Vrijdag 24/09/2021

Concertrecensie

AC/DC start wereldtournee in uitverkocht Gelredome: een superieure déjà vu ****

Leadzanger Brian Johnson en leadgitarist Angus Young. Beeld ANP
Leadzanger Brian Johnson en leadgitarist Angus Young.Beeld ANP

Voor het eerst in zes jaar is AC/DC weer op wereldtournee. Goed, de band had in februari al even op de Grammy's opgetreden, en onlangs was het Australische vijftal ook al te gast op Coachella. Maar het échte startschot werd gisteravond in de Arnhemse Gelredome gegeven, waar de 40.000 tickets op een zucht de deur uit waren.

AC/DC heeft het de voorbije jaren niet onder de markt gehad. Malcolm Young - naast gitarist ook één van de mede-oprichters, én het kloppend hart achter de band- zag zich een tijdje geleden genoodzaakt de groep te verlaten wegens vergevorderde dementie.

Tegelijk werd drummer Phil Rudd ervan verdacht dat hij een huurmoordernaar had gecontacteerd om een veiligheidsagent uit de weg te ruimen. Die aanklacht blijkt inmiddels onterecht, maar hij staat in Australië momenteel nog steeds terecht wegens illegaal drugsbezit. Bijgevolg wordt zijn plaats tijdens deze nieuwe tournee ingenomen door Chris Slade, die in de jaren tachtig ook al bij AC/DC aan de slag was.

Young heeft zijn gitaar dan weer létterlijk doorgegeven aan zijn neef Stevie, in het verleden al vaker zijn vervanger. Bij andere bands zouden dergelijke wissels vast een wezenlijke impact op het totaalgeluid hebben, maar bij een gezelschap dat na het overlijden van Bon Scott zelfs de dood van zijn frontman overleefde, is er méér nodig om de formule te ontwrichten. De wereld verandert, regimes vallen, oorlogen breken uit, trends komen en gaan. Maar AC/DC klinkt altijd hetzelfde.

Dat gebrek aan vernieuwingsdrang - je zou het ook continuiteit kunnen noemen - is tegelijk een sterkte en een zwakte. Het zorgt ervoor dat jongste platen van de band inmiddels onderling inwisselbaar zijn geworden. Het vorig jaar verschenen 'Rock Or Bust' verschilde niet wezenlijk van 'Black Ice', dat op zijn beurt nauwelijks van 'Stiff Upper Lip' te onderscheiden was. Alleen ligt net in die behoudsgezindheid de verklaring voor het aanhoudende succes.

Dat merkte je dinsdagavond ook in Arnhem, waar de set grotendeels uit vertrouwde songs én traditionele rituelen bestond. Wie AC/DC al vaker had gezien, beleefde kortom één grote déjà vu. Er was de gebruikelijke muur met Marshall-gitaarversterkers, de klok die tijdens 'Hell's Bells' uit de nok van het podium kwam afgedaald, en Angus Young veerde als vanouds op en neer in zijn rode schoolkostuumpje.

En ja hoor: ook nu ging de stergitarist tijdens 'Let There Be Rock' plat op de rug rondjes draaien tijdens één van zijn spetterende gitaarsolo's en dook er tijdens 'Whole Lotta Rosie' een in alle betekenissen van het woord enorme opblaaspop op. Precies zoals het publiek het hebben wilde, werden tijdens 'For Those About To Rock (We Salute You)' - de laatste bis - tenslotte twaalf kanonnen in stelling gebracht die voor de obligate donder en bliksem zorgden.

AC/DC was, kortom, zo voorspelbaar als de tafels van vermenigvuldiging. Dat er slechts heel sporadisch nieuw werk op het programma stond, wilde bijgevolg wel wat zeggen. Anderzijds: waarom voor matig recent werk kiezen, als je de classics zomaar voor het uitkiezen hebt?

Angus Young. Beeld ANP
Angus Young.Beeld ANP

Want ook dát is waar: niemand speelt rock-'n-roll zoals AC/DC. Zo protserig als de visuals eruit zagen, zo spartaans klonken de nummers. 'Hell Ain't A Bad Place To Be' en 'You Shook Me All Night Long' bleken ook live songs zonder vet aan het bot. Strakke drums, bolle bas, die primaire, snerpende krijs van Brian Johnson. En dan, uiteraard, de verpletterende monsterriffs van Angus Young.

'Back In Black' en 'Dirty Deeds Done Dirt Cheap' waren bijgevolg perfect geplaatste uppercuts. Nog beter: het machtige 'Thunderstruck', waarvan die klaterende intro door veertigduizend luchtgitaristen werd nageboost. Op dergelijke momenten was de muziek van AC/DC zo vanzelfsprekend als eten, drinken en vrijen. Het publiek - overwegend blank, maar van alle leeftijden en niet zelden met lichtgevende duivelshoorntjes op het hoofd - vond het enig.

'TNT' klonk even explosief als de titel deed vermoeden, en 'Have A Drink On Me', uit het legendarische 'Back In Black', maakte na een lange afwezigheid opnieuw zijn opwachting in de set. Ondertussen denderde Young als een onvermoeibaar Duracell-konijn vooruit op het ritme van Chuck Berry's legendarische duckwalk, paradeerde Johnson naar alle uithoeken van het podium, en maakte Slade op zijn achtenzestigste indruk als powerhouse-drummer.

Nog een vaststelling: je zag de band op het podium zienderogen jonger worden. Niemand die geloofde dat het hier om een gezelschap ging dat uitsluitend zestigers in de rangen telde. Of dat het wellicht de laatste keer zou zijn dat AC/DC zo uitgebreid op tournee ging.

Dat de leadgitarist tijdens 'Let There Be Rock' het hele podium voor zich alleen kreeg, een ellenlange solo speelde terwijl een hydraulisch platform hem tot in de nok van het dak bracht, én ondertussen ook de confettimachines op volle touren draaiden, was ronduit indrukwekkend, al won de show het daar uiteindelijk toch op de muzikale virtuositeit.

Ik zei het al: AC/DC bleef op haar best wanneer de band zich tot de meest rudimentaire vorm van rock-'n-roll beperkte. Dat merkte je nog het best tijdens het wervelende 'Highway To Hell'. Dit was misschien wel hét lijflied van de metal, en zo werd het ook ontvangen: vuist in de lucht, stembanden los uit de keel, en de andere arm rond partner of dichtstbijzijnde boezemvriend. Op de videoschermen stond het AC/DC-logo ondertussen middenin een vlammenzee te blinken. Een krachtig, herkenbaar beeld.

Vermakelijk en efficiënt

En zo zijn we weer bij het begin: AC/DC klonk in Arnhem precies zoals je gedacht had, en ook visueel kwam de band helemaal tegemoet aan de verwachtingen. Of dat goed of slecht was, hing uiteraard af van je affiniteit met de band. Maar aan één conclusie kwam je niet onderuit: de formule bleek veertig jaar na de eerste plaat nog steeds hoogst vermakelijk. En vooral: dodelijk efficiënt.

AC/DC komt op maandag 6 juli naar Dessel. Dat concert is uitverkocht.

Brian Johnson en Angus Young. Beeld ANP
Brian Johnson en Angus Young.Beeld ANP
Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234