Vrijdag 13/12/2019

Achterafgedicht

Maarten Inghels schreef een gedicht dat terugblikt op 2013, om voorgoed 2014 in te duiken. Het is tevens het laatste Achterafgedicht dat in De Morgen verschijnt. Maarten Inghels is dichter en schrijver. In oktober 2013 verscheen het reportageboek De eenzame uitvaart, 40 verhalen en gedichten bij vergeten levens, over zijn werkzaamheden als coördinator van De Eenzame Uitvaart in Antwerpen.

2013

Vanochtend vroeg hoorde ik de monsters
opnieuw vanonder mijn kingsize bed kruipen -
zij fluisterden mij onuitwisbare twijfels in:

ik zag hoe ik mijn kostuum ontpluisde,
dat ik de kuif hoger kamde dan anders,
de koffie steeds langzamer in mijn kop liep.

Ik zag de getuigen van Jehova zich van deur vergissen.
Ik kauwde op appelpitten en dacht aan de warme melk
van mijn moeder, aan vader die voor de televisie sliep.

Ik hoorde geruchten dat het koude marmer in de gang
niet duur geaderd was, maar gewoon barsten vertoonde.
Het radioactieve splijtstof kraakte in mijn longen.

Ik zag de herfst zich traag als een dementerende
opa uitkleden, sluikstort dat zich menselijk voor mijn koplampen
wierp, de trein die piepend tot stilstand werd gedwongen.

Ik zag de oude vrouw zacht de kop van een zwervershond
strelen, een exploderende walvis beseffen
dat hij voor een laatste keer de oceaan overzwom.

Ik keek mee hoe we stelselmatig de grens van een heelal
bereikten. Ook ginds hoorden we niets
anders dan ons eigen gehum door de intercom.

Ik kende de Afghaan, maar alleen als hij in mijn scouts speelt,
en op straat, met hun zakdoek in een onwrikbare
knoop, lagen alweer zeven daklozen voor dood.

Ik keek naar televisieseries over zombies en leerde
iets over mensenzieke mensen bij. Ik werd verslaafd
aan selfies, maar niemand lachte zijn tanden bloot

naar mij. Ik zag de kinderen niet meer met knikkers
spelen maar zich huilend op het trottoir buiten
met stoepkrijt omlijnen als een uitgeregend schilderij.

Ik zag de rebellerende standing man op het plein,
als een opstandige voetzoeker tot een drone hem
op de radar vond - zijn lichaam scheurde ook in mij.

Ik zag kerstbomen branden, mensenogen doven,
Zocht als pissebed verkoeling onder natte stenen,
wist nu al zeker: drie kilo paardenvlees wordt mijn pensioen.

Ik zag de wereld lekken als een vergiet, hoorde
het zieke water door de buizen kruipen -
aan de opwarming van de aarde valt niets meer te doen.

Ik zag een storm en liep naar binnen. Ik hoorde de rumoeren
en was geroerd. Ik was bij vlagen blind, doofstom
en verward - strompel mijn einde tegemoet.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234