Dinsdag 24/11/2020

REVIEW

Abattoir Fermé weet met 'Gonzo' nauwelijks te verrassen

Kirsten Pieters in 'Gonzo' van Abattoir Fermé.Beeld Sofie Jaspers

Een nieuwe voorstelling van Abattoir Fermé is vaak in nevelen gehuld, en dat was in de aanloop naar Gonzo niet anders. Maar de nieuwe Abattoir blijft, zeker in de eerste helft, te veel aan de oppervlakte om echt te verrassen.

“Wanneer is ne mens compleet?” Het is maar één van de vele vragen die aan bod komen in Gonzo. In hun nieuwste voorstelling neemt Abattoir Fermé je mee op een meditatiesessie, om jezelf te leren kennen, om “structuur, houvast en rust” te vinden in deze turbulente tijden. Maar Abattoir doet niet aan structuur, houvast en rust. Abattoir doet aan chaos, decadentie, excessen. Ook in Gonzo.

Maar het duurt lang voor de voorstelling losbarst. In zekere zin is dit een opvallend ingetogen stuk, waarin de vijf hoofdpersonages in monologen hun ziel mogen ontbloten. Er is Amy (Tine Van den Wyngaert), de “gids”, een zelfverklaarde zelfhulpgoeroe die vier gefrustreerde moderne mensen meeneemt op een reis naar hun binnenste. Er is Frank (Chiel van Berkel), een agressieve ex-journalist en bajesklant, die zijn impulsen niet kan controleren. Er is Tania (Kristen Pieters), zelfverklaard borderline psychopaat en schrijfster van de eenzaamheid. Er is Charline (Anneke Sluiters), de snobistische wannabe-actrice die “even tussen twee jobs zit”. Er is haar man, Tom (Steve Geerts), de halfdove bedrijfsaccountant die eigenlijk niet gelooft in dit soort spiritualisme, maar toch meedoet – wie weet komt er door drugs ingegeven groepsseks van, “en daar heb ik niets op tegen, maar dan wil ik wel meedoen.”

Formule

We gaan hier niet verklappen op welke manier Abattoir de draak steekt met dit soort quasi-sektarische zelfhulp-onzin – Stef Lernous en de zijnen cultiveren het mysterie rond nieuw werk, en weet daardoor de toeschouwers doorgaans vlotjes op het verkeerde been te zetten. Alleen laat de twist in Gonzo erg lang op zich wachten. Pas in het laatste halfuur krijgen we vuurwerk, pas dan komen de viscerale uitspattingen waarmee Abattoir zich elke keer opnieuw weet te onderscheiden van de rest van het theaterveld. In dat slot krijgen de personages ook eindelijk de diepgang die in hun monologen ontbrak: vooral Van den Wyngaert, die twee uur lang met een pijnlijke grimas staat te spelen, maakt dan indruk.

Maar in het eerste anderhalf uur blijft dit stuk te lang aan de oppervlakte, zit de voorstelling te veel vast in de dwangbuis van klassiek teksttheater. Lernous schrijft vinnig en heeft in zijn teksten nooit een zekere platvloersheid geschuwd. Maar hier neemt die platvloersheid je niet mee in dat bizarre, post-apocalyptische universum – denk aan een krachtvoorstelling als Het proces – waarop Abattoir Fermé een patent lijkt te hebben. Daardoor wordt de scatologische humor al gauw banaal. 'Banaal' is nochtans geen adjectief dat we met dit gezelschap associëren, maar tijdens de eerste helft spookte het wel door ons hoofd.

Ja, alle eigenzinnige kenmerken van de typische Abattoir-stijl worden afgevinkt: de groteske, witgeschminkte gezichten, de uitvergrote speelstijl, de extreme uitspattingen. Maar voor het grootste deel van Gonzo voelt dat, misschien wel voor het eerst, als een inspiratieloze formule: er wordt meer binnen dan buiten de lijntjes gekleurd. “Is dit nog normaal?” is nog één van de vragen die worden opgeworpen. En het enige antwoord dat we konden bedenken, was: ja, eigenlijk wel.

Tot 2 februari in Kunstencentrum Nona, Mechelen. Daarna op tournee.

Tine Van den Wyngaert, Kirsten Pieters, Chiel van Berkel, Steve Geerts en Anneke Sluiters in 'Gonzo' (Abattoir Fermé).Beeld Sofie Jaspers
Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234