Woensdag 01/12/2021

Afrekening op hoge hakken

Pedro Almodóvar mocht in mei 2004 als eerste Spaanse regisseur in de geschiedenis van Cannes het festival openen. Zijn film, La mala educación, werd in de media meteen van een andere, ironische titel voorzien: Todo sobre mi padre.

Dat was uiteraard een verwijzing naar zijn eerdere film Todo sobre mi madre (Alles over mijn moeder), waarmee hij in 1999 een internationale hit scoorde en die hem toen trouwens ook de Oscar voor beste buitenlandse film opleverde. Maar de 'padre' in de alternatieve titel voor La mala educación dient evenwel niet als 'vader' maar als 'priester' begrepen te worden.

Het verhaal begint als volgt: in Madrid is de jonge succesvolle cineast Enrique Goded (rol van Fele Martinez) op zoek naar een geschikt onderwerp voor een nieuwe film. Hij knipt alvast allerlei bizarre faits divers uit de kranten, zoals het artikeltje over een vrouw die in de dierentuin van Taiwan in een vijver vol krokodillen springt en zonder dat een woord over haar lippen komt een van de reptielen omarmt terwijl de andere haar verscheuren. Van die dingen.

Dan krijgt de regisseur het bezoek van een jongeman die beweert dat hij vroeger met hem op school heeft gezeten. In eerste instantie blijkt Enrique die Ignazio (rol van Gael García Bernal) helemaal niet te herkennen, maar als dat dan toch gebeurt, is de verrassing groot. Ignazio was zijn eerste jongensliefde op het college. Later komen we te weten dat Enrique en Ignazio behalve die prille, nog niet duidelijk gedefinieerde liefde ook de passie voor de bioscoop en vooral de Spaanse filmlegende Sara Montiel deelden en de angst voor de priester-leraars. Enrique werd trouwens van school gestuurd omdat padre Manolo, de schooldirecteur, zelf zijn oog op Ignazio had laten vallen.

Op de persconferentie in Cannes herhaalde Pedro Almodóvar wat hij al eerder in interviews had verklaard, namelijk dat hij zijn katholieke opvoeding inderdaad als een mala educación beschouwt, maar dat deze film daarom nog niet zijn persoonlijke levensverhaal vertelt. "De film is absoluut persoonlijk door de vertelwijze. Maar wat erin gebeurt, is niet in mijn leven gebeurd." Ook ontkende hij dat het om een antiklerikale afrekening zou gaan: "Dat is niet eens nodig. De ergste vijand van de kerk is de kerk zelf. Indien ik het nodig had gevonden om mij te wreken, dan had ik heus geen veertig jaar gewacht om dat te doen. De kerk interesseert mij niet, zelfs niet als tegenstander." Hij benadrukte wel zijn fascinatie voor katholieke rituelen. Volgens Almodóvar hebben veel Spanjaarden een soort heidense, naar idolatrie zwemende verhouding met die liturgie: "En dat is maar best zo. Er is niets heidenser dan de Goede Week in Sevilla."

Later in de film krijgen we Gael García Bernal ook te zien als de travestiet Zahara, die terugkeert naar het college om daar aan padre Manolo (die hem/haar niet blijkt te herkennen) te gaan vertellen dat Ignazio 'dood' is en dat hij/zij geld wil om te zwijgen over wat er vroeger gebeurd is.

Als femme fatale Zahara ziet de Mexicaanse acteur Gael García Bernal er onwaarschijnlijk goed uit. Op sommige momenten lijkt het wel alsof Julia Roberts plots in een Almodóvarfilm terechtgekomen is. Gaf het een kick om op hoge hakken en in flamboyante vrouwenkleren rond te lopen? "Dat was eigenlijk een zeer bevrijdende ervaring, een soort afrekening met je eigen taboes", vertelde Gael García Bernal aan deze krant. "Een personage als Zahara vertolken zet een proces van introspectie in gang, omdat je plots merkt dat alles wat je doet zeer nauwgezet en beredeneerd moet zijn. Vooral het werk met de handen. Daar had ik vaak iets van: 'Shit, dit is veel te mannelijk.' Je moet werkelijk op alles letten: de manier waarop je eet, waarop je praat, waarop je kijkt, waarop je staart en blijft staren, dat is allemaal verschillend. Maar tegelijk mag het niet te duidelijk worden, want het probleem bij een travestiet is dikwijls dat hij te nadrukkelijk probeert te bewijzen dat hij een vrouw is. Het was dus allemaal behoorlijk moeilijk: op hoge hakken lopen, met een Spaans accent spreken, me gedragen als een meisje, de vier uur make-up die telkens nodig waren en dan natuurlijk het feit dat ik ook nog eens moest zingen. Vooral mijn moeder vond het allemaal erg leuk. Ik vind trouwens dat ik als travestiet een beetje op haar lijk."

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234