Woensdag 16/10/2019

Hudson

AA Gent-voorzitter Ivan De Witte: "Beweren dat ik mij een Amerikaan voel is te veel, maar toch..."

Ivan De Witte Beeld BELGA

De ober schenkt de wijn uit. Ivan De Witte (70) schuift ons de overeenkomst toe. Onderaan een cijfer: 28.250.000 dollar (22.924.000 euro). Vorige week rondde AA Gent-voorzitter De Witte in New York de megadeal af waarbij hij na 23 jaar zijn eigen opgerichte rekruteringsbureau, vandaag 'Hudson Belgium' genoemd, kon terugkopen uit Amerikaanse handen - "De cirkel is rond." Wij schoven aan bij een straffe stoot van een 'jonge' zeventiger.

Woensdag 28 maart, New York
'Independence Day'

Hij nipt van zijn glas witte chardonnay.

"Ik ben verliefd."

Marleen moet lachen om de ontboezeming van haar echtgenoot. Naast haar staart Ivan De Witte doorheen het immense raam van de knusse loungebar op de 35ste verdieping van een stijlvol hotel aan Columbus Circle, Manhattan. Het uitzicht is magnifiek - daar beneden ligt Central Park.

"De bloesems zijn nog niet open", merkt Marleen op. "De stad is nog wat grauw."

"Goh..." De Witte ziet liever enkel de schoonheid van New York. "Ik ben verliefd op deze stad."

Marleen heft het glas: "Op 'Independence Day'."

"Op 'Independence Day'", luidt de reactie. In de ogen van Ivan De Witte fonkelt één brok trots: "Ik heb vandaag mijn baby terug."

De glazen chardonnay zijn inmiddels leeg.

De Witte staat op, trekt zijn das recht, en wijst in de richting van de liften: "Let's go."

Gat in de markt

De burelen van moederbedrijf 'Hudson Global' zijn sinds een paar jaar gelegen aan 52 West en 6th Avenue - een paar kilometer stappen van het hotel.

"De betaling is deze ochtend al gebeurd - van hieruit heb ik naar mijn financieel directeur in België gebeld: 'Duw maar op de knop.' Anderhalfuur later ongeveer zal de som op de rekening van 'Hudson' hebben gestaan. Nu ga ik langs bij de CEO, Stephen Nolan, om de laatste documenten te tekenen."

Terwijl we ons een weg banen doorheen de gezellige drukte van Manhattan, gaat De Witte terug in de tijd. Back to the future.

De jonge Ivan De Witte zal (bedrijfs)psychologie studeren, hij is een tijdje assistent aan de universiteit van Gent, en hij gaat werken voor het metaalbedrijf Sidmar, waar hij instaat voor organisatiepsychologie en vorming & kaderbeleid. Daarnaast, en niet onbelangrijk in het ganse verhaal, is hij gastprofessor aan de Vlerick Business School. "Ik gaf cursussen in 'sociale vaardigheden' aan beginnende en ervaren ondernemers, die veel vragen hadden bij het rekruteren en coachen van hun personeel. Ik had zeer snel door waar het gat in de markt lag. (grijnst)"

In 1982 - De Witte is dan 35 en al 8 jaar getrouwd met Marleen - beslist hij om samen met collega Maarten Morel een eigen, zelfstandig rekruteringsbureau op te starten: 'De Witte & Morel'.

"We organiseerden een openingsreceptie waarop ik de toenmalige vicepremier onder Wilfried Martens, Willy Declercq, had gevraagd als gastspreker", herinnert De Witte zich, ergens ter hoogte van 6th Avenue. "Terwijl Willy Declercq aan het speechen was, viel een collega ineens flauw. Waarop Willy zei: 'Het is gelukkig niet de regering die valt.'"

Mooie tijden

De Witte had bij Sidmar en aan de Vlerick-school een aardig adressenbestand opgebouwd. Hij kan van meet af aan rekenen op veel sympathisanten. De Witte & Morel groeit. En snel. "Als je groeit, stijgen de kosten. Je moet investeren in mensen, in infrastructuur, in noden... Op een bepaald moment moesten we een keuze maken tussen groei of stagneren. We besloten een partner te zoeken."

