Dinsdag 30/11/2021

Afscheid van De Bleekweide

Anna Van der Cruyssen begeleidt mensen die te maken hebben gekregen met een ingrijpende gebeurtenis. Nu het tv-programma 'De Bleekweide' ten einde loopt, neemt ze ook afscheid van het centrum zelf. 'Het is tijd om te gaan, om op eigen benen te staan.'

De laatste aflevering van De Bleekweide komt eraan en ook ik kijk even terug. Ik maak de balans zorgvuldig op. Denk na over het geweldige jaar, over de taboes die doorbroken zijn en over alle pro en contra's. Ik denk aan Lise, Luna, Nimue, Elias en Shanna - het meisje dat werd gepest. En het helende effect dat deze reeks voor hen heeft gebracht. Hoe deugddoend de erkenning van anderen voor hen was. Mensen die eindelijk hun woorden begrepen. Maar ook aan het team, Annemie Struyf, Filip Lenaerts en de vele anderen die bij dit project betrokken waren. Hun inzet, professionaliteit, zorg, geloof en doorzettingsvermogen over alle grenzen heen. Ook voor mij bracht de reeks een evolutie. Ze gaf me inzichten en de durf om eindelijk los te laten.

Maar hoe doe je dat, loslaten? En wat doe je als je hart alleen maar wilt vasthouden? Krampachtig, volhardend, je handen stevig in elkaar. Wat doe je als je lichaam zich er letterlijk tegen verzet? Wanneer doem- en angstbeelden zich nestelen in je hoofd en ten slotte in je hart?

Wat maakt loslaten voor ieder van ons zo moeilijk? Het loslaten van grote of kleine dingen, van dromen of wensen, van ooit of nooit. Van beelden die we ontelbaar lang hebben gekoesterd, gevoelens die vaak ondenkbaar en onvergetelijk zijn. Loslaten betekent steeds een stukje van jezelf verliezen ook, niet in staat om te kijken naar wat er uiteindelijk te winnen valt. Angst voor een gapende leegte, als die er dan al komt, om te vallen en niet meer te kunnen opstaan. Angst om te vergeten of vergeten te worden, een langzame confrontatie met de fragiliteit, onze eigen kwetsbaarheid, en stap voor stap te moeten toegeven dat het ons allicht niet is gelukt. Wat als je niet meer kunt controleren wat nooit te controleren was? Vasthouden, weerstand bieden zijn de enige wapens die je in deze strijd kunt hanteren. Tot je tot het besef komt dat loslaten altijd een beetje toelaten is. Toelaten van het nu, van een nieuw begin.

Net zoals ik vandaag afscheid neem van De Bleekweide en mijn ruimte in het gebouw. Zoals ze is en zoals ze was. Een ruimte die voor anderen én voor mezelf lang zo'n veilige plek leek. Terwijl ik naar de vele tekeningen op de muur kijk, de foto's op mijn kast, de achteloos verstopte kattebelletjes, besef ik dat het klopt. Dat het echt tijd is om te gaan, om op eigen benen te staan, ook.

Ik denk aan de ontelbare gesprekken die hier zijn gevoerd. Aan alle woorden luid of stil. Hier is vaak geroepen, gelachen of gespeeld. Hier werden tranen, emoties of gedachten soms moeilijk en soms gemakkelijk geuit. Geheimen werden in alle stilte neergepend tot ze uiteindelijk het licht mochten zien. Vandaag neem ik afscheid van de angst, de angst om te falen, om op eigen benen te staan, het negeren van schoorvoetend. Soms lukt het je alleen door te springen of het doorknippen van een onzichtbare band. Snel en pijnloos, zo denk ik dan. Zonder twijfel durven weggaan en jezelf dwingen om niet meer achterom te kijken.

Net als deze jongeman, met zijn warrige krullen en opvallende schoenen. Hij is de eerste die ik op mijn nieuwe plek ontmoet. Toen ik hem het nieuws van mijn vertrek meldde, werd hij onzeker: zou hij het wel vinden, was het niet te ver, zou het gevoel wel hetzelfde zijn? Geruststelling had hij nodig, dus bleef hij me berichten sturen met zijn mobiel - het laatste model, hij is hip en cool. Vrij ook, met de wereld aan zijn voeten, sinds hij op kot zit en gaat studeren. Weg onder het juk van zijn ouders. Geen bezorgde blikken meer, geen katers te verstoppen. "Loslaten die handel." Dat zegt hij vaak. Alleen hij en zijn vrijheid, waar hij zo hevig naar heeft verlangd.

Terwijl ik met hem de trap op ga, kan ik het niet laten om me te verontschuldigen. Dat er nog geen meubels staan, enkel een matras. En dat het licht hier nog even feller is en dat daardoor de woorden harder kunnen klinken dan ze zijn. Dat het een tijdelijke plek is. Hij haalt zijn schouders op en lacht verlegen. "Ben gewoon blij dat ik hier ben." Ik lach terug en bedenk dat mooie woorden soms eenvoudig te vertellen zijn.

Meer lezen? Onlangs verscheen van Anna Van der Cruyssen bij De De Bezige Bij het boek Ik wil niet meer, 237p., 19,95 euro

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234