Dinsdag 26/01/2021

Blog

A tale of two cities: terrasjes

Beeld UNKNOWN

Lisa De Bode en Maud Vanhauwaert staan elk op een kade, elk aan een kant. Met tussen hen de oceaan en een tijdsverschil van zes uur. Ze hebben elk een stad in de rug. Lisa is journaliste bij Al Jazeera, en woont in New York City. Maud is dichteres, relatief sympathiek, en woont in Antwerpen. Elk op eigen wijze onderzoeken ze verschillende facetten van de grootstad. Om de twee weken brengen we hun ervaringen.

Lisa (New York): "Feestjes on top of the world"

Elk tienermeisje in New York herinnert zich haar eerste uitnodiging naar een rooftop party. De mijne kwam enkele weken geleden, toen ik werd uitgenodigd op het verjaardagfeestje van een vriendin in Greenpoint, Brooklyn.

We kropen door het raam, het dak op. Een lappendeken van pekvlekken en schoorsteentoppen strekte zich voor ons uit. Daar stonden we dan, on top of the world. Mijn hak zakte weg in het warme asfalt. De Hudson en twee bruggen scheidden ons van Manhattan, waar wolkenkrabbers als vuurtorens de weg naar het eiland aanduidden, mochten we verdwalen. Triomfantelijk tilden we onze glazen de lucht in, om de verjaardag te vieren, maar ook onze overwinning op de regels van een stad waar terrasjes noodgedwongen de hoogte in worden gedreven.

(Terrasjes, ze liggen moeilijk. De stoelen en tafeltjes staan een vlotte voetgangerscirculatie in de weg. Om maar te zwijgen van de alcoholwetten die een pintje drinken op straat, buiten de daarvoor strikt omheinde koertjes, verbieden. Dus verdreef men de cafés in de enige richting die New Yorkers respecteren: opwaarts. De rooftop bar - en feestjes - floreren.)

Het dak was van ons. Een krachtig symbool, vonden we, in een stad waar publieke ruimtes nooit echt publiek zijn, zoals Occupy-demonstranten die door politiemachten op gewelddadige wijze werden verwijderd uit het Zuccotti Park even verderop (het voormalige Liberty Plaza Park) aan den lijve ondervonden.

Onze euforie was kortstondig.

Een boze buurvrouw had de politie gebeld, ze had last van het lawaai. Of we niet naar binnen konden gaan, vroeg ze. Daar had niemand last van het drinkgelag. Ik voelde me als een tienermeisje in New York. We dropen af, een voor een, door het raam, naar de keuken, om er als een bende veertienjarigen binnenshuis het feestje voort te zetten.

Beeld Guy Kokken

Maud (Antwerpen): "Eén straal zon werkt als een stroomstoot"

Eén straal zon. Het werkt als een stroomstoot. We schieten uit onze startblokken. We rennen naar de kelder en zoeken ons barbecuestelletje. We sleuren ons meubilair naar buiten en we bezetten, met frigobox en speelgoed voor de kids, een vlekje ongrijpbaar licht. We haasten ons naar een terrasje in de stad. We hijgen als honden, dol en uitgelaten. Dan gaan we eindelijk zitten, nippen aan een glas, gluren naar passanten. Of we kijken naar hoe passanten naar passanten kijken. Zolang de zon er is. Zolang de voorraad stralen strekt.

Veel geel hier, maar weinig zon, grapte de secretaris, terwijl hij stempels zette op de oproepingskaarten. Ik moest bijzitten in het 75ste kieskantoor van Antwerpen. Een kranig dametje vroeg of iemand haar kon helpen met het digitaal stemmen, want ze snapte niets van die computers. "Ik ben wel 94, hé." Ze zei het trots, met een venijnig knipoogje, en het zou mij niet verwonderen als ze haar leeftijd wel vaker als argument inzette. ("Ik heb zonet mijn hond gewurgd, maar ik ben wel 94, hé.") Een klein meisje vroeg aan de secretaris of ze een stempel mocht op haar hand. De secretaris knipoogde naar de moeder: zeker, maar het is wel de stempel voor de saaiste fuif.

Eigenlijk verschilde mijn toestand niet danig met die van de zonnekloppers op terrasjes. We zaten erbij en we keken ernaar. Lieten aan ons voorbij gaan. Dachten er het onze van. Nadat ik mijn burgerlijke plicht had vervuld, fietste ik langs de Dageraadplaats. Het plein baadde eerst nog in het licht, maar langzaam verloor de zon terrein. De terrasgangers verplaatsten hun tafels om niet in de schaduw te zitten en sommigen veranderden zelfs van etablissement. Ik beeldde mij in wat zou er gebeuren als ze steeds verder op zouden schuiven om het laatste zonlicht te delen. Tot ze zo dicht bij elkaar stonden, dat ze in elkaars schaduw vielen. En dat ze dan, opeengepakt en -geplakt, zouden dansen, heel traag, een vage stempel op de hand.

Ik humde een liedje op de fiets en bedacht hoe heerlijk het is om maar één stem te hebben. Te kunnen zwijgen wanneer je maar wil. Die avond droomde ik dat een kranig vrouwtje de stad in brand stak. In de rechtzaak verklaarde ze zichzelf verjaard.

Beeld Annie Boedt
Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234