Maandag 28/11/2022

'Alle macht aan de verbeelding'

Ze dromen van een 'dictatuur in goddelijke kleuren'. Ze hebben hun looks gejat bij Apache-indianen en Azteken. En morgen prediken ze de passie in Lokeren: Empire of the Sun wil het psychedelische paardenmiddel zijn voor uw sluimerende depressie.

Licht in hun hoofd zijn ze zeker, dit maffe duo van Empire of the Sun, de meest extravagante synthpopgroep van de laatste vijf jaar. Achter bonte vermommingen en adellijke titels als Lord Littlemore en Emperor Steele gaan Luke Steele en Nick Littlemore schuil. Die eerste kent u misschien nog als de wereldvreemde wonderboy van The Sleepy Jackson. Littlemore is dan weer de bezieler van het Australisch elektronicaduo Pnau.

Als Empire of the Sun verschenen beiden in 2008 op de radar met de kleurrijke feelgoodsingles 'We Are the People' en 'Walking on a Dream'.

Ook hun nieuwste plaat Ice on the Dune ligt verankerd in diezelfde euforische, zomerse sfeer en een kinderlijke fantasie. Dat zou zich morgen moeten vertalen in een opvallende show op de Lokerse Feesten, die volgens getuigen ergens tussen Cirque du Soleil en Disneyland zweeft.

Ik hoorde zelfs dat je een levende tijger en een olifant op het podium wilde halen.

Luke Steele: "(enthousiast:) Geweldig toch! Maar we hebben ons lelijk verkeken op de logistieke problemen. Weet je hoeveel het kost om een olifant mee te nemen op tournee? Dat was vragen om bankroet. We wilden verder ook niet het risico lopen dat iemand verscheurd zou worden door onze tijger. Geen verzekeringsmaatschappij die nog met ons in zee zou willen gaan (lacht)."

Jullie nieuwe plaat heeft een verhaallijn à la Indiana Jones, suggereert de teaserclip van 'Alive'.

Nick Littlemore: "Er loopt een rode draad doorheen Ice on the Dune, die we binnenkort willen doortrekken naar een film. Noem het trouwens alsjeblieft geen rockopera. Kort geschetst zorgt het hoofddeksel van Luke ervoor dat dromen gecreëerd worden, en dieren worden geboren. Dit magische kleinood wordt echter gestolen door de Koning der Schaduwen, die de wereld onderdompelt in corruptie. Wij vangen daarop de tocht aan om het hoofddeksel terug in rechtschapen handen te krijgen."

Klinkt alsof er lekkere drugs in omloop was tijdens de opnames.

Steele: "Geen drugs, man. We zweren puur bij escapisme. Bij transcendentie. Bij een nieuw universum. Alle macht aan de verbeelding! Muziek is onze brug tussen de wereld die we kennen en een hemels alternatief: the Empire of the Sun. It's a factory of dreams - een droomfabriek die dag en nacht blijft draaien."

Dat was ook al zo op Walking on a Dream. Is dit een logisch vervolg?

Littlemore: "We blijven alleszins in dezelfde hogere sferen van ons debuut. Maar op Ice on the Dune gaan we nog een stapje verder. Toen we Walking on a Dream inblikten, gingen Luke en ik afzonderlijk op jacht in ons eigen brein. Deze keer exploreerden we de hersenlobben die we nooit eerder verkend hebben: we stootten er op een landschap van gedachten, fantasieën en euforische dromen."

Jullie muziek balanceert op de grens met kitsch. Hoe moeilijk is die evenwichtsoefening?

Littlemore: "Ik zou onze songs nooit kitscherig noemen. Het klopt dat we onze droomwereld soms verklanken met schreeuwerige muzikale kleuren. Maar dan gaat het eerder om de viering van onze fantasie, dan om een ophemeling van kitsch. Dat zou namelijk betekenen dat ironie meespeelt in ons opzet. En dat is allesbehalve zo. We willen niet too cool for school zijn. Wie zijn sarcasme en cynisme niet onder de mat kan vegen, raad ik een andere cd aan dan één van Empire of the Sun."

Jullie muziek straalt universele harmonie uit, maar achter de schermen gaat het er woeliger aan toe, lees ik wel eens.

Steele: "Geloof de pers niet (lacht)."

Die stormachtige relatie is een verzinsel?

Littlemore: "Euh, we maken het elkaar inderdaad niet altijd even makkelijk. Ik herinner me dat Luke tijdens een van onze eerste opnamesessies in Chelsea, New York even de studio zou verlaten om te iets te gaan eten. Dagenlang bleef hij spoorloos. Ik dacht écht dat hij vermist was."

Steele: "Ik werd toen opgeslokt door stress, en door het betonnen monster dat New York is. Ik moest gewoon slaap inhalen. Een paar dagen en nachten (lacht). Maar goed: daarna hebben we wél een superieure song geschreven. In 'Concert Pitch' zing ik 'I don't wanna be so complicated'. Die zin bleef waaien door mijn hoofd toen ik wakker werd. De rest van de tekst volgde in een wip.

"Ik geef toe dat ik soms een ongeleid projectiel kan zijn. Maar werken met Nick is net zo goed een uitdaging, hoor. Er worden geen grenzen getrokken, geen ideeën afgebakend. We geven elkaar alle ruimte, en hopen dat we niet vervreemden van elkaar. Zolang ik het gevoel heb dat onze vingertoppen elkaar kunnen raken, zit alles goed."

Ice on the Dune is verschenen bij Universal.

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234