Donderdag 14/11/2019

Alfred Molina steelt de show in 'Frida'

Los Angeles

Eigen berichtgeving

Cathérine Ongenae

Hij heeft mijn film gestolen en daarvoor ben ik hem eeuwig dankbaar", zei actrice Salma Hayek over Alfred Molina, die in Frida de rol van Diego Rivera vertolkt. "Terwijl ik me afzonderde en me probeerde te concentreren op de scène, stond hij grapjes te maken met de technici. Tot de regisseur 'actie' riep en hij in een oogwenk Diego werd en me van mijn sokken speelde. Erg confronterend vond ik dat. Maar ook heel leerzaam. Ik had een talent als Fred Molina nodig om Frida te kunnen zijn."

Iedereen die de film heeft gezien, is het erover eens: Alfred Molina is een fantastische acteur. De bravoure waarmee hij gestalte geeft aan die (letterlijk en figuurlijk) grote Mexicaanse, communistische muurschilder uit het begin van de twintigste eeuw, is ongecomplexeerd, doorleefd en verfrissend. Het had niet veel gescheeld of hij had Hayek in de schaduw gezet. Maar daar is de Britse acteur te professioneel voor. Molina is geen egotripper, hij hoeft niet per se de ster te zijn. Hij voelt zich goed in ondersteunende rollen.

Dat hij niet echt bekend is, interesseert hem niet. Nochtans, de kans is groot dat u hem al aan het werk hebt gezien. Een aantal jaar geleden nog in Lasse Hallströms Chocolat, waarin hij de onverdraagzame burgemeester speelde die geen hoge pet op had van de chocolaatjes van Juliette Binoche. Of in Paul Thomas Andersons Boogie Nights, waarin hij een aan lagerwal geraakte en coke snuivende playboy neerzette. Of, al is dat al twintig jaar geleden, de verraderlijke gids Satipo in de eerste Indiana Jones-film Raiders of the Lost Ark. En dan mogen we Not without My Daughter niet vergeten, waarin hij het slechte voorbeeld van een Iraanse echtgenoot vertolkte. Stuk voor stuk personages die je je herinnert, maar waar je geen gezicht op kunt plakken. "Een groter compliment kun je me niet geven", lacht Molina. "Een acteur moet een kameleon zijn. Hoe meer je over me weet, hoe moeilijker het voor mij wordt om mijn werk goed te doen." Onerkend is een woord dat hij niet wil horen. "Ik voel me erkend genoeg. Ik werk al dertig jaar lang als acteur, dat zegt toch genoeg?"

Alfred Molina werd in 1953 geboren in Londen. Zijn vader was een Spaanse ober, zijn moeder een Italiaanse schoonmaakster. Gewone mensen die niet veel op hadden met het theatermilieu waartoe hun zoon zich al als prille tiener onweerstaanbaar voelde aangetrokken. Gelukkig was er Mr. Corbett, de leraar Engels op school, die het heilige vuur in zijn leerling herkende en hem stimuleerde om een acteursopleiding te gaan volgen op de Guildhall School of Music and Drama in Londen. Zijn loopbaan begon Molina op de onderste sport van de acteerladder, als de helft van een humoristisch duo dat op straat mensen probeerde te entertainen. De volgende stap was meteen een grote: hij werd ingelijfd bij het selecte acteursgezelschap van de Royal Shakespeare Company. Zijn eerste speelfilm, de Indiana Jones, had een stap naar de roem kunnen worden, maar Molina wilde het podium geen vaarwel zeggen en slaagde in wat weinigen kunnen: film, theater en televisie met succes combineren (hij is het hoofdpersonage in de Amerikaanse sitcom Ladies Man uit 1999 en momenteel draait in de Verenigde Staten de sitcom Bram and Alice met Molina in de hoofdrol).

In 1998, toen er over een film over de Mexicaanse kunstenares Frida Kahlo nog pro forma werd gesproken, maakte hij zijn Amerikaanse theaterdebuut op het podium van Broadway. Met succes, want voor zijn vertolking in het stuk Art mocht hij de vermaarde Tony Award in ontvangst nemen. Op een avond stond Salma Hayek voor de deur van zijn loge. "Met het script van een film en de mededeling dat er voorlopig geen geld voor was gevonden", herinnert Molina zich. "Maar ze had me aan het werk gezien en ze wilde dat ik haar Diego werd. Ontroerend en flatterend vond ik dat, ik heb meteen 'ja' gezegd. En ik ben haar nog steeds dankbaar voor die kans. Frida is een van de beste filmervaringen tot nu toe. Ik weet dat Salma hard heeft gevochten voor mijn rol. Ze stond onder grote druk, de filmmaatschappij had liever een grote ster gezien in plaats van een obscuur acteur als ik. Ik ben haar eeuwig dankbaar voor haar standvastigheid."

Net zoals Hayek spreekt ook Molina met liefde en begrip over Rivera, de getalenteerde schilder die in de vakliteratuur wel eens als een dionysisch monster wordt beschreven. "Diego Rivera was een gepassioneerd mens vol tegenstrijdigheden. Hij was een gulzig man, zowel op fysiek als op intellectueel gebied. Misschien had hij wel iets monsterachtigs, maar hij was ook enorm genereus. Bovendien was hij zich als schilder van muurtaferelen met politieke inhoud bewust van zijn rol in de geschiedenis. Dat hij zoveel succes had bij vrouwen, zal daar misschien iets mee te maken hebben. Aan zijn uiterlijk zal het niet liggen, Rivera was dik en ronduit lelijk. Zijn charisma, charme en talent waren sterker dan zijn groteske lichaam."

Om de fysieke gelijkenis sprekender te maken paste Molina het bekende dieetprincipe toe (een draaidag begon hij met zes rijkelijk gevulde taco's), maar van enige vergelijking met grote namen die hun beste rol dertig kilo zwaarder speelden, wil hij niet weten. "Goed voor mijn carrière? Ik heb geen carrière", zo zegt hij. "Ik geloof niet in het concept. Wat ik doe is een vak als een ander. Het enige dat je als acteur kunt doen, is hopen dat je van het ene project in het andere mag stappen. Ik plan niet, ik zou niet weten hoe. Als de opdrachten interessant zijn en de rollen gevarieerd, ben ik allang tevreden."

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234