Vrijdag 25/06/2021

'Achter de micro kan ik mijn ziel uitbraken'

Hij zingt niet, hij gromt. En bestormt met Falling Man binnenkort in heel Vlaanderen podia. Als danser en acteur is Louwyck een begrip, dankzij Anyway the Wind Blows of Rundskop. Als zanger een debutant. 'Tijdens een optreden kan ik sterven en weer geboren worden op een heel schone manier.'

"Welcome to the year of the downfall/Hope you make it through and all", klinkt het op een maandagavond tussen Brugge en Gent. Over de E40 valt de nacht, door de boxen echoot 'Downfall'. Het is de eerste single van Falling Man, de Gentse groep met de Brugse wereldburger Sam Louwyck als frontgezicht. En zet onwillekeurig aan tot fantaseren over prairies en wolven. Over verschroeide aarde en opgetutte meisjes ook. Blond haar, rode lippen, zwart hart. Of over dat zinnetje uit La haine: "C'est pas la chute qui compte, c'est l'atterrissage."

Een onaangekondigde jingle doorprikt de roes. Verkeersinfo. "Vertraagd verkeer op de A12 richting Antwerpen, vanaf Ekeren." Ook dat is 2012, jaar van de ondergang: file boven furie.

'Downfall' prijkt op Hordes of the Battered, de gloednieuwe schijf van Falling Man. De groep heeft een eerste ep uit, en stelt die vanaf deze week voor. Eerst in de Charlatan in Gent, vrijdag, daarna in de rest van het land. "Ik kan met onze muziek cruisen, jong", zei Sam Louwyck een paar uur eerder in 't Visioen, een jazzcafé aan de Sint-Katelijnepoort in Brugge. "Ik heb dat nu al een paar keer getest, onlangs nog in Duitsland, en fuck, het werkt altijd."

Schuift ook mee aan tafel: Paul Van De Velde, alias Polie. Reporter bij regionale televisiezender AVS en gitarist van Falling Man. "De plaat is eigenlijk al een half jaar klaar", zegt Van De Velde. "Maar het was wat wachten op het artwork." Welluidend is alvast de naam van de producer: Theo 'Van Rock' Van Eenbergen. Werkte al met Henry Rollins, Urban Dance Squad en Sonic Youth samen, en blikte nu dus Hordes of the Battered in. Locatie: de 4AD in Diksmuide. Duur: drie dagen.

"Binnen de kortste keren zette die gast het geluid neer waar wij van droomden", zegt Louwyck. "En het resultaat geeft mij een vree goe gevoel. Bij sommige dingen die ik creëer, moet ik eerst de schaamte doorspoelen voor ik het aan mensen durf te tonen. Maar hier ben ik echt wel trots op. Je weet nooit wat er om de hoek staat te wachten. Er is geen schoon uitgeschreven weg, maar in Falling Man geloof ik heel sterk."

Jongensdromen

De ene drinkt koffie, de andere bier. De onzekerheid waarmee een exemplaar van de ep wordt overhandigd, de bevlogenheid waarmee gepraat wordt, uit alles blijkt: het verhaal van Hordes of the Battered en dat van Falling Man in het algemeen is dat van een jongensdroom die alsnog uitkomt. Van tienerwensen op middelbare leeftijd.

Jongensdromen in de dop, echter, kleven op een papiertje tegen de toiletmuur. Met drukletters en uitroeptekens, en nog meer vragen. "Hallo !! Wij zoeken een DRUMMER. Wij zijn twee jonge muzikanten (16 jaar) uit het Brugse en spelen alternatieve rock-funk-jazz. Ben/ken je een drummer met interesse? Contacteer ons!" Vier jaar geleden is ook Falling Man zo ontstaan, vertellen Louwyck en Van De Velde.

Van De Velde: "Met twee maten was ik drie jaar geleden op zoek naar een zanger voor onze band, Falling Man. We hebben er drie of vier uitgeprobeerd, maar die wilden telkens echt zingen. Dat was het laatste waar wij naar op zoek waren. Tot een maat Sam eens bezig zag in Gent."

Louwyck: "Dat moet in El Negocito zijn geweest. Heel dom. Ik zat daar, met een stuk in mijn voeten, en plots kwam de bassist van Flat Earth Society binnen. 'We geven hier subiet een optreden', zei hij. 'Heb je geen zin om iets te doen op het podium?' Ik weet al niet meer wat ik precies met die micro heb gedaan, maar het moet blijkbaar een indruk nagelaten hebben."

