Maandag 22/07/2019

'Aap', 'Zoeloe': Italië heet zijn eerste minister van niet-Europese komaf welkom

‹ Cécile Kyenge, geboren in Congo, is Italiës nieuwe minister van Integratie.
‹ Extreem rechts heeft al zijn duivels tegen haar ontbonden: 'een strontkeuze'.
‹ Kyenge, een oogarts, is niet onder de indruk: ze wil betere rechten voor migranten.

"Ze zullen me niet tegenhouden." Cécile Kyenge (48), minister van Integratie in de prille Italiaanse regering en 's lands eerste excellentie van niet-Europese komaf, is vastbesloten. Al dagenlang regent het racistische reacties op haar aanstelling. Op het internet wordt Kyenge voor 'Congolese aap' versleten, voor 'negerin' en 'Zoeloe' ook. Vooral politici van de rechts-populistische Lega Nord tonen zich genereus met schimpscheuten.

"Wie zegt dat zij wel Italiaanse is?", jeremieerde de zelfverklaarde racist en voormalig Lega-senator Erminio Boso op de radio. "Haar benoeming is je reinste zotheid." Volgens Boso "moet Kyenge thuisblijven, in Congo", want "zij is een vreemde in ons huis". Europees Parlementslid Mario Borghezio, van dezelfde vroegere regeringspartij, ging nog een stap verder. "Een strontkeuze is dit, een lofzang op de onkunde."

Ook op de verste rechterkant van het speelveld kreeg Kyenge uiteraard geen respijt. "We mogen ons burgerschap niet slijten aan elementen die vreemd zijn aan onze cultuur", zegt het neofascistische Forza Nuova, een formatie zonder electoraal gewicht maar met een relatieve weerklank in delen van de samenleving. In het stadje Macerata hield Fuorza Nuova donderdag zelfs een betoging tegen de minister. "Italiaanse burgers mogen niet gedwongen worden om te applaudisseren voor het multiraciale model van de Parijse banlieue", heette het daar. Op een spandoek stond: "Keer terug naar Congo!"

Trots

Zoveel beledigingen kreeg Kyenge over zich heen dat premier Enrico Letta niet anders kon dan reageren. "Cécile is er trots op dat ze zwart is en wij zijn trots dat we haar in de regering hebben", zei Letta in een communiqué.

Kyenge zelf laat het alleszins niet aan haar hart komen. Of ze bang is, vroeg de krant La Repubblica haar. "Hoegenaamd niet", antwoordde de minister. En ze zette de puntjes op de i: "Het is ook míjn antwoord niet waarop we moeten wachten, het is dat van de samenleving." Volgens Kyenge "heeft iedereen het recht te zeggen wat hij meent. Onze taak is het om te ijveren voor een beter burgerschap. Ik wil naar iedereen luisteren, ook naar wie er een ander standpunt op na houdt. Een conflict kan nuttig zijn, als het maar volgens de democratische regels verloopt."

Cécile Kyenge werd geboren in de buurt van Kinshasa, kwam op haar achttiende naar Italië, trouwde met een Italiaan, werd moeder van twee dochters en studeerde af als oogarts. Tien jaar geleden stapte dottoressa Kyenge in de politiek. Dat deed ze eerst voor de Linkse Democraten, daarna voor de centrumlinkse Partito Democratico van Letta.

Beginnen deed de Italiaans-Congolese als gemeenteraadslid, later had ze zitting in de provincieraad en stootte ze door naar het nationale niveau. Haar hele carrière lang al ijvert Kyenge voor de rechten van migranten. Haar beleidsvoornemens zijn dan ook zonneklaar: korte metten maken met de erg restrictieve migratiewetten van 2002. Die voorzien niet alleen in manu militari begeleiding naar de grens en opsluiting van sans-papiers in detentiecentra, ze sluiten het staatsburgerschap ook goeddeels af voor nieuwkomers.

Immigratieland

Helemaal verwonderlijk is de hysterie aan Kyenges adres niet. Italië, al sinds de 19de eeuw een land van emigranten, werd in luttele decennia een land van immigratie. De Italianen worstelen niet alleen met globalisering, interculturaliteit en economisch malheur, door haar eigen permanente crisis stond de politieke klasse toe dat heimwee naar het Mussolinitijdperk de voorbije jaren veld won.

De haat die Kyenge dezer dagen over zich heen krijgt, roept onwillekeurig herinneringen op aan wat Denny Méndez in 1996 overkwam: in dat jaar werd de Dominicaanse tot Miss Italië verkozen. Niet alleen had het Misscomité twee juryleden moeten schorsen nadat die gezegd hadden dat "een zwarte vrouw onmogelijk de Italiaanse schoonheid kan vertegenwoordigen", toen Méndez de sjerp omkreeg stak een storm van protest op: het was hoog tijd dat Italië zijn grenzen sloot voor buitenlanders, schreeuwden tegenstanders ook toen al.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden