Zaterdag 16/10/2021

Afghan Whigs: oase in zicht

Het is alsof de duivel ermee gemoeid is: telkens als The Afghan Whigs een Belgisch festival aandoen, loopt er iets mis. Tijdens hun vorige doortocht op Pukkelpop viel tijdens hun optreden de stroom uit en twee jaar geleden zorgde een panne met hun tourbus ervoor dat ze te laat in Torhout arriveerden en slechts een geamputeerde set mochten spelen.

Zaterdag bleef Cincinatti's Finest echter alle onheil bespaard. En gelukkig maar, want Greg Dulli en de zijnen hebben een turbulente periode achter de rug. Black Love, hun vorige cd, werd zo schromelijk onderschat dat een wissel van platenmaatschappij zich opdrong. En ook in de privé-levens van de bandleden diende het nodige puin te worden geruimd.

Maar zie: de heren sleepten een contract bij Columbia in de wacht en namen in New Orleans, met behulp van onder anderen Alex Chilton en leden van de Re-Birth Brass Band, de voor begin oktober aangekondigde cd 1965 op. Die plaat klinkt iets luchtiger en toegankelijker dan we van de groep gewend zijn, maar wie zweert bij langspelers als Congregation of Gentlemen hoeft zich geen zorgen te maken: ook nu blijft van Dulli's verzengende intensiteit nog ruim genoeg bewaard om de zo typische combinatie van messcherpe gitaarrock en Motown-soul pakkend te houden.

Behalve door nieuwe drummer Michael Horrigan lieten The Afghan Whigs zich op het Pukkelpodium assisteren door een toetsenman, een percussionist en de fantastische zangeres Susan Marshall, wat een warme en rijke klankkleur opleverde. Jammer genoeg schortte er wat aan de geluidsbalans, waardoor de instrumenten niet altijd even goed van elkaar werden gescheiden en de finesses van Rick McCollums gitaarwerk af en toe de mist ingingen. Maar zanger Greg 'Chainsmoking' Dulli stond scherp als vanouds en betrad het Hasseltse rock'n'roll-slagveld met ware doodsverachting. The Afghan Whigs ontketenden een overrompelende maar weldadige tornado, die de middelmaat van al wie voor hen op het podium had gestaan in één stoot naar de vergetelheid blies. We hadden er lang op moeten wachten, maar eindelijk kregen we waar we al de hele dag naar hadden gesnakt: echte Songs, een echte Zanger, een echte Groep.

De Whigs wisselden krachtig en gebald nieuw werk als 'Something Hot', 'Uptown Again', '66' en 'Neglekted' af met door merg en been snijdende klassieken, type 'Debonair', 'What Jail Is Like' of 'Going to Town'. Tussendoor dolde de groep op funky wijze met Stevie Wonders 'Superstition' en, verrassing, zelfs met Pink Floyds 'Another Brick in the Wall'.

Het snijdende 'Fountain & Fairfax' werd door een swingende piano en Marshalls gloedvolle soulstem naar nieuwe hoogten opgestuwd, waarna met het knagende 'Faded' veel te vroeg een streep onder de set werd getrokken. We hadden de groep al sterker weten presteren, maar toch wisten we: Beth en Polly zouden het moeilijk krijgen, straks.

Afghan Whigs: het effect was vergelijkbaar met de euforie die iemand voelt nadat hij drie dagen in de woestijn heeft rondgedoold en plots in de gaten krijgt dat hij op het punt staat een oase te bereiken. Sneu dat er in Hasselt-Kiewit zo weinig palmbomen groeien. (DS)

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234