Van De Velde: "Ik kende Sam eigenlijk alleen van de videoclip van 'Theme from Turnpike' van dEUS. Ik heb die maat doen bellen, en Sam is meteen naar ons repetitiekot in Gent gekomen."

Louwyck: "Ik was stikzenuwachtig, maar het was wel een heel leuke ontmoeting, die eerste keer. We hebben heel lang gejamd, weet je nog? Ik had een soort buikgevoel over die gasten dat zei dat ik er voor moest gaan. Dat is instinct."

Niet vies van protest

Vintage Sam Louwyck: leeft volgens zijn instinct, zwerft volgens de prikkels. Stond onlangs op het podium met Patti Smith, neemt momenteel een film op met Jessica Woodworth en Peter Brosens (Khadak, Altiplano) en slingert tegelijk The Hordes of the Battered de wereld in. Als een onafhankelijkheidsstrijder een brandend projectiel. "Falling Man knaagt aan de tenen van het goed fatsoen", staat in de perstekst. Donker en dreigend, maar ook: meeslepend en begeesterend.

Louwyck: "We zijn niet vies van protest. 'Downfall' bijvoorbeeld is een regelrechte mokerslag. Maar het is wel altijd destructief met een knipoog. Het is hard, je kunt er harde gevoelens in kwijt. Maar we zijn geen pessimisten. Wij zijn Joy Division niet, hè. De teksten zijn daarbij zeer belangrijk. Ik schrijf ook altijd ter plekke, tijdens de repetities, zonder daar achteraf veel bij stil te staan. Nadenken doe je 24 uur per dag, zeven dagen per week, maar die gedachten op muziek verwoorden, gebeurt heel snel. Als kind wilde ik schrijven. Maar zingen is altijd een stille, onuitgesproken kinderdroom geweest. Als dat uiteindelijk kan uitkomen, mag je heel gelukkig zijn."

Destructief, met een knipoog dus. Weergalmt in de songtitels. "Zal ik ze opschrijven, Sam?", lacht Van De Velde als blijkt dat ze op het meegebrachte exemplaar ontbreken. "Zie dat jij weer een ander nummer begint te zingen dan verondersteld wordt." De cafébaas van 't Visioen, een opgeruimde kroeg waar klanten om zes uur 's avonds meer soep dan alcohol bestellen, wordt gevraagd zijn brave jazz te vervangen door Hordes of the Battered. "Heel efkes maar."

Verwarde blik, gevolgd door een frappante introquiz. 'Who's Your Dog?' en 'Downfall' wordt snel op een envelop gepend, bij nummer drie blijf het lang stil. Opvallend lang. "Fucking hell, maat, hoe heet dat nummer? Dat is zo klote, die titels." Zelfs wanneer de eerste tonen van 'Mr. Matucheck' en 'Blurred', nog twee volbloed punksongs, vlot benoemd worden, blijft een aha-erlebnis uit. "Ik zal er zo dadelijk wel op komen."

Destructief, met een knipoog, weergalmt ook op de optredens van Falling Man, een stevige liveband met massief imago. Marcellekes en maatpak. Stille statements, noemt Louwyck het. "Tegenwoordig treed ik graag op in mijn geruiten hemdje", zegt hij. "Maar ondertussen is dat alweer helemaal in, Sam", pikt Van De Velde in. "Misschien moet je in het vervolg maar eens een salopette aantrekken? Dat is absoluut not done."

Stille statements, ruige liveband. Kijk naar een optreden van Falling Man, een performance eigenlijk, en probeer rechtop te blijven. "Tot nu toe stonden we vooral in kleinere zaaltjes, en die directe echo was wel handig om de energie over te brengen", zegt Louwyck. "Maar ik bekijk het groter. Als ik naar onszelf probeer te kijken als toeschouwer, dan zie ik een drive, technisch vernuft en présence die zeker ook ruimere zalen aankunnen. Onze energie is tijdloos. Ik droom over grotere podia. Dat is enkel een kwestie van evolutie en vertrouwen. Omdat ik nu zo dicht sta, laat ik het publiek niet los. Ik kies er een paar uit, en kijk goed hoe ze reageren op onze muziek. Achteraf ga ik hen soms merci zeggen. Maar ik denk dat het heel leuk moet zijn om meer te kunnen bewegen."

Vierde instrument

Bewegen is wat Louwyck altijd al heeft gedaan. Op en naast het podium tast hij voortdurend de grenzen van het conventionele af. In zijn heel eigen, kenmerkende stijl. Spastisch in de videoclip van de dEUS-klassieker 'Theme from Turnpike', zwevend in Anyway the Wind Blows, sierlijk bij Les Ballets C de la B. Reizend ook, tussen Lissabon, New York en Brugge. Als roeier, balletdanser, acteur.

