Zaterdag 15/08/2020

A'pen

Nogal flauw misschien om Antwerpen nu gemeenzaam tot A'pen af te korten, maar zeg eens, wat schiet er nog over van sport in Antwerpen? Ingekort, afgekort, van alle prestige ontdaan, zo ligt de sport erbij in de Metropool. Niet van vandaag of gisteren, neen, het is een langzaam proces van aftakeling geweest. De huidige toestand is deplorabel, en de verwarring is groter dan ooit. Red Antwerpen, sportstad.

Eigenlijk zouden die Sinjoren zichzelf en hun sport moeten redden, ze hebben doorgaans genoeg klaps en eigendunk om de anderen een lesje te leren, laat ze het maar mooi zelf doen, nu. Een Euro-stadion bouwen, één, tenminste één stadsploeg in de hoogste voetbalklasse houden om dat stadion te bespelen, laten fuseren wat zelfstandig niet meer leesbaar is, of graven ze één put om alle afval in te begraven? Is van het sportpaleis nog weer een tempel te maken, komt de wielerzesdaagse ooit nog terug, hervindt het ECC-tennistornooi zijn schone schijn nog eens, of trekt de diamant helemaal weg uit Antwerpen? Waar is de Jumping van Antwerpen gebleven, stelt Scaldis nog iets voor als eerste zwemclub? Atletiek, hoezo atletiek in Antwerpen, en waar zijn de basketbalpleintjes, ja ze zijn er nog wel, hoor ik, en de Arena, ooit nog goed voor een gala-avond of is die tijd voorgoed voorbij? De tijd van Jef Eygel, René Aerts en Kamiel Dierckx. Is met de hoerenbuurt ook Zaziko, hét Zaziko van Willy Steveniers definitief gesaneerd? En Brabo stond toch aan de top van het landelijk volleybal, en Sasja, was dat niet handbal vóór en na??? Zoveel vragen, en geen antwoorden, en o zo weinig perspectieven.

Natuurlijk mag een mens niet in nostalgie vervallen. Maar als er (bijna) niks anders overblijft, waar haalt de sportieve Antwerpenaar dan nog zijn fierheid vandaan? Ik was maar een buitenjongen, maar er was Antwerpen, de stad lag niet zo ver af. Met de fiets ernaar toe, of met de trein, derde klas. Blinkende banken of een schoon geschrobd vehikel, en vol verwachting naar 't stad. Want daar gebeurde het, daar pas nam de sport, mijn sport, alle sport, een hoge vlucht.

Antwerp kampioen in ere-afdeling. Met Eddy Wauters! De Bosuil vol, niet alleen voor België-Holland, maar ook voor Antwerp-Real Madrid bij de landskampioenen, en we keken onze ogen uit. Di Stefano heerste als een vorst op het veld, we brachten hem hulde en reden voldaan terug naar huis, al had Antwerp zwaar verloren, hoe kon het ook anders. Wat een happening. En de Paastornooien met de Antwerpse entente, ook op Beerschot, wat liep het stadsvolk daar lekker voor uit. En mijn verste herinnering gaat terug tot de hoogtijdagen van het vriendschappelijk voetbal, met de sublieme partij tussen Tottenham Hotspur en Austria Wien. Voetbal, een groot genot in Antwerpen. Zelf mocht ik als knaap een vóór-wedstrijd spelen in die enorme Bosuil die zich bijna geheel vulde voor aanvang van de match Antwerp - Anderlecht. Zeker 45.000 toeschouwers. De amateur-tijd, zeker onder het voorzitterschap van Fernand Collin, de grote man van de Kredietbank. Dat amateurisme moest eruit, verkondigde zijn opvolger, Eddy Wauters, ook van de Kredietbank, die met verve sprak over de 'decollinisatie', want het eerste verval was er toen al ingeslopen. De restauratie leverde nog wel enkele successen op, maar professioneel of niet, het betonrot knaagde aan de club. Eén keer leek de oude glorie terug te keren, toen de grote Kessler de kleine Nollet als trainer-coach kwam vervangen.

Het nieuwe stadion was zijn droom en zijn doem. Kessler is er nog wel (teruggekeerd en bijna weer weg), maar het stadion nog altijd niet. Tiens, dat ze nu niet aan Nollet hebben gedacht om de club uit de penarie te halen, want de situatie is nu omgekeerd even kritiek als toen. Van Germinal was nog geen sprake destijds, ten tijde van de stadsfusie helemaal nog niet, tenzij in provinciale, en nu zou zo'n dorpsclub het Euro-stadion moeten redden, om het Antwerps voetbal te helpen overleven. Erg, hé.

Van Beerschot en Berchem, eens roemrijke eerste-klassers, is geen heil meer te verwachten. Ter ziele gegaan, voltooid verleden tijd. De gebroeders De Hert, Arnoudts, Mersie, broer Van de Ven, uit het geheugen gebannen. Vice-kampioen Berchem Sport, o dierbaar geel en zwart. En Beerschot is nog slechts een legende, van Raymond Braine, Tuur Ceuleers en last but not least Rik Coppens. De man die de madeliefjes van tussen het gras kon trappen. Hoevele keren heb ik niet aan ringboord gezeten, om te genieten van dat genie tussen neus en kont.

O ja, er was ook nog Juan Lozano, net zomin als Rik Coppens ooit kampioen gespeeld met Beerschot. Maar evenzeer een godenkind, drager van de paarse melancholie, het eeuwig onvervulde. Het gaat er nooit meer van komen, Beerschot kampioen.

En het Sportpaleis van Antwerpen, voluit gezegd, zo was er geen ander. Holiday on Ice, Sjoukje Dijkstra, de piste-meetings, elke zaterdag maanden aan een stuk, met de sprinters Antonio Maspes, Arie Van Vliet, Jan Derksen en eerst ook nog Poeske Scherens, later Jos De Backer. Met Guillermo Timoner en Dolf Verschueren, de stayers, met Peter Post en Theo Verschueren achter de derny's, de prestigieuze armbandachtervolging, met Achiel Bruneel, Rik Van Steenbergen en Miel Severeyns als de koningen van de zesdaagse, later ook nog René Pijnen, Patrick Sercu en noem er ook Eddy Merckx maar bij, zoals Rik Van Looy vroeger, en het Nederlandse koppel Schulte-Boeyen.

Uitgebloeid allemaal, de zitbanken leeg, de(n) Uil daarboven aan de vleermuizen overgeleverd. De eerbiedwaardige familie De Winter tot overgave gedwongen, en inmiddels overleden. De nieuwe bazen, één voor één, niet in staat aan de wielen nog te lopen draaien, want blijven steken in kitsch en commercie, zonder rendement.

En zelfs de edelkitsch van het ECC heeft inmiddels alle glans verloren. Zonder uitnodigingen geen toeschouwers meer, zelfs de sponsors raken hun vrijkaarten niet meer kwijt.

De sport, topsport in Antwerpen, ligt op apegapen. A'pen! Enkele jaren geleden nog cultuurstad van Europa, maar een stad zonder sportcultuur, al wordt dat tegengesproken door het verleden. Sinjoren, sta op, en restaureer de sport, haal zuurstof binnen, want anders komen jullie in ademnood, nog voor de volgende eeuw is begonnen.

Jan Wauters

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234