Zaterdag 11/07/2020

aan tafel met de bewoners van de brusselse wijk voor het Lentefeest

'Marolliens zijn altijd goedgezind, zelfs zonder een rotte frank. Ze vinden altijd iemand die ze helpt'

Het leven zoals het in de Marollen niet vaak is

Met 230 mochten ze de voeten onder tafel schuiven in de Marollen. Tijdens het Lentefeest kregen de lokale minderbedeelden er gratis een chique maaltijd, inclusief dessert van Pierre Marcolini. Tussen de tafels laveerde naast zaalpersoneel ook een complete regenboog aan lokale politici. Immers: geen beter moment om iemands stem te veroveren dan als zijn maag vol is. De Marollen zoals ze zijn na Het leven zoals het is.

Brussel

Eigen berichtgeving

Kris Hendrickx

'Wat wilde weten?", blaft Denise (74) met een zwaar West-Vlaams accent. De kruimels van haar voorgerecht worden daarbij uit haar mond geprojecteerd en dwarrelen neer op de vloer van de Ateliers des Tanneurs en op mijn kleren. Dat ze uit de buurt van Kortrijk komt, wil de vrouw wel kwijt, en dat ze al vijftig jaar in Brussel woont. In de Marollen komt ze wekelijks om een bad te nemen, bij de vereniging La Fontaine. "Thuis in Vorst is er geen bad, nooit geweest. Allez, wa moede nog weten?" Helemaal gerust is Denise er niet op, op al die vragen over haar persoon. Ze pareert met wedervragen. "Waar heb je gestudeerd? Wat doet je pa? En voor hij met pensioen was? Hablas español? En waar heb je dat geleerd?"

Denise is een van de 230 'minderbedeelden' en mensen met beperkte mobiliteit die gisteren mochten aanschuiven in de Ateliers des Tanneurs. Samen vormen ze een merkwaardig tafereel. In het luxueuze kader van het voormalige Palais du vin zitten ze aan ronde tafels. De gemiddelde leeftijd moet zo'n 80 jaar bedragen, er zijn tafels waar het aantal rolstoelen overweegt, andere waar de meeste feestvarkens een erg groot 'slabbetje' voorgebonden kregen. Denise geniet zonder voorhangend textiel van het voorgerecht. Met verwonderde blik kijkt ze plots op het bord van de 81-jarige buurvrouw. "Al je sla opgegeten, gij?" De buurvrouw blijft onverstoord. "Heel klein gesneden. Maar ik heb natuurlijk wel nog tanden."

Tussen de tafels manoeuvreren drie jongere mensenspecimens: naast het zaalpersoneel zijn er de onvermijdelijke journalisten. Er is geen evenement in de Marollen waar de pers niet op wordt uitgenodigd, de buurt is daar nu eenmaal veel te mediageniek voor. Tenslotte zijn er de lokale politici, van elke Franstalige partij is er wel een exemplaar. Joëlle Milquet (cdH) is haar stralend-strenge zelve en keuvelt gemoedelijk met een paar oudjes. Eerste schepen Henri Simons (Ecolo) geeft licht verveeld acte de présence. OCMW-voorzitter en PS'er Yvan Mayeur speelt dan weer een thuismatch. Met de souplesse van een jong veulen glijdt hij van tafel naar tafel, om dan toevallig midden in de zaal goed zichtbaar een kennis van antwoord te dienen. De gemeenteraadsverkiezingen komen eraan en ook minderbedeelden hebben stemrecht, zoveel is duidelijk.

Een flink deel van de aanwezigen woont ook echt in de Marollen. Ernestine (83) - "zeg maar Titine" - woonde er negentien jaar in de 'blokken'. Ze doelt op de sociale woningen die er vandaag nog voor zorgen dat de Marollen ondanks alle antiquairs en hippe cafés ook een beetje een volksbuurt blijft. "Veel echte Marolliens vind je hier niet meer", weet ze. Hoe je ze er toch uit kunt pikken, weet Titine ook. "Ze spreken natuurlijk Brussels, maar er is meer. Een Marollien is altijd goedgezind, zelfs als hij geen rotte frank meer heeft. Marolliens weten dat ze altijd wel iemand zullen vinden die ze helpt."

Een 85-jarige aan de volgende tafel: "Het verschil tussen de Marollen en de chiquere wijken is dat de mensen hier nog glimlachen, dat ze nog echt zijn. Ga maar eens naar den avenue Franklin Roosevelt (een chique laan tussen Ukkel en Elsene, KrH). Daar communiceer je niet met mensen op straat."

Het volkse karakter, het Brussels, de legendarische vlooienmarkt, het zijn evenveel factoren die ervoor zorgen dat programma's als Het leven zoals het is de buurt blijven opzoeken. De passage van het programma laat ook maanden na de laatste aflevering een blijvende indruk na. "Sinds die reeks lopen hier veel meer Vlamingen rond op zondag", beweert Leon (66) beslist. Leon, in een vorig leven F-16-instructeur, woont al enkele jaren in een van de rusthuizen die de wijk telt. Benieuwd stappen we de feestzaal uit. "Absoluut, we zien nu groepen vanuit heel Vlaanderen over de vloer komen", bevestigt Marcel van het gelijknamige café aan de vlooienmarkt. In de echt volkse cafés klinkt een ander geluid. "Och, die reeks, ja", weet de baas van Le refuge. "Dat maakt voor ons geen beetje verschil, meneer. Trouwens, wij gaan volgende maand sluiten." Plaatsmaken voor een antiquairszaak, wellicht.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234