Zaterdag 18/09/2021

Actrice Nathalie Meskens

'Ik heb ooit voorgesteld om Kaat aan Idool deel te laten nemen. Helaas bleek het niet haalbaar. Je kunt niet als VRT'er bij VTM gaan zingen'

'Om acht uur ben ik Kaat, om halfnegen niet meer'

Nathalie Meskens (22) was nauwelijks afgestudeerd aan de Toneelacademie van Maastricht of ze kreeg de hoofdrol in Kaat & co, een zogenaamde docufictieserie die op verzoek van het almaar groeiende aantal fans volgend seizoen voort wordt gezet. 'Met het gat in de boter gevallen', noemt ze dat, ook al ligt haar ware ambitie elders. Want het allerliefst speelt of schrijft Nathalie Meskens toneel. In 'normale' taal, de taal die ze zelf spreekt. 'Ik houd het meest van de taal van gewone mensen.'

Armand Plottier en Jeroen de Preter / Foto Tim Dirven

Nathalie Meskens is van Antwerpen en ze steekt dat niet weg. Ze draait niet rond de pot, ze is gezegend met een gezond zelfbewustzijn en ze durft een zin wel eens met de in haar stad zeer populaire stoplap 'oef wa' afsluiten. Nee, vier jaar acteursopleiding in Nederland hebben haar tongval niet aangetast, al moest ze daar aanvankelijk wel een gevecht voor leveren. "Tijdens het eerste jaar in Maastricht dacht ik vaak dat ik er onnozel van ging worden", zegt ze. "Tijdens het voordragen van onze teksten stampten de lesgevers er die typische Hollandse 'g' in. En ook onze 'r' moest eraan geloven. Ik was echt bang dat ik na verloop van tijd het normale praten zou verleren. Gelukkig werd het in het tweede jaar beter. Na enig gezeur van mijn kant mocht ik weer 'de normale' 'g' en 'r' gebruiken. Ik haat het als mensen zo'n geaffecteerd taaltje spreken. Als ik in het Antwerpse artiestencafé De Pallieter Vlaamse acteurs 'Hollands' hoor praten, denk ik: 'Allez gasten, doe toch normaal zeg'."

Mag die normale taal wel op het scherm of op de planken?

Nathalie Meskens: "Waarom niet? Ik doe het trouwens zelf: voor mijn eigen theatergezelschapje Norfolk schrijf ik teksten volgens de 'methode-Arne Sierens'. Ik pluk de dialogen soms gewoon van de straat. Wat je daar hoort, is dikwijls niet te overtreffen. Ken je de 'lang leve'-documentaires op de Nederlandse televisie? Die bevatten soms echt schitterend materiaal. 'Ik ben een beetje smeerolie. Ik smeer wat met aandacht, dat is wat ik doe.' Het zou een fantastische opening van een monoloog kunnen zijn. Levende taal, taal die gewone mensen praten, daar houd ik het meeste van."

Waarom ben je niet zoals elke zichzelf respecterende Antwerpenaar naar Studio Herman Teirlinck hier om de hoek getrokken?

"Toen ik voort ging studeren zag de toekomst van de Studio er al niet meer zo rooskleurig uit. Nogal wat vrienden van mij zaten op Teirlinck en hun verhalen klonken vaak heel erg zielig: geen geld, geen les gehad...

"Van mijn keuze voor Maastricht heb ik trouwens geen seconde spijt gehad. Natuurlijk geraak je nadien moeilijker in Vlaamse gezelschappen binnen. Zo werkt dat nu eenmaal. Als je van de Studio komt en het klikt met de lesgevers, is dat goed voor je carrière. In Nederland is dat net hetzelfde hoor. Ik heb mijn stage gedaan bij De Theatercompagnie van Theu Boermans. Ik speelde bij hem een bijrol in Lysistrata. Dankzij Maastricht heb ik betere contacten in Nederland. Maar ik sta echter niet te springen om er weer te gaan werken. Ik heb het na vijf jaar Nederland wel eventjes gehad."

Je hebt er afgezien?

"Het eerste jaar zeker. Na één jaar Maastricht nemen ze je aan of wijzen ze je af. Het is dus al meteen erop of eronder. Leuk als het erop is, want je moet het al heel bruin bakken om je diploma dan niet te halen. Maar daarvoor moet je je wel een jaar lang bewijzen. Ze zitten constant dicht op je huid. Het is bijna onmogelijk om in zo'n situatie jezelf te zijn, echt vreselijk was dat. Toen ik tijdens de weekends naar Antwerpen kwam, heb ik vaak gedacht: 'Fuck it, ik kap ermee'. Gelukkig hebben mijn ouders me helpen relativeren en doorzetten."

Speelde het cultuurverschil je tijdens je opleiding parten?

"Ik zie geen belangrijk verschil tussen Belgische en Nederlandse acteurs. Nederlanders maken in het algemeen wel veel meer lawaai, maar dat heeft ook positieve kanten. Ze zeggen sneller wat er op hun lever ligt. Ik kan dat wel hebben, misschien door mijn ervaring in de horeca. Daar leer je heel snel om niet op je kop te laten kakken."

Je werd na je opleiding onmiddellijk voor tv-werk gevraagd. Was dat voor een gediplomeerde toneelactrice een moeilijke keuze?

"Voor ik eraan begon, moest ik wel even over een barrière, ja. Maar kennissen die al tv-werk hadden gedaan stelden mij gerust: het ene hoeft het andere niet uit te sluiten. Oké, voor dat half miljoen Kaat & co-kijkers dat niet naar theater gaat, zal ik misschien wel altijd 'Kaat' blijven. Maar daar ga ik niet van wakker liggen.

"Het hielp ook wel dat Kaat & co geen echte soap is. De serie vereist geen echte televisieacteurs. Ik weet bijvoorbeeld niet of ik een rol in Thuis zou aankunnen. Het lijkt me echt moeilijk. Bij heel veel scènes - de vereiste 'betekenisvolle' blikken naar de tegenspeler bijvoorbeeld - zou ik in de lach schieten. Ik zou truukjes moeten gebruiken. Rekensommetjes maken of zo."

Had je ook ja gezegd als Kaat & co een VTM- programma was?

"Waarom niet? Als het een goed programma is, doet het er toch niet toe of het op de VRT dan wel de VTM wordt uitgezonden? Echt, je m'en fou. Werk is werk. Matroesjka's vind ik trouwens een van de beste Vlaamse televisieseries die er ooit gemaakt zijn."

Ben je als Vlaamse acteur ook niet een beetje gedwongen om alles aan te nemen wat je krijgt aangeboden? Nog sterker dan de werkgelegenheid is het aantal acteurs gestegen.

"Ongetwijfeld. Er zijn in Vlaanderen gewoon te veel acteurs. En jaarlijks studeert er weer een heel pak af. Dat maakt het verschrikkelijk moeilijk om aan de bak te komen. Ik besef goed genoeg dat ik met Kaat met mijn gat in de boter gevallen. Rond mij zie ik tientallen talentvolle leeftijdsgenoten die barsten van het talent, maar die voorlopig nauwelijks vooruitzichten hebben. Ik word er echt ongemakkelijk van. Aan de bak komen is meer een kwestie van geluk dan van talent geworden. Je moet op het juiste moment de juiste mensen tegenkomen, dat cliché klopt echt.

"Ik ben aan de rol van Kaat geraakt dankzij een vriendin, die iemand van de casting van Kaat & co kende. Dankzij haar mocht ik meedoen aan de audities, iets wat ik uit mezelf misschien wel nooit had gedaan. Auditie doen vind ik ellendig. Ik kan het gewoon niet, in vijf minuten jezelf bewijzen, met een ei in je broek en op een moment dat er nog dertig andere kandidaten in de wachtzaal zitten. Gruwelijk."

Misschien ben je wel niet ambitieus genoeg?

"(lacht) Toch wel hoor. Ik wil heel veel en heel graag. Maar zo'n carrièrebitch worden die allerlei vuile streken uithaalt om er te geraken, nee, dat heb ik er niet voor over."

Als je even jonge collega Maaike Neuville mag debuteren in De indringer gaat er geen steek van jaloezie door je lijf?

