Zaterdag 28/05/2022

'Af en toe sterf ik

Presentatrice Anne De Baetzelier

mijn leventje'

Anne De Baetzelier is veel meer dan kapsel en een body mass index die je op het suïcidale af afgunstig maakt. Veel meer dan presentatrice met hoge kirfactor. Ze heeft een zeker je ne sais quoi. 'Iets duaals, ik weet het', onderbreekt ze. 'Ik ben nogal dubbel. Enerzijds dat brave mieke en dan weer die rusteloze die op springen staat.'

Door Marijke Libert / Foto Stephan Vanfleteren

Het is de eerste keer dat ik iemand híér ontvang. Een journalist bedoel ik." Anne De Baetzelier (43) privé. In een decor dat je niet meteen bij haar bedenkt. Geen benepen kamertje op de eindregie van VTM ('goedenavond kijkers') of een podium op de kustdijk ('goedenavond Blankenberge'). Op haar vertrouwde plek wappert Goudlokje ook zelden met de haardos.

Buiten is het lekker koud. Binnen straalt de genoeglijkheid uit radiatoren en maakt onrechtstreeks licht de zitkamer flou. Drijfkaarsen ontbreken - dacht ik toch - maar voor de rest doet de hele omgeving mee aan sfeer maken. Haar lepeltje tikt in de mok warme melk met honing. Manlief zal straks een beste fles ontkurken. De jongste zoon, Vincent, sleept gedurig tekeningen aan, ook iets geknutseld met luciferdozen, laat brieven voor school ondertekenen en neemt na een uur, tanden gepoetst, beleefd afscheid in pyjama. Na de grote knuffelbeurt, natuurlijk. Met mama. Hoe op dat moment de waan definitief verdwijnt en alleen twee paar ogen over blijven, twee paar armen, twee paar lippen. Hoe dat zich verbindt, even, heftig, zo vlak voor de nacht. "Ja, we knuffelen graag", wordt daarna gezegd. Ach.

De Baetzelier: "Ik heb het grootste deel van mijn eigen jeugd in Tervuren doorgebracht. Ons huis was een vreemde mix van kamers en bureaus. In de kelderverdieping was de woonkamer, onze keuken bevond zich op de gelijkvloerse verdieping. Op de derde lag de badkamer en helemaal boven, onder het dak, sliepen we. En daartussen, verspreid over de verdiepingen, had je kantoren. Mijn pa werkte er. We woonden in het ministerie van Directe Belastingen, mama was conciërge. Je kon er verloren lopen, kilometers trappen hebben we gedaan. En dan die sfeer, die geur van klasseurs, de stemmen van de ambtenaren, het stappen van mensen die hun aangifte kwamen indienen. In de grote vakantie durfden we al eens uit te slapen, dan riep mijn zus: 'Zit er iemand in de gang te wachten?' Bij 'nee' spurtten we in nachtpon richting badkamer. Grappig, bizar en bevreemdend. Ik heb zelden vrienden uitgenodigd in dat bestofte, dooreen geklutste huis."

Op uw achttiende ging u studeren, vertaler-tolk, en genoot u van het leven. Tussen de dertig en vijfendertig vriendjes gehad. U merkt het, ik heb de gespecialiseerde pers doorgenomen.

"(lacht) Ik heb de markt verkend, jawel, en me goed geamuseerd. Je moet je ook niet te snel binden én kunnen vergelijken voor je keuzes maakt."

U zette uzelf in die periode ook in de etalage, trok van de ene 'miss-toestand' naar de andere. Waarom in concurrentie willen gaan met het uiterlijk?

"Het begon ooit in Spanje, aan een of andere costa, ik verbleef er met een vriendin en haar ouders. Heavy tijd, veel nacht, weinig dag. We deden mee aan de verkiezing van Discotheekmiss. Ik werd tweede en ontving een grote fles champagne. Die vriendin, uit Overijse, pushte mij om mee te doen voor druivenkoningin. Zo begon het..."

Miss Fruit, Diamant, Ei...

"Kom kom, niet overdrijven hé. Miss Vlaanderen werd ik. Daar heb ik mijn eerste auto gekregen. Een witte Toyota Starlet. Trots dat ik was! Op de eierfeesten in Kruishoutem ben ik ooit tweede geworden. Het zijn van die momenten, beelden die je blijven achtervolgen. Dus passons. En ik werd Fruitkoningin, maar geen Miss Diamant. De grote kroon was later: Miss België. Dat missgedoe was intussen een hobby geworden. Ik heb er veel van geleerd: voor een zaal staan, micro gebruiken, zenuwen bedwingen, langzaam toegang tot een massa veroveren, het gevoel bespelen."

