Donderdag 27/06/2019
Alexandre (l.) en Cedric Dumont

Interview Familieklap

Alexandre en Cedric Dumont: ‘Hoe mijn broer angst omzet in energie, is prachtig om te zien’

Alexandre (l.) en Cedric Dumont Beeld Tine Schoemaker

De oudste is 47 jaar oud, basejumper, skydiver en vliegt met een wingsuit boven piramides en bergvalleien. De jongste is 39 jaar, levensverzekeraar en financieel adviseur. Cedric en Alexandre Dumont, broers.

CEDRIC

“Alexandre leidt een compleet ander leven dan ik, het contrast is groot, maar mijn broer is wel mijn beste kameraad. Zijn leven bestaat uit financiële analyses, uit het begeleiden van zelfstandigen en ondernemingen, terwijl ik niet kan stilzitten en uit vliegtuigen spring. In dat contrast zit schoonheid, maar er zijn ook gedeelde interesses: we golfen vaak samen in Knokke of gaan ’s winters skiën. Ik vertrouw Alexandre, hoor hem wekelijks en ik plaag hem ook graag, ook nu: t’es bien coiffée, petit.”

“Alexandre is bijna 8 jaar jonger en die leeftijdskloof speelde een rol in onze jeugd. We zijn met twee thuis en terwijl ik mijn vroege jeugd doorbracht in het Franstalige milieu van Sint-Pieters-Woluwe, groeide Alexandre vooral op in Knokke. Ja, we komen uit een gegoede omgeving en maken daar geen geheim van. Niet dat onze ouders tot de top 10 van rijkste Belgen behoren, maar onze jeugd was wel bevoordeeld. Mijn vader was vastgoedmakelaar in België en de Verenigde Staten en moeder had lange tijd vier kledingwinkels, drie in Brussel en één in Knokke, en verkocht de betere kinderkledij. De winkels werden op het juiste moment verkocht aan Tartine et Chocolat.

Het leeftijdsverschil leidde ertoe dat ik Alexandre meenam in mijn drang naar avontuur, naar het schrijven van een eigen verhaal. Het is logisch dat de jongere broer opkijkt, een beetje dan toch, naar de ‘grote broer’. Dat gebeurt bijna automatisch, toch? Muziek, kledij, sport, film: ik reikte hem alles aan. De oudste als ijsbreker voor de jongste.

“Ik heb gerebelleerd als tiener, ook als twintiger en mij afgezet tegen het heersende leven. Nog altijd overigens. Ik wil léven, beleven, van het gangbare pad afwijken en mijn eigen ding doen. Snowboarden, waterskiën, enz: altijd een stap verder. Ook in de lucht. Parachutespringen werd al gauw basejumpen en nu zweef ik in een wingsuit door de lucht.

“Ik blijf erbij: ik neem geen onverantwoorde risico’s. Ik zoek de dood niet op. Iemand die de hele dag achter z’n computer zit en obesitas kweekt, is dat dan wel verantwoord? Nee toch. Ik heb al veel vrienden verloren in mijn sport, maar sommigen namen té grote risico’s. Toen mijn zoon Harvey geboren werd, sprak ik er met Alexandre over: is het egoïstisch om te blijven springen? Moet ik ermee stoppen? Hij steunde me. Alexandre begrijpt wat ik doe. Hij begrijpt dat uit het vliegtuig springen en in een soort Batman-pak boven de piramides in Egypte vliegen voor mij niet gevaarlijker is dan een autorit.