"Natuurlijk niet. Jaloezie is me wel niet helemaal vreemd, maar het is veeleer een positief gevoel. Verdomme, denk ik dan, dat heeft ze goed gedaan. De neiging om van pure afgunst iemands ogen uit te krabben, is me vreemd. (lacht) Ik heb ze in elk geval nog niet gehad."

Is een grote bioscoopfilm niet de droom van elke jonge actrice?

"In mijn geval niet, nee. Theater is mijn grote liefde. Film komt pas daarna, net voor televisie. Ik heb nu eenmaal een theateropleiding achter de rug. Natuurlijk zou ik wel eens graag in een grote film meespelen, maar ik besef goed genoeg dat er hier niet veel films worden gedraaid en dat mijn naam voorlopig nog niet heel regelmatig valt."

Houd je nog iets achter de hand mocht het mislopen met je acteercarrière?

"Mocht ik over een paar jaar ondervinden dat acteren eigenlijk niets voor mij is, zou ik niet weten wat gedaan. Echt waar, geen flauw idee. Ik ben al van mijn acht of negen jaar met toneel bezig. Toen ik zestien was, heb ik samen met Benny Claessens mijn 'eigen theatergezelschap' opgericht. Het heette (plechtig) 'de bühne', wij gingen sponsors zoeken en drukten echte programmaboekjes. Van het Fakkeltheater kregen wij een klein stukje podium, helemaal vooraan. Allemaal geen probleem, als we maar op dat podium mochten staan."

Waar komt die passie vandaan?

"Moeilijke vraag. Ik heb die denk ik niet van mijn ouders geërfd. Wij waren niet meteen een theaterfamilie, al gingen we af en toe wel eens naar het jeugdtheater. Misschien is het daar begonnen, maar ik kan er me niet veel meer van herinneren. Ik herinner me wel dat ik al vroeg gevraagd werd om rollen te spelen in het schooltoneel. Misschien las ik mijn nieuwjaarsbrief enthousiaster voor dan anderen? Ik heb in elk geval al tijdens de middelbare school heel bewust voor het acteurschap gekozen. Ik ging muzische vorming volgen, een richting die volgens de andere leerlingen van de school vooral voor de dommerikjes was gemaakt."

Terug naar je tv-werk. Aanvankelijk was er nogal wat kritiek op het vaak rammelende scenario van Kaat & co. Hoe ga je daar als jonge debutante mee om?

"Het scenario was toen ook minder sterk dan nu. Met kritiek, terechte kritiek, heb ik geen moeite. Vroeger wel. Ik was als de dood voor kritiek, vooral op mijn theaterwerk. Maar ik heb intussen geleerd dat kritiek op je werk niet altijd een frontale aanval op mij, Nathalie Meskens, is. Mee dankzij Kaat & co ben ik zelfverzekerder geworden, ook al omdat ik door die serie zoveel heb bijgeleerd."

Verwar je je eigen identiteit nooit met die van je personage?

"Nee, nooit. Om acht uur ben ik Kaat en om halfnegen niet meer. Kaat & co is fictie. Punt."

Verschillen Nathalie en Kaat veel van elkaar?

"Kaat durft meer dan Nathalie. Zij doet dingen die ik wel eens zou willen doen, maar niet durf als er geen camera in de buurt is. Met die camera op mij gericht, permitteer ik mij gewoon veel meer. Dat is ook beter voor het personage."

De reeks Kinderen van Dewindt moet het ondernemerschap propageren. Is het niet de bedoeling dat jullie in prime time verantwoorde seks propageren? Jeugd van Vlaanderen, gebruik voorbehoedsmiddelen!

"Wij moeten wij juist niets propageren. Hebben jullie veel seksscènes gezien in Kaat & co? Er wordt wel eens wat gesuggereerd, maar dat is dan ook alles. Wat er wordt getoond en wat niet, wordt uiteindelijk tijdens de montage beslist, niet door ons. Voor ons is het ook soms een verrassing welke van onze uitspraken door de beugel kunnen en welke niet. Af en toe merk ik tot mijn verbazing dat uitdrukkingen als 'steek het in je gat' niet weg worden geknipt. Ik houd me in elk geval niet in, al probeer ik niet al te veel te vloeken. (lacht)"

Moet er in de serie eigenlijk geen allochtoon meedoen?

