Vrijdag 30/10/2020

A tale of two cities: de supermarkt

Beeld Thinkstock

Lisa De Bode en Maud Vanhauwaert staan elk op een kade, elk aan een kant. Met tussen hen de oceaan en een tijdsverschil van zes uur. Ze hebben elk een stad in de rug. Lisa is journaliste bij Al Jazeera, en woont in New York City. Maud is dichteres, relatief sympathiek, en woont in Antwerpen. Elk op eigen wijze onderzoeken ze verschillende facetten van de grootstad. Om de twee weken brengen we hun stukjes.

Lisa (New York): "Misschien toch beter een zak appels?"

De oudere vrouw in de supermarkt bij de fruitrayon had haar nichtje in geen tien jaar gezien. Ze hield een plastieken doosje met mango- en kiwiblokjes in haar hand, en wuifde er onzeker mee in mijn richting. Ik had haar nog nooit gezien, maar de avocado in mijn hand moet haar vertrouwen hebben ingeboezemd. Of ik geen ideeën had voor wat ze nog zou kunnen meebrengen naar een lunch met het meisje wier favoriete kostje ze nog moest leren kennen. De verantwoordelijkheid voelde verpletterend.

Michelle Obama's 'Let's Move' campagne tegen suikers en ongezonde voeding woedde op volle kracht. Bijna dertig procent van de Amerikaanse kinderen is obees, en dat gold als een publieke gezondheidcrisis. Reclameborden op de metro maanden Spaanstalige passagiers aan om geen frisdranken te consumeren, maar om een kop melk, sinaasappelsap of water te drinken. Een kan ijsthee met citroen (sin azúcar) moest de sobere poster wat opfleuren.

Ik raadde de vrouw aan een een grotere doos voorgesneden fruit te kopen, met extra mango, zodat er genoeg zou zijn voor twee. En omdat ik zelf graag chocoladekoekjes eet, en een wederzien zonder suiker geen echt wederzien is, raadde ik haar aan een groot pak Chips Ahoy chocolate chip cookies te kopen. Ik wist precies waar ze lagen, achterin de winkel, naast populaire snacks zoals popcorn met garnaalsmaak (popcorn shrimp oven crispy), mozzarellastokjes (Slim Jims), en pakketten waarmee kinderen hun eigen pizza's kunnen samenstellen (lunchables).

'Dikke witte letters 'BHA, BHT' duiden consumenten op de conserveringskracht van de chemicaliën in de pepperoniham, waarvan de verpakking aangeeft dat hij gemaakt is uit kippen-, varkens-, én rundvlees. Een mini-crunchreep en een fruitsapje - van concentraat - dienen hier vaak als toetje. Of misschien toch beter een zak appels, dacht ik luidop. Maar dan geen inheemse, want die staan sinds kort onder extra toezicht van de voedingscontrole. De akelige DPA-pesticide zou kunnen veranderen in een kankerverwekkende substantie op de schil.

Bioproducten dan maar? De vrouw keek me hoopvol aan.

's Zaterdags, op de stoep van Atlantic Avenue in Brooklyn, New York, staat steevast een lange rij klanten te wachten voor hun wekelijkse portie boerenkool, bussen ingevroren kokosnootwater en een pak ontbijtgranen met quinoa van het merk Trader Joe's, een hippe bioketen opgericht door Aldi. Maar daar had deze vrouw, na tien jaar wachten, geen tijd meer voor.

Lisa De BodeBeeld Guy Kokken

Maud (Antwerpen): "Ik weet niet wie ik droeviger vond"

Geen stratenplan zo strak, als dat in de supermarkt. Toch een beetje New York hier. Ik weet nier waarom ik zo tot rust kom in supermarkten. Misschien is het de structuur. Misschien omdat er van alles veel is. Of omdat alles nog verpakt is. Alles nog open kan.

Vòòr mij stond een meisje. Ze vroeg de caissière of ze een 'beurtbalkje' kon kopen. Zo'n balkje dat tussen twee klanten in ligt op de rolband. De caissière keek het meisje beduusd aan, haar fond de teint blonk in het vale winkellicht. Nee, het beurtbalkje was niet te koop.

Toen we uit de winkel kwamen zag ik het meisje haar fietslot openwrikken. Ik liep naar haar toe en vroeg haar waarom ze zo graag een 'beurtbalkje' had gekocht. Ze zei dat ze op een kunstschool zat en dat ze, in het kader van de verkiezingen, een sociaal-artistiek project moest ondernemen. Het leek haar mooi om met het beurtbalkje door de stad te wandelen, en het balkje dan voor een zwerver te leggen. Of voor een vervallen gebouw. Of voor een immigrant die al te lang stond te wachten. En misschien ook voor haar depressieve moeder.

Ze zou de taferelen filmen met haar smartphone en het filmpje zou de titel krijgen 'mijn beurt'. Of 'vanaf hier ben ik'. Dat vond ze ook een mooie titel. "Mijn filmpje wordt dan een soort rolband", zei ze, heel enthousiast. "Begrijp je?" Ze had een schoudertas met daarop de opdruk: art is the proper task of live.

Ik weet niet wie ik droeviger vond: die caissière, dat meisje, haar sociaal-artistiek project, haar moeder, of Nietzsche in fancy kleuren op die schoudertas.

Ik wilde haar vragen wat ze ermee wilde bereiken. Met een beurtbalkje kan je wat instort toch niet stutten? Maar ze was al weggefietst, in een stratenplan met bochten, waarin je elkaar zo makkelijk verliest.

Maud VanhauwaertBeeld Annie Boedt
Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234