Woensdag 27/10/2021

Alle fantasie komt uit het Oosten

Zaterdag is het 22ste Internationale Festival van de Fantastische Film van Brussel afgesloten met, zoals dat hoort, de prijsuitreiking. Als die één ding bevestigt, dan wel dat er een stevige Aziatische bries staat. De drie Raven gingen immers alle naar het Verre Oosten: twee naar Zuid-Korea en eentje naar Japan. En als het publiek niet een beetje genade had gekend, gingen de Amerikanen helemaal met lege handen naar huis.

De Amerikanen niet helemáál ongelukkig, dus, want de abonnees van het festival vonden The Butterfly Effect van Eric Bress en J. MacKye Gruber het beste dat ze gezien hadden. Die debuutfilm handelt over een jongeman die via een dagboek in zijn eigen zo goed als vergeten verleden terechtkomt en probeert de blunders recht te zetten. Dat een vlinder die in de Amazone zijn vleugels uitslaat, soms aan de andere kant van de wereld voor emotionele stormen zorgt, weet u sinds de chaostheorie al. Allemaal niet zo nieuw dus, en tijdreizen duiken sinds mensenheugenis regelmatig op in fantastische films, maar naar verluidt doet deze uitgave er toch wel ongebruikelijke dingen mee. Eerder dan de zoveelste natuurramp of dito ongeval dat rechtgezet moet worden, komen hier meer duistere dingetjes uit de kast gevallen: kinderpornografie, verminking, heroïneverslaving, moedermoord... Deze vlinder zou de manieren hebben van een rotgemene horzel.

De Europese jury, met daarin de Belg Noel Godin, genoot vooral van The Green Butchers, van Anders Thomas Jensen, Dogma-scenarist (Mifune's Last Song en Open Hearts) en regisseur van Flickering Lights. De groene slagers uit de titel beginnen een eigen zaak omdat slager Svend het moe is zich uit te sloven voor Holger, een etter van een baas. Alhoewel, Holger heeft toch minstens deze fijne opmerking over worst voor zijn klanten veil: "Kunt u zich iets ergers voorstellen dan in uw eigen aars verpakt te worden?" Na het succes van 'gemarineerde elektricien' beginnen de zaakjes voor Svend & Co ook echt te lopen. Deense Delicatessen, zij het dat bij de slagers de vergelijking ook wel ophoudt.

De internationale jury, met onder anderen Ronny Yu (Freddy Vs. Jason) en Frank Van Passel (Terug naar Oosterdonk), deelde drie trofeeën uit. Een eerste Zilveren Raaf ging naar Jung-Ha Yeon voor haar vertolking van Eun-Joo in A Tale Of Two Sisters. Eun-Joo is de stiefmoeder van de zusjes uit de titel, die na een slepende ziekte weer thuis komen maar daar voortdurend in conflict raken met het serpent dat in hun moeders plaats de scepter zwaait. Sprookjesmateriaal zo lijkt het wel, en dat is het ook. De film is gebaseerd op een oude volksvertelling. Jung-Ha Yeon is een prachtige vrouw die een overtuigende bitch neerzet in een tergend trage spookprent met occasionele shockeffecten.

Ook uit Zuid-Korea komt Save the Green Planet, de winnaar van de Gouden Raaf voor beste film. Byung-gu is ervan overtuigd dat er aliens op aarde rondlopen. Een van hen is wat hem betreft Kang Man-shik, directeur van een groot concern. Byung-gu en zijn goed doorvoede vriendinnetje Su-ni ontvoeren de man en martelen hem onder meer met anti-bijenstekenspray - het zenuwstelsel van aliens is daar niet tegen bestand. Deze film heeft heel veel plezier in zichzelf, een vaak vergeten kwaliteit van veel fantastische films. Anders gezegd, het is niet omdat de logica ver te zoeken is dat het geen goed verhaal is, integendeel. Save the Green Planet slaat lustig genres en verwachtingen door elkaar. U moet Su-ni trouwens in tutu op het slappe koord zien dansen op een Aziatische versie van 'Besame mucho'. Even heerlijk van de pot gerukt is de scène waarin Byung-gu gewurgd en goed en wel dood op de grond ligt maar gereanimeerd wordt door de woedende schoppen op zijn borstkas van de moegetergde Kang Man-shik.

Onze persoonlijke favoriet is echter niet de hoofdprijs maar Gozu, goed voor de Zilveren Raaf voor beste scenario. Takashi Miike, die meer dan zestig films draaide in dertien jaar, is een favoriet onder de nieuwe lichting Japanse regisseurs en maakte moderne classics zoals het onverhoeds gruwelijke Audition (een uur lang is er niks aan de hand, tot er plots voeten met ijzerdraad worden afgezaagd en meer van dat fraais), Dead or Alive en Ichi the Killer. Gozu is een knettergekke film die zeker bij regisseurs als Quentin Tarantino of Jim Jarmusch in de smaak zou vallen. De eerste moet zich kunnen vinden in het cartoongeweld, de tweede in de haarfijn uitgetekende personages voor wie absurditeit een dagelijke routine is geworden. Het is al meteen raak als yakuza-lid Ozaki zijn Boss waarschuwt voor een schoothondje voor het raam. Het dier is volgens Ozaki een 'anti-yakuzahond' en moet het dan ook gruwelijk bekopen. Boss, die alleen maar opgewonden geraakt met een pollepel in zijn gat, beveelt novice Minami om Ozaki op te ruimen maar die raakt het lijk per ongeluk kwijt.

Minami roept daarop de hulp in van een plaatselijke clan - via een man met een vreemde huidziekte, waardoor de helft van zijn gezicht zo wit als een augustenmasker is. In hotel Masakusa geraakt Minami tot overmaat van ramp in de klauwen van de oude bazin, die hem tevergeefs - 'de laatste tijd reageren veel klanten zoals u' - tot seks tracht over te halen, in haar vrije tijd haar borst afkolft en het product als tussendoortje verhandelt (zij die de melk leveren, zijn meer puur dan zij die ze drinken) en via haar broer geesten oproept, ook al zegt die zelf dat hij geen medium is. Een hulpje van een schrootbedrijf blijkt ook nog een collectie getatoeëerde yakuzahuiden te bezitten, als maatpakken netjes in een plastic hulsje en aan kleerhangers geordend. En dan gebeurt er nog iets hallucinants met het beest met twee ruggen. De clou weet u daarmee nog niet, en dat geldt ook voor het halve verhaal - om maar te zeggen dat dit vijfsterrenmateriaal schreeuwt om een release hier te lande.

Kris Jacobs

'Gozu', Zilveren Raaf-winnaar voor beste scenario, zal zeker in de smaak vallen bij Quentin Tarantino of Jim Jarmusch

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234