Zaterdag 28/01/2023

69OOSTENDE / 1

Drie keer per week, op zaterdag, dinsdag en donderdag, vindt u op deze plaats een routereeks. Filip Rogiers trekt door Vlaanderen, nestelt zich in een wijk in een dorp of stad, praat met en luistert naar bewoners. Niet de roddels of regionale faits divers drijven hem, maar de overtuiging dat er meer is tussen Wetstraat en Dorpsstraat.

Vele verliefden laten zich vangen aan de zee. Ze wandelen er hand in hand, en wanen zich de zee zelf. Zo evident present, zo altijd. En plots is hij of zij toch weg. Zo Erik en Els. Erik toonde haar twee dagen lang een ander leven in Oostduinkerke. Doosje open. O o wat ze toen zag! Doosje weer dicht. Nu struint ze de kustlijn af, alleen. Strandjutter van het hart. Haar wanhoop hangt nu te lezen op een A4'tje aan de gevel van een verlaten pand in Oostende, waar anders?

"GEZOCHT: ERIK. Op het strand van Oostduinkerke heb ik je leren kennen. Je droeg stoffen ribbelsloffen en je was aan het wandelen met Rena. De volgende dag hebben we samen gegeten. Jij garnaalkroketten en ik een croque madame, beide ter waarde van ongeveer twintig euro. We hebben gepraat en gekust op het strand en in de duinen. Nu je weg bent, besef ik hoe verliefd ik was. En wanneer de liefde wenkt, volg haar. Maar hoe moet ik de weg vinden zonder adres of telefoonnummer? Jouw naam was Erik en ik droeg de naam van jouw moeder Els. Ik wil een toekomst voor ons twee en als jij dat ook wilt, vraag dan mijn adres bij Mickey Mouse, waar ik toen werkte."

Veel relaties beginnen aan de zee, veel lopen er ook stuk. Achtentwintigduizend scheidingen per jaar zijn er in dit land. Het gros daarvan in de steden en aan de kust. "De zee trekt aan en ze stoot ook weer af", zegt Henri-Pierre Rogie. Gewezen fregatkapitein, gescheiden. "Het is hier een komen en gaan, de kans dat een vaste relatie op de klippen loopt is dan ook groter. De kust is kosmopolitisch, het gaat er hier losser aan toe dan elders. Op het platteland blijft men meer honkvast."

Rogie richtte op eigen houtje A.D.A.M.S. op, Advies en Dienstbetoon aan Mannen in Scheiding. 350 leden. De oudste is 81 jaar. "Hoe ouder, hoe moeilijker. Er is veel opgebouwd, er moet veel verdeeld worden, en een echtscheiding wordt dan vaker een vechtscheiding."

"Op één generatie is de mentaliteit veranderd. De grote kentering was 1968. Toen zijn de mensen anders gaan leven. De film Last Tango in Paris werd verboden in Italië, omdat het alle waarden onderuit zou halen. En ook dat liedje van Jane Birkin en Serge Gainsbourg, 'Je t'aime, moi non plus', werd uit de rekken gehaald. Of dat andere liedje van Gainsbourg, '69, année érotique'. Er is veel overboord gegooid. Maar de kerk had het er dan ook naar gemaakt. Het hield de mensen kort, en ook op school kreeg je het ingepeperd. Als je nu luistert naar wat pastoor Guy Gilbert op het huwelijk van Laurent en Claire zei... Dat is toch prachtig! 'Kijk', zei hij, 'de gescheidenen, mensen van een ander geloof, de vrijzinnigen, ze horen er allemaal bij. De mens staat voorop.'"

"Vroeger werd er te snel getrouwd. Nu trouwen velen toch nog, nadat ze jaren hebben samengeleefd. Dat is steviger. Het is vooral de oudere generatie die ik opvang. De mannen, de vergeten slachtoffers. De wet maakt het hen uiterst moeilijk. Bij een vechtscheiding moeten zij het huis uit, verliezen ze de kinderen, het bezoekrecht wordt beknot en in het geval van schuld - zoals het dan wettelijk bepaald wordt - betaal je levenslang alimentatie. Velen worden tot de bedelstaf veroordeeld. En erger. Sinds de zomer van Marc Dutroux is de beschuldiging van incest een nieuw wapen in een vechtscheiding. Sommigen zitten twee of drie dagen in de gevangenis en worden dan witgewassen, maar tegen die tijd zijn ze ook al vaak hun job kwijt."

De politiek is er niet om mensen gelukkig te maken, natuurlijk. Maar toch. Zesenzeventig stemmen in het parlement kunnen het verschil maken. "België en Ierland liggen het verst achter. Onze wetgeving is nog gebaseerd op de Code Napoleon. Frankrijk zelf heeft al komaf gemaakt met die erfenis, de wet is er menselijker. Ik stuurde vorig jaar een memorandum naar alle partijvoorzitters. Enkel de VLD heeft gunstig geantwoord."

"Ik ben verliefd op Oostende", zegt Ilona. Ze heeft de kaap van de zestig net gerond, komt uit Nottingham en is geboren in Liverpool. "Ik kom hier sinds 1971. Vroeger om de twee weken, nu nog één keer per maand. Oostende heeft alles wat Nottingham te kort heeft. Zee, vriendelijke mensen en liefde. In Liverpool hadden we wél iets wat jullie hier missen. The Beatles!" Ze begint zachtjes te zingen. "All you need is love. It's eààsy." Ze kijkt naar haar compagnon. "No, it isn't, of course."

Doe nu niet flauw, Erik, zoek haar. Zonder, schuurt het zand over het vlakke land. Met, kruipt het in de schoenen, gaat het jeuken. La tendre guerre, altijd.

Filip Rogiers

A.D.A.M.S.: 059.32.07.94

Erik, Els en Rena zijn schuilnamen.

Dinsdag: Oostende/2

Veel relaties beginnen aan de kust, veel lopen er ook stuk: 'De zee trekt aan en stoot ook weer af'

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234