Het feit dat u van het oordeel van anderen afhing voor uw verschijningsvorm, dat sták nooit?

"Ik wou presenteren, ik wou connecties, ik wou dat deuren open gingen. En dat het via oordelen moest, tja. Het is maar hoe je het je laat welgevallen. Trouwens, we hadden in die tijd ook een voorbeeld. Goedele had het drie jaar voor mij tot Miss België gebracht én met looks én met brains. Dat stimuleerde ons. Toen Goedele won, in 1986, merkte je een ommezwaai. De domme blondjes mochten ineens ook nadenken."

En toen stroomden de misses VTM binnen. Het was file aan de Luchthavenlaan. Lynn Wezenbeek, u, Daisy Van Cauwenberghe en dat tot vandaag. Klettert dat niet heftig onder de mooie madammen?

"Ach, niet meer of minder dan in andere jobs waarbij vrouwelijke collega's moeten samenwerken."

U blijft diplomatisch.

"Ik had er écht geen last van. Natuurlijk, in de media en onder bekende mensen probeert iedereen zijn plaats te veroveren. Dat is op nieuwsredacties zo, onder artiesten en presentatoren. Er is een koek te verdelen en je moet zien of je een behoorlijk deel of de kruimels krijgt."

U was er in de woeste pioniersjaren van VTM. Wat viel daar mee te pikken?

"(lacht) Vooral wilde party's. Bij de zender werd almaar gevierd wegens verbazing en zelfs ongeloof over het succes. Ik herinner me die eerste edities van het Gouden Oog. Daar vloeide alleen nog champagne. Ik ben er ooit heel lang op zoek moeten gaan naar een glas water. Dat illustreert iets. We maakten mediageschiedenis mee in die euforische periode. Maar het deed ook iets met je, de vedette, de mens. Ineens stond er een massa buiten, verdrongen mensen zich voor een kustcasino. Je werd herkend, aangeklampt. Er werd gejoeld, getrokken. Toestanden bij evenementen en grote opnames. Security en bodyguards om je heen. Idolatrie, noem maar op..."

Decadent?

"Goh... Pff, weet je. Het waren lange dagen. En nachten. (lacht)"

Hoe werd u voor het werk van omroepster en later presentatrice opgeleid?

"Niet. Zelfcoaching was de boodschap. Dat betekende in dat hokje gaan zitten, omroepen, op VHS-band opnemen en meteen bekijken. Nagaan of het goed was of niet. Er stond niemand naast mij. Ik moest het maar kunnen. Als je kijkt hoe professioneel het nu gebeurt. Met opleidingen, stages, constante coaching en evaluatie. Als ik beelden van toen terugzie, die babyface, die stem, dat kapsel, die dikke krullen..."

'Gekrulde haren, gekrulde zinnen', om er een clicheetje tussen te gooien. Kennissen van u zeggen: onderschat haar vooral niet.

"Ik ben soms stout. In de zin van: geen zin om die tred te blijven lopen. Want, geef toe, ik heb wel een heel braaf imago."

Enerzijds op de dansvloer, partybeest zijn in La Rocca, op fuiven van Exclusief en Club 54 en daarnaast - met permissie - randje truttig.

"Hou het maar op dubbel. Er zit iets heel duaals in mij. Dualiteit betekent voor mij niet zozeer mensen op een verkeerd been willen zetten, het heeft met teasen, met plagen te maken. Ik heb altijd de omgeving wat uitgedaagd. Mijn zus was anders, die zweeg wijselijk. Ik was onrust, hoog stemgeluid, brede gebaren. Ik werd thuis af en toe op de handen getikt en heel soms ook op de billen. Ik herinner me het moment waarop onze pa zijn grote hand op mijn dij had achtergelaten. Ik heb me daar een scène gemaakt, altijd wijzend naar de afdruk van zijn vuurrode vingers op mijn huid. Cinema.

"De meisjes De Baetzelier waren nochtans brave trutjes. Voorbeeldige dochters die er steeds piekfijn uitzagen. Tot grote fierheid van mama, die haar trofeeën bewonderend bekeek. En commentaren kreeg, onder meer van die ambtenaren tussen hun klasseurs. Men noemde ons de twee prinsesjes.

