur gaat het doek op. In mijn hoofd hoor ik Ramsey's stem: "Hallo? Hallo?"

Wordt vervolgd.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234