Vrijdag 14/08/2020

Schaal van MuldersJean-Paul Mulders

Alle twijfel zou weg zijn over de moord op de tsaren­familie. Jammer: ik hou van mythes

1913: de Russische tsarenfamilie, met een jonge grootvorstin Anastasia staand in het midden.Beeld Getty Images

Jean-Paul Mulders onderzoekt alles wat u bij de hersenkwabben kan grijpen.

In de krant staat dat we ijlings op een tweede golf afstevenen, die erger zal zijn dan de eerste. Ik stel vast dat ik mondmasker­moe ben. Soms vlucht ik in de liefde, soms vlucht ik in uitspattingen. Soms borstel ik de kat of lees een stripverhaal van Jommeke.

Soms laat ik mij wegvoeren op de vleugels van de verbeelding. Escapisme, heet het verschijnsel dat Van Dale omschrijft als: de neiging tot fysische of mentale vlucht uit de dagelijkse werkelijkheid, uit de moeilijkheden van de eigen tijd of het eigen leven.

Niet dat ze geen moeilijkheden kenden in andere tijden of andere levens. Neem nu de tsaren­familie van Rusland. Die zat daar zo’n beetje in het zadel, gezellig en comfy, toen de bolsjewieken in 1917 zomaar de macht overnamen. Zoals wel vaker, gebeurde dat niet zonder bloedvergieten. Ongure types namen de tsaar mee met zijn vrouw en vijf kinderen. Ze schoten hen dood in de kelder van een huis in de stad Jekaterinenburg.

Lange tijd werd beweerd dat niet iedereen was omgekomen. De kogels van de bolsjewieken zouden zijn afgeketst op diamanten die de grootvorstinnen in hun ondergoed verborgen hielden. Met name Anastasia, zeventien en volop puberend, zou aldus de dans zijn ontsprongen. Als het niet waar is, dan was het toch leuk gevonden.

Mijn krant meldt nu dat forensisch onderzoek alle twijfel wegneemt over de moord op de tsaren­familie. Er zijn stoffelijke resten aangetroffen van elk van de gezins­leden.

Dat vind ik jammer. Ik hou van twijfel. Ik hou van mythes. Ik hou van de ontsnapping en van de uitzondering. Ik hou van het idee dat tenminste Anastasia is weggeraakt uit die lugubere kelder.

Later op de dag daal ik af in mijn kelder om er een brik halfvolle melk te pakken. Ik stel mij voor hoe ik daar grootvorstinnen om zeep zou helpen. Dat lukt niet al te goed, want mijn kelder is klein en er staat een transport­box voor katten. Gent is ook maar een suffe naam voor een stad, vergeleken bij zoiets spannends als Jekaterinenburg.

Grootvorstin Anastasia (1901-1918).Beeld Getty Images

Bij het woord bolsjewieken, overigens, zijn mijn gedachten geneigd om naar kastanjes af te dwalen. Dat komt waarschijnlijk door die bolsters. Je hebt de wilde en je hebt de tamme, waarvan de stekels dichter bij elkaar staan.

Je had ook mensjewieken: gematigder revolutionairen die mij doen denken – het is niet om te lachen – aan Tim Van der Mensbrugghe, mijn collega en voormalige buur. Die lijkt op een Viking en post zalige filmpjes op Instagram. Daarin schaatst hij door Gent, helaas nooit door Jekaterinenburg.

Maar om bij de onfortuinlijke Anastasia te blijven: in een uithoek van het internet lees ik over de grootvorstin kleinigheden die ik niet eerder heb geweten. Zij speelde gitaar en balalaika, en had op haar kamer een uitgebreide platencollectie. De grootvorstin danste graag met haar zusje Maria en hield ook veel van honden. Haar eerste hondje heette Shibzig. Toen hij stierf, werd Anastasia stil. Ze veranderde van een spontaan en grappig meisje in een teruggetrokken kind.

Later kreeg ze wel een nieuwe hond, die luisterde naar de naam Jimmy.

Hij is in die kelder in haar armen gestorven.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234