"Dat aspect prinsesje zit er nog. Niet alleen mooi rechtop zitten, je gedragen en met twee woorden spreken, ook je uiterlijk laten afstralen op de omgeving, imponeren. En daaronder broedt tegelijk de tegenstand, de strijd tegen wat gevestigd is. Dat moet ik in evenwicht proberen te houden, de balans mag nooit doorslaan. Ik hou maat, ben perfectionistisch. Mijn omgeving heeft daar soms last van."

Waarom moet het zo perfect?

"Kreeg ik in gelepeld. Mijn vader ambtenaar, dat was de puntjes op de i. Mama leefde meer in de luwte. Ze was de oudste van vijftien kinderen, die haar moeder vroeg verloor en al verantwoordelijkheid moest opnemen toen ze nog naar haar identiteit aan het zoeken was. Ook heel dubbel. Dergelijke ouders zetten ergens wel een afdruk in je, al zie je dat pas als je zelf ouder wordt.

"Ook in je eigen kinderen herken je dat. Onze dochter, de oudste, heeft een combinatie van mijn man en mij meegekregen. Uiterlijk groot en blond en slank, charmant en grote kwek. Waar ze binnen komt, trékt ze. Ze hoeft zelfs niets te zeggen. Ik neem ze af en toe mee, naar de set van Tien om te zien of naar elders."

Zegt u dan: dit is het echte leven niet, Ellen, dit is 'maar' televisie?

"Nee, want ik vind televisie niet per se nep. Ik vind het een aspect van het leven. Dat het een vergankelijke wereld is, begrijpt ze wel. Het is er ook struggle, hard werken om iets te bereiken. Ik koos ooit voor een commerciële zender omdat ik het ongekunstelde, ontspannende wel lekker vond. De ernstiger, zakelijke kant in mij leef ik uit in mijn privépresentatiewerk en wanneer ik debatten modereer. Niet altijd makkelijk voor een perfectioniste. Vandaag nog heb ik een debat over pensioenen geleid. Met negen politici, mensen van vakbonden en het patronaat. Ik ben er niet echt in thuis, ik heb het wel heel hard voorbereid, me in geen tijd ingewerkt. Latje hoger geschoven. Toch snak ik daarna weer naar de luim. Die balans is nu helaas wat uit evenwicht. Op een bepaald moment krijg je veel minder aanbod om frivole dingen te gaan doen op tv."

De leeftijd, madame.

"Maar ook de regering, de mensen aan de top. Ik heb verschillende regeringen gekend bij VTM. Ik kan erover meepraten. Het aanpassen, weer vertrouwen winnen, herbeginnen. Als Guido en Mike eenmaal weg waren, begon het fout te gaan. Vaders weg, buik, visie en gevoel weg. Die twee kenden je grenzen, konden dat motiveren. Je nam het van hen aan."

En toen kwamen de marketeers, cijfertabellen in de hand.

"Toen was ook de markt zelf aan het veranderen. Andere zenders kwamen 'meespelen'. De euforische winsten slonken. Er diende besnoeid en becijferd. En dat is tot op vandaag zo doorgegaan. (pauzeert) De voorbije maanden, voor ik besloot me niet langer exclusief aan VTM te gaan binden, heb ik natuurlijk wat op die carrière teruggekeken. Ik stelde vast dat die zogenaamde 'mooiste momenten' al zo ver achter mij lagen. De liveshows. In het begin. Anderhalf uur rechtstreeks. Kicken. Driestedenspel. Vlaanderen boven. Ik heb dat gevoel nu enkel nog als ik zware debatten doe. Op televisie is het een beetje weg.

"Ik heb bij revisie ook mijn obligate flop meegemaakt. Dames en heren, heette het programma. We hebben toen proefgedraaid op televisie. Er was chaos, er waren versprekingen. Het is snel weer afgevoerd. Ik ben ervan moeten bekomen. Dat was janken hoor. Hier thuis. Zelfvertrouwen nul. Maar de buitenwereld zou niets zien. Het pijnparcours loop ik liever alleen, hoogstens met een paar dierbaren. Ik wil er mijn les uit begrijpen en besluiten: dingen gebeuren niet zomaar, zonder reden. Wat je overkomt, de mensen die aan je blijven hangen, het heeft betekenis. Er zijn momenten geweest, natuurlijk, dat ik me gepasseerd voelde, te kort gedaan. Iedereen maakt dat ooit mee. Achteraf blijkt dan dat je er of niet klaar voor was, of een andere evolutie maakte."

