Woensdag 28/07/2021

Column

A tale of two cities: portier

New York City by night. Beeld THINKSTOCK
New York City by night.Beeld THINKSTOCK

Lisa De Bode en Maud Vanhauwaert staan elk op een kade, elk aan een kant. Met tussen hen de oceaan en een tijdsverschil van zes uur. Ze hebben elk een stad in de rug. 

Lisa is journaliste bij Al Jazeera, en woont in New York City. Maud is dichteres, relatief sympathiek, en woont in Antwerpen. Overdag werken ze, maar 's nachts schrijven ze in een dagboek. Elk op eigen wijze onderzoeken ze verschillende facetten van de grootstad. Om de twee weken brengen we hun stukjes.

Portier (New York)
Danny is een Guyaan met een portierspet die grijze haren verbergt en werkt in het gebouw waar ik een studio huur. Danny vond geen werk met het ingenieursdiploma dat hij hier behaalde. Bruine immigranten moest men niet, zei hij. Een tweede diploma, in filosofie, bracht al helemaal geen brood op de plank.

En dus opent hij deuren voor eenzame bewoners die elke avond afhaalchinees bestellen, of sust hij mijn boze buren die het niet pikken dat de zoon van de joodse huurbaas buiten een tent bouwde om 's avonds met vrienden sukkot te vieren.

Volgende week loopt het contract van alle portiers in de stad af. Een staking dreigt, maar Danny haalt zijn schouders op.

Als het sneeuwt, en de wind huilt (een polar vortex noemen ze dat hier), dan denkt hij terug aan het strand en felblauwe horizon die hij vanuit zijn slaapkamerraam in Guyana zag; weg van Antwerpen, weg uit Manhattan. Een feeëriek visioen dat hem herinnert aan een beter leven, elders.

Lisa De Bode. Beeld Guy Kokken
Lisa De Bode.Beeld Guy Kokken

De conciërge (Antwerpen)
Vroeger woonde ik in de Belgiëlei, in de Jodenbuurt van Antwerpen. Gelijkvloers woonde de conciërge. Het was een vrouw met oranje pluizig haar, een beetje zoals dat van een oerang-oetan. De gang van het appartementsgebouw stonk verschrikkelijk. In die mate dat als vrienden bij mij op bezoek kwamen ze altijd vijf minuutjes moesten bekomen. De stank kwam door de katten. De conciërge gaf de katten in de buurt te eten.

Op zekere dag was de conciërge weg. De deur van haar appartementje stond open. Twee kleine ruimtes, die helemaal waren leeggehaald, en daarachter een klein koertje. Het vocht op de muren bolde op. Het drong zich op in lobben, bijna tot een sepia bloemenmotief.

Later zag ik het oerang-oetan-vrouwtje op de tram. Ik deed even of ik haar niet herkende. Ik weet niet waarom. Uiteindelijk stapte ik toch op haar af en ik vroeg haar waarom ze niet meer bij ons woonde. Ze zei dat ze de huur niet meer kon betalen. Ze vroeg wie er nu in haar appartementje leefde. Ik antwoordde -naar waarheid- dat we er nu onze fietsen parkeerden.

"En de katten?" vroeg ze. Ik wist niet of die er nog kwamen. Ik kon alleen maar zeggen -en ik bedoelde het hoopvol: "Ik weet het niet, maar de gang stinkt nog altijd".

Maud Vanhauwaert. Beeld Annie Boedt
Maud Vanhauwaert.Beeld Annie Boedt
Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234