Donderdag 20/02/2020

Achteloze klasse van Neil Finn en zijn 'supergroep'

Met de steun van Johnny Marr, schijnbaar de tweelingbroer van Liam GallagherZelfs als de band drie elektrische gitaren in stelling bracht, dan nog bezaten de songs een sterke popsensibiliteit. (Foto Alex Vanhee)

Brussel / Van onze medewerker

Christophe Verbiest

De Nieuw-Zeelander Neil Finn is momenteel op tournee door Europa met wat je een supergroep kunt noemen. Hij krijgt de steun van gitarist Johnny Marr (een man met een rijk palmares, maar toch vooral bekend van The Smiths), multi-instrumentaliste Lisa Germano en bassiste Sebastian Steinberg (Soul Coughing). Voorts zitten in de groep ook drummer Dave Hill en gitarist Sean Sullivan. Blijkbaar waren niet alleen de Finn-fans dinsdag naar de Ancienne Belgique afgezakt. Want toen Marr na een paar songs voor een tijdje van het podium verdween, kon hij voor sommige aanwezigen niet snel genoeg terugkeren. Af en toe haalde hij wat schimmige frasen uit zijn mondharmonica, maar het rinkelende en klingelende gitaarspel was wel boeiend en harmonieerde knap met Finns fijnzinnige popsongs.

's Mans tweede cd One Nil vormde de rode draad van het concert. De zanger met de engelenstem en dito gezicht - de hele avond communicatief, geestig en ad rem - verklapte dat 'The Climber' een eerbetoon was aan Edmund Hillary, die geboekstaafd staat als de eerste 'overwinnaar' van de Mount Everest en ook een Nieuw-Zeelander was. Het nummer, met zijn zoete maar nooit versuikerde vocale harmonieën en fraaie melodie, was typisch Finn. Zie bijvoorbeeld ook 'Last to Know', 'Turn and Run' of 'Driving Me Mad'. Zelfs als de band drie elektrische gitaren in stelling bracht ('Rest of the Day off', 'She Will Have Her Way'), dan nog bezaten de songs een sterke popsensibiliteit.

Natuurlijk vergat de Nieuw-Zeelander zijn verleden niet. Zo passeerden Crowded House-parels als 'Four Seasons in One Day', 'Pineapple Head' en 'World Were You Live', die laatste in een punkversie naar Finns normen, de revue en greep hij zelfs terug naar Finn, de duoplaat die hij met zijn oudere broer Tim opnam, wat een beklijvend 'Where Is My Soul' opleverde.

Beklijvend was niet het woord dat me te binnen schoot toen de heren en dame zich waagden aan een paar songs van The Smiths, wat in het geval van 'How Soon Is Now' een regelrechte daad van vandalisme was. Maar de uitvoering was nog altijd geslaagder dan die ene song die Johnny Marr bracht. Hij zag er niet alleen uit als de (iets magerder) tweelingbroer van Liam Gallagher, hij klonk helaas ook zo. Neen, dan liever het liedje dat Lisa Germano met een verkouden stem solo bracht. Bon, we hebben haar al sterker weten presteren, maar zij kon tenminste zingen. Het blijft overigens een raadsel waarom zo'n getalenteerde dame, vorig jaar nog op toernee met eels, haar talenten aan anderen moet verhuren. Maar ach, Neil Finn vaart er wel mee, zoals dinsdagavond bleek, en Germano leek zich best te amuseren. Dat trof, ik mij namelijk ook.

WIE: Neil Finn WAAR EN WANNEER: Ancienne Belgique, Brussel, dinsdag 15 meiONS OORDEEL: Neil Finn bewees eens te meer zijn bijna achteloze klasse.

Rock

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234