Daarom sluit in 1995 De Witte & Morel een partnership met Ernst & Young, gespecialiseerd in bedrijfs- en belastingadvies en consultancy, met hoofdzetel in Londen.

De Witte is 48 als hij deels de autonomie van zijn bedrijf afstaat... "In de overeenkomst was 'volgplicht' opgenomen - ik kon geen veto stellen eenmaal Ernst & Young zou beslissen om De Witte & Morel opnieuw te verkopen."

Hun voorzitter laat de twee nieuwkomers aanvankelijk in alle onafhankelijkheid werken, en De Witte wordt benoemd tot senior partner en lid van het directiecomité. "Ik beleefde er mooie tijden."

Crash, boom, bang

Maar dan, zes jaar later... We staan inmiddels voor de deuren van 'Hudson Global' - het miezert al een ganse week in New York - als De Witte uitlegt hoe hij uiteíndelijk in 2001 in Amerikaanse handen kwam.

"Ben je bekend met de beruchte Enron-affaire?"

Kort samengevat. Het Amerikaanse Enron was sinds midden jaren 80 onaantastbaar in de aardgasdistributie en op de Amerikaanse energiemarkt. Daarnaast bemiddelde het bedrijf tussen leveranciers van energie en hun afnemers van elektriciteit en gas. In 2001 breekt in Californië ineens een enorme energiecrisis uit. Enron, vreemd genoeg, boekt gigantische winsten. Het beursgenoteerde bedrijf had met voorkennis gespeculeerd op een crisis. Dié cijfers werden dan ook nog eens gemaskeerd in de boekhouding. Een operatie waarbij tevens een concurrent van Ernst & Young, 'Arthur Andersen', beschuldigd werd van belangenvermenging.

Crash, boom, bang. "Alle grote, internationale auditondernemingen kregen de raad om consultancy af te stoten."

De Witte zwaait de deur aan 52 West en 6th Avenue open, stapt in de lift naar de 12de verdieping, en net voor hij uitstapt, legt hij het laatste puzzelstukje.

"Ernst & Young besliste nog in datzelfde jaar, 2001, om De Witte & Morel te verkopen aan het beursgenoteerde TMP, een wereldspeler in rekrutering en bedrijfscommunicatie. Hun hoofdzetel was in ... New York. Alles is fair verlopen, ook financieel. Mijn leven kreeg toen een groter comfort..."

Ivan De Witte is 54 als voor hem de Amerikaanse wereld opengaat. Hij wordt prompt benoemd in de Executive Board van Hudson Global. Dan bén je iemand.

Welcome to New York.

Welcome to the Big Apple.

Betoverend

'Hudson Global' is de naam die TMP in 2003 bedacht toen het van 'Rekrutering' een spin-off maakte. 'De Witte & Morel' werd zo 'Hudson Belgium' - naast die andere zijtakken 'Hudson America', 'Hudson Europe', en 'Hudson Asia & Pacific'. De hoofdzetel Hudson Global is in 2016 verhuisd. Het ligt niet meer aan Lexington Avenue, één van de meest bekende en meest dure straten in New York. Ondergetekende is toen ook al eens een bezoekje komen brengen. Dat waren gróte, chique bureaus, met veel daglicht, verbluffende uitzichten, en met massa's vergaderruimtes. De luxe hing aan de muren.

Het verschil met het gebouw hiér aan 52W en 6th is enorm. De burelen zijn een pak kleiner, en beduidend minder gezellig.

Terwijl CEO Stephen Nolan nog in een conferencecall zit, stapt De Witte het bureau binnen waar hij bij gelegenheid kon werken. Mijmerend, handen in de zakken, kijkt hij door het raam. "Waar denkt u aan, voorzitter?", fluisteren we, bang om hem te onderbreken in zijn gedachten.

"Ik vind New York een betoverende stad. Ik moest hier vaak zijn voor meetings. Het ondernemerschap, de kansen die gecreëerd worden voor de mensen, is wonderbaarlijk. Als Bart Verhaeghe zegt dat in België alles moeilijker is, heeft hij misschien wel gelijk. Het dogmatisme van Amerikanen is veel kleiner dan bij ons. En de administratieve logheid is minder groot. Beweren dat ik mij een Amerikaan voel, of zelfs een New Yorker, is te veel, maar toch... Ik kóm hier graag, ik bén hier graag. Pieter, mijn zoon die overleden is wegens ziekte, heeft zes jaar in New York gewoond. (emotioneel) Wij konden samen thuis úren babbelen over deze stad. De bloesems mogen dan niet open zijn, New York blijft áltijd uniek. Ik neem trouwens niet vaak een taxi in Manhattan - ik wándel graag, om de sfeer tot mij te nemen."

Aivn! How are you?

De Witte maakte kennis met de Amerikaanse resultaatpolitiek. "Amerikanen laten hun personeel gerust - je werkt min of meer in een comfortzone. Máár, en zeker beursgenoteerde bedrijven, zij eisen om het kwartaal de vooropgestelde resultaten. Hoe beter die zijn, hoe belangrijker je stoel aan de tafel, en hoe meer je variabel loon stijgt... Onze eindejaarsmeeting was telkens in Miami. Als ge dan als klein land te midden van kanjers als Azië, Australië, Londen en Parijs straffe cijfers kunt voorleggen, smaken de cocktails op Miami Beach dubbel zo lekker."

De 'local hero' uit Moortsele (De Wittes geboorteplaats, red.) bereikte stilaan een internationale status.

In de gang horen we voetstappen... 'Aivn! How are you?' CEO Stephen Nolan drukt De Witte hartelijk de hand. 'I was expecting you.'

'Ik kan geloven dat die content is, voorzitter. Hij kreeg net 28 miljoen dollar van u', grappen we in het Nederlands tegen De Witte.

Die grijnst alleen een keer.

Nolan, een Ier nota bene, heeft de contracten onder de arm. Hij neemt zijn gezelschap mee naar een vergaderzaaltje. Na wat smalltalk schuift Nolan de papieren voor zich uit. De Witte neemt zijn pen en zet zonder aarzelen zijn krabbel.

Hudson België, oftewel De Witte & Morel, is nu écht terug van hem. "Back to the roots", floept De Witte eruit.

Op 70-jarige leeftijd eventjes Nasdaq in beweging zetten. Hoe geniaal is dát niet? "Leeftijd is een nevenzaak in het leven", zal hij zich later op de avond laten ontvallen. "Trump is ook 71 - al hou ik niet van zijn stijl - en Churchill was 67 toen hij de Tweede Wereldoorlog een belangrijke wending gaf. 't Zit allemaal in het hoofd."

We vragen aan Nolan hoe het was om samen te werken met 'Aivn'.

"Het beleid van Ivan in België was een voorbeeld voor de andere filialen. En dat zeg ik niet omdat hij naast mij zit. Zijn werkwijze is anders. Ik zag met eigen ogen hoe hij zijn klanten behandelt met respect en kameraadschap. Daarom beweer ik ook: Ivan heeft een schitterende toekomst voor zich, ondanks zijn leeftijd. Zijn resultaten zijn ook na de economische crisis in 2008 grotendeels dezelfde gebleven. Zijn peoplemanagement is fantastisch. Niet voor niks mocht Ivan onafhankelijk blijven werken van 'Hudson Europa' - dat zegt genoeg."

Diende hij dan nooit eens zijn CEO in België op de vingers te tikken?

