Zondag 27/09/2020

A shame

We zijn nog niet eens eind augustus, maar de schandaligste wedstrijd van het seizoen hebben we nu al achter de rug. Sunderland tegen Newcastle. Net de samenvatting bekeken, een derby, I presumed. Ik heb het even opgezocht: tien mijl is de afstand tussen beide steden. Zestien kilometer en nog wat. Het kind blijkt een naam te hebben: de Tyne and Wear derby. Een burenstrijd tussen twee industriestadjes in Noordoost-Engeland, waar voetbal een uitlaatklep is voor het grauwe leven. En waar, te oordelen naar het publiek, de tandeloze tijd nog steeds bezig is.

Presentator Gary Lineker had het in de studio van Match of the Day over a typical derby, not pretty, but compelling. Excuseer? Dat is als naar Usain Bolt kijken en zonder een zweem van ironie zeggen dat hij heel misschien toch wel sneller is dan je overgrootmoeder, die met steunkousen door het leven strompelt. Áls hij goed uit de startblokken schiet, en er niet te veel tegenwind is. Sunderland-Newcastle van 20 augustus 2011 een typische derby noemen, is het understatement van de eeuw: deze wedstrijd was KNT, meer dan alle Rambo's en Emmanuelles bij elkaar opgeteld.

Scheidsrechter van de stammentwist was Howard Webb. De man die de WK-finale floot in Johannesburg, een dik jaar geleden. Eitje, die match, vergeleken bij de krankzinnige derby van zaterdag. Want één ding is zeker: de wereldberoemde studs van Nigel de Jong op het borstbeen van Xavi Alonso hadden zaterdag niet eens de samenvatting gehaald.

Vier moordaanslagen deden dat wel. Daarnaast volgde een hele staalkaart van alles wat God op een voetbalveld verboden heeft: vliegende tackles, elleboogstoten, voet vooruit en gestrekt been, you name it, you got it.

Howard Webb gaf één rode kaart. Eén. Een halfblinde, stokdove, kreupele scheidsrechter met alzheimer zou minstens vier keer rood getrokken hebben. Webb, beste arbiter ter wereld (waarom floot hij anders die finale?), trok één keer rood. Erger nog: het rood was twee keer geel.

Terug in de studio werd er geen minuut stilte gehouden voor de sport die eertijds door het leven ging als The Beautiful Game, neen, twee van de moordaanslagen werden even vermanend besproken, en er werd afgesloten met een grapje over Newcastles finest hooligan, Joey Barton, bij wie, dat dient gezegd, voor één keer de stoppen niet waren doorgeslagen. Prachtig tandpastalachje van Lineker, en over naar de volgende samenvatting, Chelsea tegen West Brom.

Voetbal moet je vooral dedramatiseren, en Gary Lineker en zijn studiogasten zijn daar over het algemeen meesters in. Maar dit drama viel niet te ontzenuwen, dit drama vroeg, neen, schreeuwde erom aan de kaak te worden gesteld. Hier faalden de tekstschrijvers van Lineker grandioos.

Wij Belgen mochten fier zijn. Tussen al dat barbaars geweld, tussen al dat krapuul, stond één keurige, beleefde, welopgevoede jongen. Een boom van een vent. Simon Mignolet. Onze nationale doelman keepte niet zijn beste match en ging niet vrijuit bij het enige doelpunt, maar dat doet er even helemaal niks toe.

Het cliché wil dat keepers zot zijn, en we hebben er in onze vaderlandse voetbalgeschiedenis een paar gehad die dat dogma alle eer aan deden, maar niet Mignolet. Hij was zaterdag de enige mens op die grasmat en de schutkring daar net buiten, en als dusdanig levende reclame voor het Belgische schoolsysteem. Of voor zijn ouders.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234