Dinsdag 09/08/2022

Alice in Donderland

'Alice', ooit het lijflied van een hele generatie new wavers, degradeerde ter plekke tot iets wat je gothmetal zou kunnen noemen

Lokerse Feesten l Sisters of Mercy ondergraven eigen mythe H

Bart Steenhaut

Weinig groepen wentelen zich met zoveel welbehagen in hun eigen mythe als The Sisters Of Mercy. De vaandeldragers van de postpunk hebben de laatste vijftien jaar geen nieuwe plaat uitgebracht, vertikten het om in die periode de pers te woord te staan en stapten nog slechts bij grote uitzondering een podium op. En zelfs daar verstopten zanger Andrew Eldritch en een steeds wisselende ploeg werknemers zich achter een dikke laag mist zodat je zelfs op de eerste rij weinig meer zag dan een paar schriele silhouetten.

Ondanks die wat bizarre gang van zaken zijn de Sisters al die jaren ontzettend populair gebleven en slagen ze er zelfs nog steeds in een nieuwe generatie fans aan te spreken. Die waren maandagnacht vanuit alle uithoeken van Europa neergestreken om de legende in levenden lijve te zien, al zullen ze wel even geschrokken zijn toen Eldritch tussen de spuwende rookmachines het podium kwam opgebeend. Zijn bekende ravenhaar had (noodgedwongen wellicht, Eldritch is al 46) plaats geruimd voor een kaalgeschoren schedel. Ter compensatie cultiveerde hij een ringbaardje dat heel nauwkeurig in zwarte verf was gesopt. Bovendien had de Zus nog steeds zijn traditionele zonnebril aan. Beetje onnozel toch, zo tegen middernacht.

Tel daar nog een zware bikerjas bij die hem breder maakte dan hij eigenlijk was, en hij had nog het meest weg van een ledernicht die al een paar carrières bij Judas Priest achter de rug had. Alleen die onbehaaglijke diepe grafstem was gebleven, al sloeg ook die geregeld over, zodat de gekwelde zanger bij momenten een gewond dier leek na te bootsen dat in een roestige klem verstrikt was geraakt.

Muzikaal was alles, letterlijk helaas, bij het oude gebleven. De songs van de Sisters gaven, toen ze destijds werden uitgebracht, prima de tijdgeest weer. De kille ritmes kwamen uit de drumcomputer, de gitaren klonken hypnotisch en transparant en de keyboards gaven het geheel iets majestueus mee. Twee decennia later waren 'First and Last and Always', 'On a Wire' en 'Flood' niet meer dan echo's uit een lang vervlogen verleden, galmden ze met de bombast van donderslagen uit de luidsprekers. Ook 'Alice', ooit het lijflied van een hele generatie new wavers, degradeerde ter plekke tot iets wat je - even dat vies smaakje uitspuwen - gothmetal zou kunnen noemen.

Heel af en toe schemerde de sfeer van grote dagen toch nog even door. Zowel 'Dominion' als het tot de bisronde opgespaarde 'Vision Thing' toonde zich na al die jaren nog steeds gezond en wel, herinnerde ons er weer aan waarom we deze groep als tiener zelf zo op handen hadden gedragen. Die passages waren evenwel te schaars om de balans echt naar de goede kant te doen overhellen. Zo was het fijn dat Eldritch zijn 'Temple of Love' opnieuw had schoongeveegd, maar het bouwsel dat hij in Lokeren presenteerde bleek tochtig en stond op instorten. Kortom, na verloop van tijd zat je vooral te wachten op iemand die Eldritch de complete afgang zou besparen door het hele tafereel met een geluiddempende mantel der liefde te bedekken. Maar helaas: geen genade voor de Sisters Of Mercy.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234