"Toen ik in 2015 CEO werd van 'Hudson Global' waren de cijfers van de holding ... dramatisch. Ik moést herstructureren. Mensen zijn afgevloeid, maar ook in infrastructuur heb ik afgeslankt. Zo besliste ik om te vertrekken aan Lexington Avenue en een veel kleinere ruimte te huren hier. Toen ik in België was, heb ik ook aan Ivan gevraagd: 'Heb jij echt zoveel kantoorruimte nodig...?' Ivan begreep de wenk. Ik noem dat niet eens 'op de vingers tikken'."

Dan is het tijd voor een afscheidstoast. Champagne! Van de secretaresse krijgt 'Aivn' nog een dikke smakkerd. Stephen Nolan doet hem uitgeleide: "Goodbye, my friend."

In de lift is het stil.

Eenmaal terug in de buitenlucht van Manhattan grijpt De Witte naar zijn telefoon. "Ik ken een goed restaurant voor vanavond. 'Patsy's'. 'Een Italiaan' die mij is aangeraden door Anastacia."

We kijken De Witte van opzij aan. Hij geeft geen krimp.

"Anastacia, voorzitter?"

"Ja. Een aangename dame, hoor. Zullen we via Times Square terug naar het hotel stappen?"

De billboards flikkeren. Spider-man poseert met jonge kinderen.

"De cirkel is rond", klinkt de stem naast ons. "Voortaan wandel ik als toerist door New York."

Twee uur later monstert De Witte de wijnkaart in het overvolle 'Patsy's'.

"Ik zat - 't is al lang geleden - in business op een vlucht tussen Brussel en Los Angeles. Naast mij zat een dame - knap, vriendelijk. Ze vroeg wat mij naar L.A. bracht. Ik zei 'werk', waarna ik op mijn beurt vroeg: 'And what about you?' Waarop ze antwoordde: 'I am famous. I am a star.' Ik dacht even te reageren: 'Ik ben ook een ster, van Moortsele tot Zelzate', maar ik heb dat maar zo gelaten. Daarna zei ze: 'I am Anastacia.' Gelukkig kon ik haar thuisbrengen. En hebben we nog even gepraat over New York, een stad die zij blijkbaar zeer goed kende. Toen heeft Anastacia mij over dit restaurant verteld."

Het eten zal alvast bijzonder lekker zijn, maar copieus.

"Vorig jaar besliste de onderneming, in het kader van de herstructurering, om 'rekrutering' af te stoten - alle filialen werden te koop gezet. Eígenlijk heb ik niet lang nagedacht. Ik had de kans om weer onafhankelijk te worden, om mijn eigen kind terug te kopen. Marleen vond het een goed idee en steunde mij. Als je een deel van een beursgenoteerd bedrijf wil kopen, moet je op een bepaald moment een bindend bod uitbrengen. Maar ik wist niet wie mijn concurrenten waren en hoeveel zíj zouden bieden. Je tracht dat te achterhalen, met specialisten - maandenlang werk dat veel van mij vergde. Finaal kon ik de koop in de wacht slepen, samen met nog tien partners uit mijn huidige management. 28.250.000 dollar. De grootste investering komt van mij, zonder mij pijn te doen. Ik neem nooit financiële risico's. Vectis, een investeringsgroep uit Kortrijk is minderheidsparner, en er is ook een bankfinanciering. De naam 'Hudson' mag ik behouden."

Ge moogt fier zijn, zoet

"'t Is best een beetje emotioneel... Er zijn weinig collega's in het voetbal met een vergelijkbaar parcours. Maar zoiets kun je nooit alleen bereiken. Om in consultancy een bedrijf te bouwen met meer dan 250 mensen en een budget van 33 miljoen euro, heb je partners, collega's en medewerkers nodig die voor hetzelfde doel strijden. Hetzelfde bij AA Gent, waar ons bijzondere avontuur niet mogelijk was geweest zonder mijn algemeen directeur Michel Louwagie."

"Ge moogt fier zijn, zoet", spreekt Marleen zacht.

Ivan De Witte wijst de ober zijn keuze aan op de wijnkaart, kijkt naar buiten, waar de feeërieke avond valt over het spectaculaire New York City.

"Goh..."

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234