"Een vriend van mij merkte ooit op dat wij voortdurend in Borgerhout aan het filmen zijn, op de Turnhoutsebaan nog wel, en dat er geen enkele allochtoon meedoet. Een terechte opmerking, maar ik vrees dat dat nu eenmaal de realiteit is waarin mensen daar leven. Autochtone en allochtone jongeren leven in gescheiden werelden en ik weet niet of een tv-serie de manier is om daar wat aan te veranderen. Liever geen allochtonen dan geforceerd opgevoerde allochtonen, denk ik dan. Ik heb een allochtone Nederlandse vriendin die ook acteert en er echt gek van wordt. Zij wordt voortdurend gevraagd voor dezelfde, stereotiepe rollen."

Met Norfolk heb je inmiddels een eigen gezelschap opgericht.

"(knikt) Samen met vier andere meisjes, allemaal superactrices met wie ik in Maastricht heb gezeten. Met ons vijven hebben we de voorstelling Kantoor gemaakt, een stuk over het kantoorleven, dat volgens het publiek zeer herkenbaar was. Vreemd, want wisten wij veel over het leven op kantoor."

Binnenkort speel je in Norway.today, een stuk van Michael De Cock.

"Het is een stuk dat gaat over twee jongeren die elkaar op internet leren kennen. Al chattend spreken ze af om zelfmoord te plegen. Geen licht onderwerp, maar we gaan daar zeker geen 'zwaar stuk' van maken. Ondanks de inhoud moeten de mensen na de voorstelling glimlachend naar buiten gaan, zichzelf op die glimlach 'betrappen'. Michael is trouwens een superregisseur: hij maakt voorstellingen waarbij je je ogen zou kunnen sluiten en enkel luisteren. Tekst is voor hem het allerbelangrijkste, net als voor mij."

Je schrijft naar verluidt ook scenario's die niet voor Norfolk bestemd zijn.

"Daar kan ik nog niets over zeggen."

En liedjes.

"(knikt) Vroeger had ik een groepje, Namimej heette het. Wij speelden pop met jazzinvloeden. Tori Amos-achtige arrangementen, maar ook wat zachte nummers à la Coldplay. Ik speel zelf een beetje piano en probeer ook te zingen. Maar ondertussen ligt de groep vijf jaar stil. Toen ik naar Maastricht vertrok, moesten we haar - tijdelijk - opdoeken. We zouden net een plaat opnemen. Heel jammer eigenlijk, want in de muziek kan ik op een heel andere manier mijn ei kwijt."

Jammer dat Idool voorbij is.

"Daar zeggen jullie zoiets. Ik heb ooit voorgesteld om Kaat aan Idool deel te laten nemen, echt waar. Helaas bleek het niet haalbaar. Je kunt niet als VRT'er bij VTM gaan zingen."

Had je ook als Nathalie Meskens aan Idool willen meedoen?

"Ik snap de mensen die eraan meedoen, maar als Nathalie zou ik het niet doen. Ik zie mezelf niet als een zangeres. Jammer genoeg, want eigenlijk vind ik muziek wel de hoogste vorm van kunst. Een goed concert doet mij veel meer dan een fantastische theatervoorstelling. Muziek is directer, zonder omwegen, direct naar je hart."

Mogen we tot slot nog van je weten wie jouw Idool is?

"Iemand van het kaliber Marilyn Monroe spreekt me wel aan, maar ik kan haar moeilijk 'een voorbeeld' noemen. Stel je voor: iemand die zelfmoord heeft gepleegd als voorbeeld nemen. Neen, dank u. Geef mij dan maar Jeroen Willems. Hij is volgens mij de allerbeste theater- en filmacteur. Met hem zou ik heel graag op de planken staan."

Vanaf 16 april speelt Nathalie Meskens in Norway.today van Igor Bauersima, in een regie van Michael De Cock. Info: 't Arsenaal, Hanswijkstraat 63, 2800 Mechelen. Info: 015/42.25.44 of www.arsenaal.be.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234