Donderdag 29/10/2020

Akoestisch kwaliteitstoerisme

yo-yo ma en tonhalle-orkest in bozar HHHII

klassiek

Het Brusselse klassieke seizoen startte ook dit jaar met het beproefde recept: een goed orkest, een grote solist en een greep uit het ijzeren repertoire, u voorgesteld door BOZAR - voorheen de Filharmonische Vereniging - en het Festival van Vlaanderen Internationaal. Woensdagavond ontkurkten cellist Yo-Yo Ma en het Tonhalle-orkest uit Zürich een alweer goed gevuld klassiek muziekjaar. Full house, daarvoor was bij wijze van goed voornemen gezorgd. Aan stadskledij geen gebrek. En ook op het podium bruiste het onmiskenbaar. Yo-Yo Ma is in gespecialiseerde kringen wel eens een gebrek aan diepgang verweten. Wij weten niet of dat helemaal klopt, maar er is daadwerkelijk iets raars met Ma aan de hand. Hij speelt fabelachtig goed cello, heeft een van de beste instrumenten van de wereld, speelt met het orkest samen alsof hij met elk individueel lid kamermuziek maakt en zijn empathie is op het kreunende af duidelijk. Maar toch geloven we hem niet helemaal. Er blijft een indruk van oppervlakkigheid, bijna zeker onterecht, maar niet uit te wissen. Er zit iets kinderlijks in de snelheid waarmee ernst en tongue-in-cheek, vervoering en leut elkaar afwisselen in zijn interpretatie van Dvoraks celloconcerto, meestal zonder aanwijsbare redenen in de muziek zelf. Dat maakt dat je als toehoorder alleen maar kunt vaststellen dat er een grote cellist voor je zit. Vrijblijvend, akoestisch toerisme. In de muziek geen zweem van noodzaak of logica. Ze amuseert, maar verandert je niet. Een mooie bevestiging daarvan was het streepje Bach dat Ma als bisnummer ten beste gaf. Hij had het toevallig nog in zijn broekzak zitten. Niet gekreukt, maar ook niet gekoesterd.

David Zinman leidde het Tonhalle-orkest wel overtuigend door Richard Strauss' symfonische gedichten Don Juan en Also sprach Zarathustra. Overtuigend, vooral door het enthousiasme van het orkest, dat een zeldzaam gelukkige en kinetische indruk maakt. Lustig, fleißig, zuverlässig, zou Brecht zonder twijfel toegeven. Iedereen luistert, plezier scheppend in wat er allemaal aan thematische invallen uit de groep opborrelt, en dat is bij Strauss heel wat. Blijkbaar geïnspireerd door de tegelijk lapidaire en geestrijke aanpak van Zinman. Wat wel opviel, was dat het orkest qua klank, noch qua fysieke indruk enig verschil maakt tussen Strauss en Dvorak. Alles wordt zuiver en correct, met enigszins aanstekelijke schwung gebracht. Don Juan vaart daar wel bij, Zarathustra is er hoe dan ook niet mee te redden, want is en blijft een draak, en de Dvorak klinkt er, gecombineerd met de visie van Yo-Yo Ma, aannemelijk mee.

Kortom: BOZAR en Festival van Vlaanderen presenteerden ons een openingsconcert dat zelfs het gevoeligste oor onderhoudend zal willen noemen. De honger is niet gestild, maar dan toch opgewekt.

Rudy Tambuyser

Wie: Yo-Yo Ma en Tonhalle-Orchester Zürich o.l.v. David Zinman Wat: celloconcert van Dvorak, symfonische gedichten van Strauss Waar en wanneer: 10 september in PSK, Brussel

In de muziek geen zweem van noodzaak of logica. Ze amuseert, maar verandert je niet

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234