Alexandre: ‘Een basejumper als Cedric verzekeren houdt minder risico dan iemand die dagelijks op de E40 rijdt.’ Beeld Tine Schoemaker

“Het gaat om durf en passie, dat zeg ik ook in de lezingen die ik geef en dat zeg ik ook tegen de bedrijfsleiders, koks, voetballers, enzovoort, die ik begeleid: dare to jump. Toon leiderschap, be bold! In februari laadde ik mijn elektrische auto (Tesla) op aan een wegstation in Brugge. Wie kwam daar ook aangereden? Elon Musk. Nee, dat is geen grap. (Musk was in februari heel even in ons land). Ook hij moest zijn wagen opladen. Zijn bodyguards lieten geen foto’s toe, maar Musk heeft wel dertig minuten met mij gepraat over mijn auto. Eén en al passie was dat. ‘This is the best customer service I ever had’, zei ik hem. Wel, die durf is ook Alexandre eigen. Ook hij durft te springen met zijn bedrijf. Na de ontmoeting met Musk heb ik hem meteen gebeld: ‘Petit, je raadt nooit wie ik net heb gesproken.’”

ALEXANDRE

“Het grootse verschil tussen Cedric en mij is mijn impulsiviteit. Hij is bijzonder zelfstandig, reist de wereld rond, onderneemt, maar hij neemt nooit overdreven risico’s. Cedric slaagt er altijd in om situaties helder te analyseren, zeker in zijn sport. Ik heb zijn spoor vroeger ook even bewandeld, met alle gevolgen van dien. Terwijl hij bijna nooit geblesseerd is of was, brak ik mijn sleutelbeen bij het motorcrossen, scheurde een meniscus bij het wakeboarden en trok mijn schouder tot tweemaal toe uit de kom bij het kiten. Dat is mijn sportbeleving. (lacht)

“Ik ben niet bang dat mijn broer zijn dood tegemoet vliegt als hij uit een vliegtuig springt. Echt niet. Hij heeft ons, ook mijn ouders, overtuigd van zijn risico-inschatting. Vergeet niet: Cedric is al heel wat vrienden verloren in zijn sport en altijd lag een menselijke fout aan de basis van een overlijden. De wind niet goed ingeschat, niet fit genoeg, parachute te laat opengegooid, enzovoort. Ondanks die menselijke factor is het vertrouwen in mijn broer groot. Lang geleden was ik met hem in Chamonix, waar hij van een berg zou springen. Voor onze ogen sloeg een basejumper tegen de rotsen, omdat zijn parachute aan de verkeerde kant open ging. Die man heeft het overleefd, maar Cedric zat verveeld met het accident. Hij wilde niet dat ik zoiets zag, maar tegelijk sloeg dat accident hem niet uit zijn lood.

“Naar Cedric kijk ik nog altijd op. Dat was als kind zo en dat is niet veranderd. Hoe hij angst omzet in energie is prachtig om te zien. Ik ben financieel adviseur en verzekeraar, dus ik weet wat risico’s zijn. Ja, ik beheer ook Cedrics polis (lacht), maar durf u te zeggen dat een basejumper verzekeren minder risico inhoudt dan iemand die dagelijks op de E40 rijdt, of een moeder die haar kind dagelijks met de fiets naar school brengt. Het gevaar zit in het alledaagse, en ik kan het weten.

“Op 26 maart 2004, om 7u ’s avonds, raakte ik met mijn auto van de weg af. Vlak bij mijn huis nota bene. Ook zoveel jaar later weet ik nog altijd niet hoe dat kon gebeuren. De auto knalde tegen een boom en ik zat gekneld in het wrak. Een tijd later heeft een fietser me gevonden en konden de hulpdiensten me bevrijden. Dat is de realiteit: je kunt basejumpen en skydiven, maar een boom vlak bij je huis kan het einde betekenen. Mijn benen waren verbrijzeld. Ik lag eerst vier maanden in het AZ Brugge en dan nog eens vijf maanden in een revalidatiecentrum in Oostende. Nog altijd kan ik niet lang rechtstaan en een lange wandeling zit er ook niet in. Maar terwijl ik in een rolstoel zat kon ik wel op mijn broer rekenen. Hij werd een soort mentor voor me. En dat zal nooit veranderen.”

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden