Zondag 01/11/2020

Aarzelen en haperen

bill frisell, dave holland & elvin jones

Gitarist Bill Frisell, contrabassist Dave Holland en veteraan drummer Elvin Jones: op papier lijkt het een prachtige combinatie, maar in de praktijk is ze niet zonder problemen. Als het trio voorafgaand aan deze opname al samen gespeeld heeft, dan is het allicht niet intensief en zeker niet op een lange concerttournee. Er is met andere woorden niet of nauwelijks gesmeed aan de identiteit van het trio, en dus krijg je een aardige, maar verder weinig ophefmakende stapeling van drie grote talenten. De plaat is in eerste instantie die van Frisell. De meeste stukken zijn van zijn hand, we kennen ze overigens al van vroegere opnamen zoals de aardige Buster Keaton-reeks. Maar het is vooral Frisells sound die er bovenuit steekt: lichtjes bevreemdende gitaarklanken die altijd een beetje lijken te aarzelen en te haperen. Het is opvallend hoe Frisell in de loop der jaren erin geslaagd is om zijn opvallendste karaktertrek (verlegenheid) ook muzikaal gestalte te geven. De hoogtepunten uit zijn oeuvre zijn nog steeds de albums This Land en Have A Little Faith, meesterwerken van ingehouden trots en vreugde. Sindsdien is het toch wat bergaf gegaan: de sound van Frisell begon vaak op een gimmick te lijken, net iets te doorzichtig voor de nieuwsgierige luisteraar.

Dave Holland en Elvin Jones slagen er jammer genoeg niet in om Frisell weer uit zijn tent te lokken. Geen van beide krijgt of neemt veel speelruimte. Slechts sporadisch tonen ze hun persoonlijkheid (Jones bijvoorbeeld in 'Convict 13'), maar ook dan leidt dat niet tot een overtuigend geheel. (DW)

Nonesuch/Warner

HHH

rumba club, radio mundo

Stijlvol balorkestje

Palmbomen aan de horizon van The Bronx, dat is de sfeer die hangt over de plaat Radio Mundo van het vrolijke nonet Rumba Club. De muzikanten zijn afkomstig van Baltimore, maar werden door producer Andy Gonzalez naar een pizzatent gelokt in de minst aantrekkelijke voorstad van New York. Daar illustreerden ze dat ze plezier kunnen maken, heel ongedwongen, aan de hand van muziekjes en melodietjes uit de Latijns-Amerikaanse sfeer. Hun mix van jazz en latino is niet meteen ophefmakend, maar in elk geval wel overtuigend genoeg om de aandacht gaande te houden. De arrangementen klinken nogal gladjes en er is wat kwistig bijgevijld in de studio, maar de muziek verliest er toch nooit zijn aardig swingend karakter bij. Bovendien is er ruimte voor een mooi streepje saxofoon van Paul Hannah en trompet van Alexander Pope Norris. Dat zijn geen grote namen, maar dat hoeft niet als de muziek goed zit. Die is onder andere van John Coltrane (een mambogekleurde versie van 'Straight Street') en van Cole Porter ('Everytime We Say Goodbye', vermomd in een bolero). Het beste nummer is echter 'This Flight Tonight', het openingsstuk van de hand van Joni Mitchell. Haar song krijgt hier een frisse, ritmische behandeling. De sobere, efficiënte en stijlvolle pianist Tim Murphy leidt het balorkestje in goede banen. (DW)

Palmetto/Culture Records

HHH

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234