Woensdag 21/10/2020

AGGE MAAR LEUT ET !

en kan veel zeggen van William Shakespeare, maar niet dat hij ooit de Edmond G.Hustinx-prijs voor Toneelletterkunde gewonnen heeft en dit in scherpe tegenstelling tot steller dezes.

Met het oog op de uitreiking daarvan spoorde ik eind vorige week dwars door het Prinsbisdom Luik naar de mooie stad Maastricht, alwaar ik, behalve door enkele lokale dealers en een malafide taxichauffeur van Anatolische origine, vooral verwelkomd werd door een staalharde blauwe hemel en een moedige winterzon.

Maastricht is een mooie stad. Dat wist ik al van vroeger, toen ik er in een van mijn negen voorafgaande levens beroepshalve al eens kwam, en er bijvoorbeeld ooit een memorabele zuipavond had meegemaakt in het gezelschap van Peter Wolf, de zanger van de niet genoeg te loven J.Geils Band, en diezelfde avond ook de ontgoocheling van mijn leven opliep toen mijn radio-idool John Peel bij nadere kennismaking niets anders dan een onbeschofte eikel bleek te zijn.

Maastricht lijkt me een plek waar je best wegblijft in de zomer, vanwege te veel terrassen en ook zo rond carnaval, vanwege te veel geforceerde lol. Ik denk dan aan het soort ongein waar Godfried Bomans het destijds al over had in zijn verhaal over de zinnelijkheid van Zuid-Nederland dat de magische titel Agge maar leut et! droeg, een formule die ik nog steeds volmondig onderschrijf.

Maar het leven is doorgaans goed in Maastricht, dat voel je zo.

Pleinen die nog op pleinen lijken, mensen die je vriendelijk begroeten in de horeca, koffie die niet alleen warm is maar ook sterk, het zijn allemaal geen gewone zaken voor iemand die door het lot gedoemd is in de hoofdstad van Europa te leven, waar het besef om door de hele wereld gehaat te worden dan ons ook nog eens als last bovenop overkomt.

Maastricht dus. Ik heb er veel fijne mensen ontmoet, vorige week. Zo zat ik tijdens een informeel diner voor schrijvende mensen en boven een mega-kom dampende kroketten plotseling tegenover Bernard Dewulf, een man die ik allang bewonder maar nog nooit ontmoet had. Behalve dat ik wou dat ik half zo slim was als hij, zou ik ook graag zijn kop even te leen hebben. Ik zou me dan zelf casten voor de hoofdrol in mijn eigen volgende poëtisch realistische film.

Nu, men kan veel zeggen van William Shakespeare, maar niet dat hij ooit in Maastricht kroketten heeft gegeten met Bernard Dewulf!

En toen was er die prijsuitreiking. Voor één keer geen lelijk beeldje van de neef van de organisator, maar een prachtige bronzen plaquette vervaardigd door een echte beeldhouwer en bovendien ook nog eens vergezeld van een enveloppe met als inhoud redelijk veel roebels. Maar de mooiste beloning was toch een gelegenheidstoespraak van de Heer Paulussen, Voorzitter van de Edmond G.Hustinx Stichting.

De Heer Paulussen is een man uit een doosje.

Goed zeventig jaar, denk ik, netjes in het pak, jarenlang kinderrechter geweest, fijnbesnaard in zijn woordkeuze en onfeilbaar in zijn lichaamstaal. En empathisch als werkelijk niemand die ik ooit eerder tegengekomen ben. Het duurde geen drie minuten eer ik zijn grootste fan geworden was en nog drie minuten later was ik ook zijn vriend en hij de mijne.

Toen het mijn beurt was om te spreken, haalde hij eerst nog een blik water, trok dat voorzichtig open en goot het langzaam en secuur voor me uit in een klaarstaand glas. En toen schonk hij me het woord. Beschaving begint soms bij de grens.

Wanneer de VRT straks quota gaat invoeren ter diversificatie van zijn personeel hoop ik dat ze ook een categorie Mijnheren Paulussen in het leven roepen, want tegenover de overvloed domme, jonge kiekens die dezer dagen de ether en het scherm bevolken lijkt er me ook wel marge te bestaan om een paar grijze, wijze, oude mannen in te schakelen in het dagelijkse mediagebeuren.

En niet dat ik iets tegen lesbische negerinnen heb, maar of holebi zijn of zwart nu écht genoeg is om een baan in de media te mogen ambiëren lijkt me een twijfelachtige en voor niemand écht bevorderlijke zaak.

Laten we toch wel wezen: alleen talent en competentie zouden normen mogen zijn voor eventuele aanwerving door de openbare omroep.

En overigens dacht ik dat, op wijvenzotten als Sven Pichal en Wim De Vilder na, iedereen toch al homoseksueel was bij de VRT!

Nu, eigenlijk wil ik niet eens weten wat omroepcoryfeeën in hun bed doen: Agge maar leut et, n’est-ce pas?

‘Leut’ is niet het eerste woord dat bij me opkwam toen ik dinsdag, laat op de avond, naar het bijna altijd uitstekende Virus keek, op Canvas, en daar ingeleid door de stem van Dimitri Verhulst een oude aflevering van de RTBF-klassieker Strip Tease te zien kreeg. Ik zag er, vervuld van horror, hoe de bijna baby Nicolas door zijn ouders gedwongen werd om motorracer te worden, dwars tegen de heuvelen van het Charleroise achterland op.

Het kind beefde voortdurend, was bang en moe en diep ongelukkig omdat hij de blinde ambitie van zijn werkloze vader maar niet kon waarmaken.

Misschien wilde de jongen later wel gewoon bij de VRT werken en homoseksueel worden! Toen hij in een motortijdschrift een nieuw racepak mocht kiezen opteerde hij alvast voor de “roze” kleur, wat zijn vader hoorbaar verschrikkelijk vond.

Blij te horen dat Strip Tease terugkomt straks. Blij dat Canvas bestaat.

Verder hoor ik steeds meer de roep weerklinken dat onze media een forse halt moeten toeroepen aan al dat gastronomische gezeik dat ons dag in, dag uit overspoelt. Ik ben het er alvast mee eens en vond het onlangs een verademing dat die oude knorpot van een Herwig Van Hove tijdens Reyers laat nog eens zijn gebruikelijke gram mocht halen ten koste van enkele van die usual suspects van sterrenkoks van wie we tegenwoordig quasi voortdurend het smerige Nederlands en de slappe middenstanderspraatjes moeten verdragen, terwijl iedereen ondertussen toch zou mogen weten dat gastronomie niets anders is dan seks voor mensen die niet meer neuken.

Wat niet wegneemt dat ik blij ben voor de Michelinster die er eindelijk gekomen is voor de goede mensen van restaurant ’t Ebdiep in Sint-Amands, een wonderlijke plek in een oude Scheldebocht waar zelfs wie niet kan dichten zich even poëet kan wanen door de aanblik van wat er in zijn bord te zien is en door het raam.

Agge maar leut et. Of had ik dat al gezegd?

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234