Nu hebt u zelf ingegrepen. U wou niet meer wachten op een oordeel van de directie over een nieuw contract. U liet de eer aan uzelf.

"Ach, maanden hebben we gepraat, onderhandeld, elkaar bedenktijd gegund. Ik had echter geen zin om me weer een jaar vast te pinnen, wetend dat ik dan nergens anders heen kon. Mijn tijd loopt ook. Alhoewel, drieënveertig vind ik te jong om te stoppen met televisie, op het scherm."

Aan de andere kant: u was een van de oudste omroepsters. Dat moet van Riet d'Haeyer geleden zijn op de toenmalige BRT.

"(lacht) Na achttien jaar omroepen is het inderdaad wel mooi geweest. Het is niet zo dat ik niets meer wil doen met VTM. Ik wil mezelf wel de keuze gunnen. Ik heb plannen en ik wil mijn vrijheid terug."

Wat betekent vrijheid voor u, los van professionele ongebondenheid?

"Het is iets wat ik te weinig heb. Ik ben te plichtbewust, wil dat iedereen het goed heeft, soms vergeet ik mezelf en gun ik me de vrijheid niet om weer eens geweldig uit te barsten. Ik zou veel meer uitspattingen willen. En toch... rugzak omgorden en de boel de boel laten kan ik ook niet. Ik zit met te veel haken in dit leven vast. Al hoef ik ook daarmee niet per se ongelukkig te zijn. Door die haken krijg ik ook veel terug.

"Vorig jaar had ik het even heel moeilijk. 2006. Emotionele crash. Combinatie van te veel hooi op mijn vork genomen en de naweeën van jaren doorjassen en overleven en moeilijke dingen doorspartelen. Ik pleegde roofbouw op mijn lichaam. Fysiek kreeg ik last. Moe, hondsmoe. Slepend de dag door en allez hup, gooi nog maar iets op mijn kruiwagen. Ik was ineens een hoopje miserie. Thuis hoorde ik fluisteren... oei, ons mama, ze hééft het weer. Het vrolijke Anneke was zoek, ik werd prikkelbaar. Ik was kortom mezelf niet meer.

"Ik moest iets gaan doen. Ik ben gaan praten met mensen: hoe hieruit geraken? Ik kreeg door dat ik worstelde met een enorm schuldgevoel. Na het ongeluk van mijn zoon, de jongste. Dat is vijf jaar geleden de ommekeer geweest. Het gebeurde vlak voor mijn neus: een auto maaide hem neer. Op 1 meter van mij. Schuld schuld. Dat ik dát niet had kunnen beletten. Ik die alles kon.

"(pauzeert) Wij zijn thuis met schuldgevoelens opgevoed, we hadden een uitgesproken katholieke achtergrond. Ik denk dat onze ma non was geworden als ze mijn papa niet was tegengekomen. Het stikt in onze familie ook van de tante nonnekes. Wat als residu uit zo'n opvoeding komt is: pas op, gebeurt er iets, dan draag jij wellicht mee schuld.

"Je kunt je voorstellen wat er gebeurde in mijn hoofd toen mijn zoon voor mijn neus dat ongeval kreeg. Wat dat doet. De jongen ademde nog, oef, er was snel een dokter, een ambulance in de buurt. Oef. Eerst coma, dan beetjes hoop en uiteindelijk écht uitzicht op herstel. Ons hele gezin heeft een lange weg afgelegd. Vincent, u zag hem daarnet, is intussen helemaal genezen. Maar deze mama heeft nogal gepompt in die tijd, haar best gedaan. Vrolijke Anne gespeeld bij het bed en maar geven en zorgen. Daar heb ik dus jaren nadien van terug gehad. Ik voelde in 2006 dat ik met die dingen korte metten moest maken. De vraag was hóé. Ik heb hulp ingeroepen. Ik heb gemediteerd, maar dat hielp niet veel. Ik heb manieren proberen te vinden. En uiteindelijk gevonden."

Zijn er op het einde van dat pijnproces keuzes gemaakt?

"Wel, het feit dat ik nu deze beslissing heb genomen en me die vrijheid gun, is daar een gevolg van."

En bent u minder 'vrolijke Anne' geworden of bewaarde u uw vluchtige imago.

