Zondag 31/05/2020

Actrice Vahina Giocante over haar rol in 'Lila dit ça'

'Ik moet me bij een regisseur een beetje als klei voelen. Droge klei kun je niet meer kneden. Klei die vers blijft kan hij boetseren in de vorm die hij wil'

'Ik maak geen films om op Brigitte Bardot te lijken'

Eind jaren negentig debuteerde de Franse actrice Vahina Giocante in het stijlvolle mediterrane liefdessprookje Marie Baie des Anges. Een castingverantwoordelijke had haar opgemerkt op een strand aan de Rivièra. Haar charmante, lolita-achtige vertolking lokte toen al vergelijkingen uit met Sophia Loren en Claudia Cardinale. Zeven jaar later vertolkt ze in het sensuele Lila dit ça een vergelijkbare rol. De Franse pers heeft er een nieuwe BB bij. 'Dit is de onwelvoeglijke Bardot uit Et Dieu créa la femme.'

Brussel

Van onze medewerker

Luc Joris

Giocante is net terug van een filmfestival in Cuba. Ze is moe en klaagt over een ontsteking aan de ogen, maar ze ziet er even stralend en zelfverzekerd uit als in haar nieuwste film. In haar eigen land is Lila dit ça niet meteen enthousiast ontvangen. De film zou nochtans de impact van een 37°2 le matin kunnen hebben. De pers had immers de mond vol van van Giocante's sexy en provocerende vertolking. "Om eerlijk te zijn, ik heb de reacties in de pers niet gelezen", zegt de op Corsica opgegroeide actrice. "Het interesseert me niet. Eens de film af, leidt hij zijn eigen leven. Sommigen zullen er ongetwijfeld van houden, anderen niet.

"Ik denk dat de film in Frankrijk nogal slecht verkocht is. De marketing focuste sterk op het provocerende, het erotische van de film. Het liefdesverhaal is de motor, maar er zit ook een belangrijke sociale kant aan. De film handelt ook over wat zich in het hoofd van jongeren afspeelt die nog nooit seks hebben gehad en over hoe vrij over je verlangens spreken. Voor jongens is het moeilijk om daarin richtpunten te vinden. Aan de ene kant is er de overmediatisering van seks, waarin je jezelf moeilijk kunt vinden, aan de andere kant spelen familiale taboes en waarden mee."

Paris Match schreef dat je 'even gloeiend als Brigitte Bardot in haar tijd' bent. Hoe reageer je op zulke vergelijkingen?

"Daarom lees ik niets over mezelf. (lacht) Op een of andere manier probeert men altijd een etiket op je te kleven. Acteurs zijn daar zelf ook verantwoordelijk voor. Mijn natuurlijke haarkleur is bijvoorbeeld bruin. Voor deze film heb ik mijn haar laten blonderen. Het geeft me iets engelachtig en het doet inderdaad aan Bardot denken. Maar ik maak geen films om op Bardot te lijken. Nu is mijn haar weer bruin. Misschien word ik nu met Isabelle Adjani vergeleken. Mij laat het koud. Het hoort bij de job. Ik probeer alleen mezelf te blijven. Je imago komt vaak niet overeen met wie je werkelijk bent. Het is belangrijk dat je daar, beetje bij beetje, controle op krijgt."

Waren die blonde haren een belangrijk hulpmiddel?

"Het is als een kostuum. Je verkleedt als nonnetje of als prostituee, en automatisch ga je je anders gedragen. De meeste acteurs werken vooral psychologisch. Ik hou ook van het fysieke, van de transformatie. Ik probeer zoveel mogelijk het universum van de regisseur in me op te slaan om tijdens de opnamen zo juist mogelijk te zijn. Dat doe ik bijvoorbeeld me te verdiepen in de boeken, de films en de muziek waar hij van houdt.