"Kabbelen is stilvallen", zei hij ooit in deze krant. Dat leidmotief is ook op Falling Man toepasbaar. Vooruit moet het gaan. Als een bende losgeslagen windhonden die nog net voor de bocht beseffen dat ze in een windhondenkoers zitten en dus maar beter de juiste lijn kunnen behouden.

Louwyck: "Falling Man wil een bom plaatsen, de boel doen ontploffen, een plaats veroveren. We zien het nog iedere keer als een guerrilla. This is us and this what you get. Zonder arrogant te worden. Vergeet ook niet dat we geen band zijn die in functie van de zanger speelt. Ik ben geen zanger, ik ben een vocalist. Mijn stem is een vierde instrument, ik doe dingen zoals Polie dingen doet met zijn gitaar. Dat geeft een heel andere muzikale dynamiek."

Louwyck zingt niet, hij gromt. Captain Beefheart is een invloed, Nick Caves The Birthday Party en TC Matic ook. "Maar ik vind mijn stem echt niet schoon", zegt Louwyck. "Verschrikkelijk. Pijnlijk zelfs. Naar mijn eigen stem luisteren, is bijzonder confronterend. Ivan Rebroff, die had pas een schone stem! Als kind vond ik Rebroff ongelooflijk, en nu nog kan ik er helemaal in opgaan. Maar het blijft zeer vreemd om mijn eigen stem te horen. Ik had ook nog nooit gezongen. Vroeger pakte ik wel eens een gitaar vast als ik te veel gezopen had en deed ik alsof het blues was. Maar die eerste repetitie met Falling Man was eigenlijk de eerste keer dat ik echt zong. En intussen vind ik het wel leuk om mijn stem te ontdekken. Dat is zoals leren zwemmen."

Een ontdekkingstocht, noemt hij het. Nog steeds, ondanks zijn rijkgevulde carrière. Hemelhoog juichend, dodelijk bedroefd. Louwyck: "Als mijn strot vast zit, door stress of opwinding of wat dan ook, dan kan ik dat bij Falling Man weer vrij maken. Ik heb daar heel veel deugd van, dat is fantastisch. Ik heb al heel veel verschillende dingen gedaan in mijn leven, maar nooit iets met een band. Laat maar komen. Al zingend kan ik mijn emoties kwijt op een heel vrije manier. Met een band kan ik veel verder gaan in mijn zijn dan wanneer ik dans. Een heel andere belevenis. Achter de micro kan ik mijn ziel echt uitbraken. Tijdens een optreden kan ik sterven en weer geboren worden op een heel schone manier. Na een optreden ben ik echt leeg. Of helemaal vol, natuurlijk. Met adrenaline."

Jeff Buckley

Buiten krijst een bel. Gaat een brug over de Vesten de lucht in. "Brug open = motor af", staat op een bord. Studenten stappen van hun fiets, Louwyck haalt adem. En herinnert zich een anekdote. Over een ontmoeting met Peter Gabriel in Torhout. Of met Jeff Buckley in New York. "Ik had een project met Jeff Buckley", zegt hij. "Toen ik met Mark Morris werkte in New York heb ik hem ontmoet tijdens een spelletje pool in de Lower East Side. Ik kende die gast niet, ik was met andere dingen bezig. Het klikte, en we maakten een deal voor een gezamenlijk concept. Drie weken later vertelden ze mij dat hij dood was."

Meer anekdotes volgen. Over een verjaardagsfeest in het appartement van David Bowie. Mét Sam Louwyck, maar zonder David Bowie. Over een backstage babbel met Amy Winehouse op Rock Werchter, ook. "Een heel lief meisje", zegt Louwyck. "Maar telkens als ik met muzikanten praat, vallen ze blijkbaar dood."

Van De Velde trekt een grimas, herinnert zich plots een titel ("'Moron' heet het derde nummer!") en zegt: "Bon, ik moet er nu echt vandoor. De kinderen gaan ophalen." Louwyck steekt een sigaret op, en zijn hand uit. "Ik ga eens kijken naar mijn moeder, zie. In één jaar tijd heeft ze drie operaties ondergaan, dus iedere keer als ik in Brugge ben, probeer ik voor haar te zorgen." Sam Louwyck: rebel met een hart van goud.

Falling Man presenteert Hordes of the Battered op 20 januari in de Charlatan in Gent, en daarna onder meer in de 4AD in Diksmuide en Les Ateliers Claus in Brussel. Nu donderdag avant-première in Trix in Antwerpen.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234