Maandag 19/10/2020

DM ZAPT

Aart Staartjes had gelijk: onze kindertelevisie is geestdodend braaf

Caro en Vince uit de Ketnet-serie #LikeMe.Beeld vrt

Sasha Van der Speeten zet deze week de blik op oneindig. Vandaag: is onze kindertelevisie te braaf?

Aart Staartjes had gelijk. De vorige week overleden Nederlandse acteur bekend van Sesamstraat en De film van ome Willem fulmineerde drie jaar geleden in de Volkskrant tegen de geestdodende braafheid van kinderprogramma’s op televisie. “Brááf! Het is braaf, braaf, braaf, zo braaf als maar kan”, klonk het uit de mond van de kleurrijke Staartjes, wiens personages in kindershows niet zelden grillig-grappig waren, enigszins grotesk en daardoor soms een beetje eng. Maar dankzij hem leerde ik dat mensen geen eendimensionale karikaturen zijn maar meerlagig.

Kijk eens, ik ontzeg mijn dochtertjes zelden tot nooit de toegang tot tv-programma’s die bij bovengetekende de ondraaglijke lichtheid van het bestaan in morsig vet aanzetten. Wat heeft dat voor zin? Ze pikken die crap hoe dan ook érgens op, dus dan kijk ik maar liever zelf mee – weliswaar grimlachend, met agressief opdoemende reflux – in onze eigen woonkamer. Dat ik hen tegelijk laat kennismaken met zoveel, euh, grilliger spul als waardig alternatief is wellicht de reden waarom zij tot nog toe verstoken bleven van een verslaving aan het zuurstokroze Nickelodeon of de rohypnol van Studio 100.

Tegelijk probeer ik hen voor wereldvreemdheid te behoeden. Op de yellow brick road doorheen de journalistiek kruisten mij de voorbije decennia genoeg misplaatst intellectuelerige vakidioten, op weg naar hun gepantserde ivoren toren alwaar ze snoeverig hun neuroses op maat snijden voor publicatie. Je wil zulke typejes echt niet met je volle verstand aan onze maatschappij opdringen. 

Dus ja, ik vind het prima dat mijn dochters verslingerd zijn aan het tweede seizoen van #LikeMe, een programma waarvan ik in deze rubriek al eens de lof bezong. De wat overgeproduceerde versie van Sandra Kims ‘J’aime la vie’ uit die Ketnet-reeks schalt sinds vorig weekend te pas en te onpas door de gangen van mijn kasteel. Wat zou ik daar sikkeneurig over doen? Een halve tel later staan de girls immers te shaken op één of ander stonerrocknummer dat Spotify uitbraakt. De kosmische dualiteit hersteld.

Ik piekerde de voorbije weken extra naarstig over de opvoeding van mijn kinderen na het lezen van Wit van Bret Easton Ellis, een essaybundel waarin de Amerikaanse schrijver de sneeuwvlokjesmentaliteit van generatie Y belicht, evenals de slachtoffercultuur en de identiteitspolitiek die volgens Ellis het linkse discours heeft verlamd. Hij heeft het over “het verlangen altijd kind te blijven, (…) een collectief gevoel dat zich opdringt aan de neutraliteit van feiten en context”. We zijn niet langer bestand tegen de teleurstellingen van het dagelijkse leven, beweert Ellis, noch tegen de chaos van de werkelijkheid, noch tegen onze persoonlijke mislukkingen”. 

Hoe wapen ik mijn kids hiertegen? Door hen een glimp van de wereld voor te schotelen waar je als ouder af en toe zelf eens bij moet slikken, lijkt me. Alleszins niet met “braaf, braaf, braaf, zo braaf als maar kan”.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234