"Het heeft ook veel met feeling te maken. Ik ben niet echt bang als ik voor de camera sta. Ik heb dan de indruk dat ik alles zou kunnen. Dat klinkt misschien pretentieus, maar ik voel me dan heel vrij. Het is een magische plaats, waar alles kan. Wat ik heel mooi en fascinerend vond aan het personage van Lila was de paradox tussen de poëzie en het erotische - en dat laatste had trouwens heel snel naar het vulgaire kunnen omslaan. Als acteur ben je een voertuig dat door de regisseur bestuurd wordt. Ik heb er nood aan om me een beetje als klei te voelen. Als die droog, kun je die niet meer kneden. Klei die vers blijft kan de regisseur boetseren in de vorm die hij wil."

Heb je veel van jezelf in Lila gestopt?

"Hoe verder een personage van mezelf staat, hoe interessanter en opwindender ik het vind. Lila is een adolescente. Voor mij is die periode voorbij - ik ben ondertussen al moeder. Ik heb niet meer die schroom ten opzichte van het leven, omdat ik al enige ondervinding heb. Maar als adolescent leefde ik haast als een monnikenbestaan. Jongens interesseerden me niet. Ik had andere prioriteiten, zoals dans."

Je weigerde het gelijknamige boek te lezen voor de opnames van Lila dit ça. Heb je dat intussen wel gedaan?

"Neen. Ik ben heel nieuwsgierig naar het boek, maar ik wilde me toen niet beperken in mijn visie op Lila. Als ik het gelezen had, zou ik me minder vrij gevoeld hebben. Ik denk dat de film-Lila nogal dicht bij die van het boek staat. Mensen die het boek gelezen hebben, vinden dat ook."

Je hebt in een interview gezegd dat je je tijdens deze opnames voor het eerst actrice voelde. Een vreemde uitspraak.

"Omdat ik me meer van mijn vak bewust ben. Ik beginnen acteren op mijn veertiende. Voor mij was dat altijd iets heel natuurlijks. Vergelijk het met kinderen. Soms doen die dingen zonder zich ervan bewust te zijn. Ze stellen zich die vraag niet. Ik werk nog altijd heel instinctief, maar deze keer heb ik meer mijn grenzen afgetast. Voordien was ik veel luier, een beetje een dilettant. Nu beleef ik enorm veel plezier aan wat ik doe. Het is ook grappig, want acteren is en blijft ergens een spel."

Je tegenspeler Mohammed Khouas zou je op een feestje gezegd hebben dat je geknipt zou zijn voor de rol van Lila, terwijl hij niet wist wie je was?

"Dat klopt. We kenden elkaar van haar noch pluim. Hij had me nog nooit in een film gezien. We waren allebei op de juiste plaats op het juiste moment. Ik had die dag net regisseur Ziad Doueiri ontmoet. Hij had me over Mohammed gesproken en 's avonds ontmoet ik hem zelf op een feestje in Parijs. Toen ik het scenario gelezen had, heb ik tegen mezelf gezegd dat die rol voor mij was en voor niemand anders."

U hebt onlangs enkele weken bij een Masaï-stam doorgebracht. Als voorbereiding op een rol?

"Nee, al zal het ongetwijfeld ook mijn acteerwerk verrijken. Alles wat mij overkomt of wat ik rondom me zie, voedt mijn personages. Ik heb nood aan avonturen, anders verveel ik me. Een acteur is als een volle fles en na een film is de fles leeg. En hoe vul je ze opnieuw? Met ervaringen, ontmoetingen, je leven als vrouw of moeder en door te reizen. Ik kan me overigens niet voorstellen dat ik alleen maar zou acteren. Ik ben in de masaï en in primitieve culturen geïnteresseerd. Het is belangrijk dat je het contact met je oorsprong onderhoudt. Voor sommigen is dat je dorp of je familie, voor mij situeert zich dat veel ruimer. Ik vind het ook belangrijk om me in situaties te brengen waar ik geen houvast meer heb. Als acteur moet je je voortdurend aanpassen. Een acteur die dat niet doet sterft."

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234