Donderdag 06/05/2021

InterviewFamilieklap

Acteur Benny Claessens en moeder Nicole: ‘Het is lastig om weer naar Berlijn te vertrekken’

null Beeld Bob Van Mol
Beeld Bob Van Mol

De oudste is 76 en moeder van zes. Albatros, de serie waarin haar jongste zoon vanaf volgende week te zien is, bekeek ze al twee keer. De jongste is 39, acteur en theatermaker, en verblijft meestal in Berlijn. Nicole Leys en Benny Claessens, moeder en zoon.

Nicole

“In 2010 verhuisde Benny voor zijn theaterwerk naar Berlijn, maar de eerste en de tweede lockdown hebben we met zijn tweeën in Antwerpen doorgebracht. Een erg mooie en intense periode. We hadden allebei onze eigen kleine gewoontes, maar ’s avonds belandden we toch vaak samen in de zetel om naar Netflix of Streamz te kijken.

“Over enkele dagen reist hij terug. Uiteraard ga ik hem missen. Zeker de eerste week nadat hij weer vertrokken is, voel ik altijd een grote leegte. Plots moet je niet meer vragen wat we ’s avonds gaan eten, terwijl dat keuzes zijn die we de voorbije tijd altijd samen hebben gemaakt.

“Ik ben Benny natuurlijk ook al verschillende keren in Berlijn gaan bezoeken. Als ik ga, zorg ik ervoor dat er dan voorstellingen lopen waarin hij meespeelt. Al is het onvermijdelijk dat ik door de afstand ook veel voorstellingen mis. Dat was anders toen hij nog in België speelde. Toen ben ik naar elke première geweest. Het liefst van al ging ik een theaterstuk zelfs een tweede keer bekijken, voor de details. En ja, ook Albatros heb ik al twee keer volledig bekeken. Eén keer onder lichte dwang van Benny, en dan een tweede keer omdat ik het verhaal en de cast zo goed vond. (lacht)

“Benny was een braaf kind, dat precies wist wat hij wou. Als we naar de supermarkt gingen en ik zei dat hij zeker geen speelgoed kreeg, stond hij daarna gegarandeerd in de speelgoedafdeling. (lacht) Omdat het leeftijdsverschil met zijn broer en zussen vrij groot was, heeft hij me in zijn jeugd een groot deel van de tijd voor zichzelf gehad. Elke tekenfilm die uitkwam zijn we samen in de cinema gaan bekijken. Zijn papa zei dan: ‘Doe dat maar onder jullie twee, ik weet dat Benny daarvan geniet.’ Een film en dan naar de Quick, dat was ons ritueel.

“Benny heeft me nooit nadrukkelijk verteld dat hij op mannen valt. Sterker: ik heb het gelezen in een boekje, in een interview met hem. Mijn eerste gedachte was: dat wist ik al lang. Toch hebben we er thuis nooit over gesproken, en ik wilde het onderwerp ook niet zelf aansnijden. Nadat ik het in dat magazine zwart op wit had zien staan, zei Benny: ‘Jij wist dat toch?’ Waarop ik zei: ‘Natuurlijk!’ Meer woorden hebben we er niet aan vuilgemaakt.

“De zwartste periode die wij als gezin hebben doorgemaakt, is het verlies van mijn man, de papa van mijn kinderen. Samen met een vriend verongelukte hij bij een auto-ongeval in de Kennedytunnel, waarbij een vrachtwagen op hen inreed. Op maandag ben ik naar zijn begrafenis geweest, de volgende dag naar de begrafenis van de vriend met wie hij in de auto zat. Daarna ben ik ingestort. Op zo’n moment prijs je je gelukkig dat je een grote familie hebt waarop je kunt leunen. Nog steeds praten we regelmatig op een ongedwongen manier over hem. Dan zeggen we: ‘Papa zou dit of dat gedaan hebben.’ Zo heeft hij nog steeds een plek in ons leven.”

Benny: ‘Nadat mijn vader was verongelukt, zijn wij als gezin erg op onszelf teruggeplooid.’ Beeld Bob Van Mol
Benny: ‘Nadat mijn vader was verongelukt, zijn wij als gezin erg op onszelf teruggeplooid.’Beeld Bob Van Mol

Benny

“Door de grote fysieke afstand die soms tussen mij en mama zit, proberen we contact te houden door dagelijks te telefoneren. Voor de corona­crisis belde ik wel eens een week niet, maar dat is sinds de eerste lockdown veranderd. Mama behoort tot de risicogroep van het virus en zit alleen thuis. Het is onvermijdelijk dat je dan vroeg of laat wat begint te vereenzamen. Ik vind het daarom niet gemakkelijk om weer te vertrekken. Ik begin pas in april weer te werken, en veel zin om alleen in mijn appartement te gaan zitten heb ik niet. Maar ja, de huur loopt gewoon door.

“Ik ben opgegroeid in een gezin met één broer en vier zussen. Ik was de jongste, een nakomertje: tussen mijn oudste zus en mij zit zeventien jaar. Wat ik me goed herinner, is dat mijn zussen me als een soort pop met zich meesleurden. Ze konden met me doen wat ze wilden. (lacht) Maar een lange jeugd samen hebben we niet gehad. Ik was nog jong toen ze een voor een uit huis ­trokken.

“Het middelbaar was geen gemakkelijke periode: ik werd toen omwille van mijn gewicht erg gepest. Mijn mama wist wel dat die problemen speelden, maar ik ging haar er niet elke dag snikkend over vertellen. Zij moet zich ook machteloos gevoeld hebben. Dat pesten is gelukkig fel verbeterd zodra ik naar de kunstschool ging. Plots bevond ik me in een omgeving vol met weirdo’s. Heerlijk! (lacht)

“Toen mijn vader in 2006 overleed, zijn wij als gezin enorm op onszelf teruggeplooid. Zijn verlies hebben we heel hard samen verwerkt, al hebben we ook wat dingen gedaan die Slachtofferhulp ons nadrukkelijk afraadde. Zo hebben we op de avond na het ongeval allemaal samen naar het nieuws gekeken. Natuurlijk is het ongelooflijk heftig om het wrak te zien waarin je vader om het leven kwam, maar voor ons was het belangrijk om te kunnen aanvaarden wat er gebeurd was.

Gekke gewoontes

Benny over Nicole: “Ze kan geen afwas zien staan. Eén kommetje in de gootsteen is al genoeg om haar nerveus te maken.”

Nicole over Benny: “Op momenten van onoplettendheid zit Benny vaak met zijn vingers krulletjes in zijn haren te draaien.”

“Het proces dat volgde heeft bijna drie jaar aangesleept, omdat het keer op keer werd uitgesteld. Het is werkelijk schandalig hoe die jaren verlopen zijn. Een mensenleven kun je natuurlijk onmogelijk in geld uitdrukken, maar omdat mijn vader veel ouder was dan mijn moeder (hij was 76 toen hij verongelukte, red.), heeft mijn moeder maar de helft van de schadevergoeding gekregen waar slachtoffers normaal recht op hebben. De redenering was dat mijn moeder hem, door het leeftijdsverschil, sowieso zou overleven.

“Maar eigenlijk was die periode vooral pijnlijk omdat we het verlies van iemand die zo belangrijk was voor ons geen plek konden geven. Dat heb ik intussen wel kunnen doen, en nog regelmatig valt het me op hoeveel we op elkaar lijken. Net als hij heb ik een groot rechtvaardigheidsgevoel. Als ik onrecht zie, gaan de haren op mijn armen overeind staan. Mama zegt dan: ‘Dat had uw papa ook.’”

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234