Dinsdag 06/12/2022

Blog

A tale of two cities: studeren aan beide kanten van de oceaan

null Beeld Guy Kokken
Beeld Guy Kokken

Lisa De Bode en Maud Vanhauwaert staan elk op een kade, elk aan een kant. Met tussen hen de oceaan en een tijdsverschil van zes uur. Ze hebben elk een stad in de rug. Lisa is journaliste bij Al Jazeera, en woont in New York City. Maud is dichteres, relatief sympathiek, en woont in Antwerpen. Elk op eigen wijze onderzoeken ze verschillende facetten van de grootstad. Om de twee weken brengen we hun ervaringen.

OPINIE

Lisa (New York): "Arme en rijke leerlingen, op tien kilometer van elkaar"

Johnny en Adam gaan in dezelfde buurt naar school. Hun klaslokalen liggen in de South Bronx, het armste district van Amerika, op zo'n tiental kilometer van elkaar. Johnny's school serveert vettige hamburgers en slappe groenten, gratis voor de armsten. Adam's cafetaria voorziet haar leerlingen, waaronder de kinderen van celebrities, in vitaminerijke maaltijden aan een inschrijvingskost van 31.621 euro per jaar.

Toen Johnny's school voor het eerst het rijkere Fieldston High School bezocht in het kader van een project dat 'radicale empathie' tussen de klassen moest bevorderen, verliet een leerling huilend de groep. Het contrast met zijn eigen leefwereld was te groot, schreef de New York Times. De krant pende een reeks portretten neer van de deelnemers aan het project dat de kansarme leerlingen koppelde aan hun gefortuneerdere collega's even verderop. De twee jongens moesten elkaar een persoonlijk verhaal vertellen, vanuit het standpunt van de ander.

Zo vertelde Adam dat Johnny voor zijn moeder zorgt, en het moeilijk heeft met haar dagelijkse worsteling om de rekeningen te kunnen betalen. Johnny kreeg op zijn beurt de taak zich in het eerste afspraakje van Adam in te leven. Naar het schijnt kuste hij zijn vriendinnetje in de regen in Central Park.

In juli geef ik een workshop aan kansarme - voornamelijk zwarte - meisjes uit de buurt op sportkamp. De cursus moet hen voorbereiden op een hogere opleiding. Of ik hen niet als journalist met verhaaltechnieken kan leren hoe je een college-essay schrijft, liefst een dat indruk maakt op de admission officers van de universiteit die hun applicatie moet screenen. Euh, zeker, stamelde ik.

Ik moest denken aan het plan van Rik Torfs die een toelatingsproef wilt invoeren voor leerlingen uit het beroepsonderwijs. Ik vraag mij af wat hij plant te doen aan de maatschappelijke barrières die kansarmere studenten benadelen. Zwarten en Latino's vertegenwoordigen samen maar zo'n dertig procent van het Amerikaanse studentencorps. Falende middelbare scholen en een hoge studiekost zijn boosdoeners. Een bachelordiploma kost gemakkelijk enkele tienduizenden dollars. Misschien moet Johnny later maar in een Starbucks gaan werken. Het bedrijf kondigde vorige week aan dat het de studiekosten van werknemers voor een online diploma aan Arizona State University gaat vergoeden. Een bittere oplossing voor een zuur probleem.

Johnny kan op zijn beide oren slapen.

Maud (Antwerpen): "Bij nostalgie denk je aan een tijd waarnaar je terugverlangt. Bij loslalie aan een tijd waarin je verlangde naar nu"

'Loslalie'. Dat is het woord dat ik ervoor bedacht. Het woord dat mijn gevoel moet beschrijven dat mij vorige week overviel.

Het was een rustig zomerdagje. Ik fietste door de stad, op weg naar mijn opticien, om een pakketje nieuwe maandlenzen te kopen. Ik liep over de Ossenmarkt en plots was het daar: een gevoel van opluchting. Ik was oprecht blij, maar wist niet goed waarom en dat verontrustte me. Ik probeerde het gevoel thuis te brengen, zoals een kleuter die - nog wat onhandig tastend - zijn vormpje in de juiste mal probeert te passen.

Terwijl in de optiekzaak een oogarts mij aan een extra onderzoek onderwierp, probeerde ik mijn dag te reconstrueren, niet meer als een knullige kleuter nu, maar veeleer als een nauwlettende commissaris die, aan de hand van verschillende bewakingscamera's, de dader zoekt. Wie of wat had mij overvallen? Eenvoudig was de reconstructie niet, want, zeker op zo'n rustig zomerdagje, heb ik veel onbewaakte momenten.

En plots wist ik het. Daar, op de Ossenmarkt, was mijn gevoel plots opgedoken! Daar, op dat studentenpleintje. Het pleintje waar studenten 's nachts door hun kater waden en waar velen pas rond mei-juni voor het eerst, op een terrasje, de ruggen van hun syllabussen kraken. Dat pleintje waar ook ik een aanzienlijk deel van mijn studententijd doorbracht. Als er een heatmap bestond van mijn aanwezigheid in Antwerpen, dan stond de Ossenmarkt gloeiend rood.

Ik herinner mij hoe ik, in deze periode van het jaar, er vaak naar verlangde om afgestudeerd te zijn. Om in deze prille milde zomerdagen rustig door de stad te kunnen kuieren zonder examenstress. (Ik moet denken aan hoe een collega-studente ooit zei: ik heb stress voor mijn uitslag, en uitslag door mijn stress.) En nu ik op mijn dooie gemakje naar de optiekzaak wandelde, besefte ik plots: toen verlangde ik naar nu!

Mijn opluchting was een soort van omgekeerde nostalgie. En ik het noem het gevoel voorlopig 'loslalie', een woord waar een licht sprongetje bij hoort. Bij nostalgie denk je aan een tijd waarnaar je terugverlangt. Bij loslalie denk je terug aan een tijd waarin je verlangde naar nu.

In de optiekzaak plugde ik meteen mijn nieuwe lenzen in. Op mijn terugweg zag ik hoe een meisje op de fiets net niet aangereden werd. De werkelijkheid stond weer op scherp.

null Beeld Annie Boedt
Beeld Annie Boedt

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234