"Kijk, mijn werk is tv, showbizz, geen tristesse. Ik blijf blij, onbezorgdheid is een aspect van mij dat me past. Dat staat los van de schoonmaakbeurt die ik mijn leven gaf. Maskers zijn gevallen, al is dat misschien veel gezegd, maar ik durf nu te tonen dat ik ook maar een klein meisje ben. Af en toe sterf ik mijn leventje. De woeling is me niet vreemd. Me herpakken was echter pure noodzaak. Wij omroepers, presentatoren, zijn uithangbord, gezicht. Hoe onnozel het ook klinkt: we hebben een soort voorbeeldfunctie. Mensen kijken naar je op. Ik ben zoals de verkoper langs de baan. Die moet ook niet met een lang gezicht producten aanprijzen. Het leven draait voor een groot deel om de pose van vrolijkheid, om goed gevoel doorgeven."

Heeft Peru, hebben uw avonturen daar met Axel Daeseleire voor de serie Celebrity Shock bij u iets teweeggebracht?

"Ja, heel veel. Wat men in het programma uiteindelijk liet zien, was maar een fractie van wat daar echt gebeurd is. Het was zo intens, ik zat er op een emotionele roetsjbaan. We hebben toen in dat Amazonegebied een kruidendrank tot ons genomen, van ayahuasca, een soort wortel. Het was straf. Ik kreeg visioenen. Ik zág dingen. Ik had het gevoel dat ik vast zat, niet kon bewegen, er kwamen fysieke reacties, ik werd doodziek, moest braken. Daarna begon ik te zweven. Ik zag beelden. Foto's vooral, van mijn gezin, mijn geliefde omgeving. Ik vloog over de prachtigste landschappen die baadden in de felste kleuren. Maar die foto's brachten een enorme emotie naar boven. En ook inzichten. Ik heb daar Vincents ongeluk weer meegemaakt, voor mijn ogen, in detail.

"Ik begreep ineens waarom. Vincent, moet je weten, is eigenlijk sneller bij ons gekomen dan we verwacht hadden. De dag dat hij in mij ontstaan is en groeide, is zijn levensopdracht begonnen en die heet: vechten, doorzetten, er voor gaan. Het was geen toeval, begreep ik daar een beetje ver in Peru, dat die jongen die letterlijke klap kreeg te incasseren. Het is zijn verhaal. Van de jongen, die ons perfecte plaatje onverwacht doorkruist had, weliswaar liefdevol op de wereld was gezet, maar toch ergens voelde dat hij zijn plek moest veroveren, met hand en tand. Hij heeft aandacht nodig, dat merk je. Ook nu, met zijn tekeningen en zo. Bevestigingsdrang, het constante 'hé la-bas, hier ben ik weer'. Dat besef ben ik in Peru gaan oprapen."

En dat persoonlijke inzichten er komen met camera's ernaast en erboven, heeft dat niets onkies?

"Is het niet veel belangrijker dat ik dit mocht doormaken en nadien rust vond? Dat het effect had op mijn persoon? Nee, laat maar draaien. Wat vanbinnen gebeurt, valt trouwens toch niet te filmen."

De meisjes De Baetzelier waren

brave trutjes, voorbeeldige prinsesjes.

Dat aspect prinsesje zit er nog.

Niet alleen mooi rechtop zitten en je gedragen, ook je uiterlijk laten afstralen op de omgeving, imponeren. En daaronder broedt tegelijk de tegenstand, de strijd

tegen wat gevestigd is

Ik ben soms stout. In de zin van: geen zin om die tred te blijven lopen. Want, geef toe, ik heb wel een heel braaf imago

We maakten mediageschiedenis mee in de euforische periode. Maar het deed ook iets met je, de vedette, de mens. Ineens stond er een massa buiten, verdrongen mensen zich voor een kustcasino

Soms vergeet ik mezelf en gun ik me de vrijheid niet om weer eens geweldig uit te barsten. Ik zou veel meer uitspattingen willen

Van dat missgedoe heb ik veel geleerd: voor een zaal staan, micro gebruiken, zenuwen bedwingen, langzaam toegang tot een massa veroveren, het gevoel bespelen

Ik durf nu te tonen dat ik ook maar een klein meisje ben. Af en toe sterf ik mijn leventje. De woeling is me niet vreemd. Me herpakken was echter pure noodzaak. Wij omroepers zijn uithangbord, gezicht. Hoe onnozel het ook klinkt: we hebben een voorbeeldfunctie. Het leven draait voor een groot deel om de pose van vrolijkheid, om goed gevoel doorgeven

Ik vind televisie niet per se nep. Ik vind het een aspect van het leven

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234