Zaterdag 05/12/2020

Aargh en wham!

Begin jaren negentig heerste talkshowfenomeen Christophe Dechavanne op TF1. Hij sprak in Coucou c’est nous sneller dan zijn schaduw en bereidde toen al de mosterd waar De Laatste Show en De Wereld Draait Door vele jaren later mee zouden uitpakken. Alle Franse vips passeerden de revue, en dus ook heel wat sportlui. Dechavanne probeerde steeds mee te sporten met zijn gasten, hij tenniste met Yannick Noah, fietste tegen Laurent Fignon en kartte de studio in en uit met Alain Prost. Op een dag had Dechavanne Eric Cantona te gast. Het werd onvergetelijk, niet omdat hij blijk gaf van enig balgevoel, maar wel omdat hij na een minuutje of drie voetballen helemaal uitgeteld was en het presenteren zelfs even moest overlaten aan een van zijn vaste tafelgasten.Telkens als iemand weer eens smalend spreekt over voetballers, moet ik aan Dechavanne denken. Voetbal een spel, wielrennen een sport? Een boude boutade van mensen die nooit een dribbel hebben ingezet. Afgelopen zondag stond ik in het Ottenstadion nog eens langs de lijn voor interviews, in plaats van hoog in de tribune om commentaar te geven. Ik schrok me te pletter. Tactisch zie je nauwelijks iets, zo laag, maar de duels en inspanningen voel je aan den lijve. Vergelijk het met de slag van Waterloo: Napoleon en Wellington stonden op een heuvel, en dan kan zo’n veldslag schaken lijken, maar op ooghoogte hoor je wapengekletter en zie je bloed en gensters. Zo ook zondag in het Ottenstadion. Gent-Anderlecht was een strip vol rauwe tekstballonnen als “Aargh” en “Wham!” Nu anderhalf jaar geleden stond ik tweeduizend meter hoog naar een rit in de Tour te kijken, en wat me vooral opviel was de haast gewijde stilte van dat afgejakkerde peloton. Dat en de leegte in de blik van een lijdende Gert Steegmans. Wielrennen is loodzwaar, en veldrijden lijkt me dat nog meer, maar wie denkt dat voetbal een sport voor juffertjes is, zit er mijlenver naast. Tom Boonen zou in een eersteklassematch na vijf minuten steendood zitten, waarmee ik niet suggereer dat Cristiano Ronaldo met een beetje goede wil Alpe d’Huez opslingert in het wiel van Contador. Boonen die in Parijs-Roubaix Pozzato in de vernieling fietst, is beklijvend, maar naar flitsen van puur genie zoek je beter in Camp Nou dan op Carrefour de l’Arbre. Een van de strafste wielerbeelden is dat van Armstrong die in een afdaling Beloki ontwijkt, en door het gras de bocht afsnijdt. Geniaal. Maar puur op het vlak van in één flits denken en uitvoeren, zijn de hak en de lob van Berrier in ochgod ocharme Zulte Waregem-Westerlo al straffer. Over Maradona zullen we maar zwijgen, of Roger De Vlaeminck komt een van z’n zuurverdiende kasseien door mijn raam gooien. Wielrennen blijft voor 99 procent een puur fysieke aangelegenheid, zeker met hartslagmeters en oortjes. Vandaar dat doping zo invloedrijk is/was in de koers. Je kunt van een ezel geen koerspaard maken? Juist wel. Doping is een fast forward-knop. En de weg vooruit is de enige weg in de koers. Voetbal is niet dopingvrij, en fast forward is er uiteraard ook zeer welkom. Maar van een ezel een voetbalpaard maken? Vergeet het. Voetbal is lopen, kappen, draaien, controleren, trappen, kijken, tackelen, dribbelen, lobben, enzovoort... Wielrennen is alleen maar hard trappen.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234