Woensdag 20/01/2021

48uur in Brighton

Brighton, ook Londen-aan-zee genoemd, is zonder twijfel de meest funky badplaats aan de Engelse kust. Wereldsterren als Norman ‘Fat boy Slim’ Cook en Nick Cave kiezen het bruisende Brighton als uitvalsbasis. Maar overjaarse hippies, punks, frisse studenten, coole trendsetters en tortelduifjes op zoek naar romantiek voelen zich er evengoed thuis.

In 2000 fusioneerde het flamboyante Brighton met z’n meer mondaine buur Hove. De twee-eenheid biedt voor elk wat wils. De grootste troef van de stad is z’n kilometerslange kiezelstrand, al decennialang een trekpleister voor zonnekloppers, jonge gezinnen en honeymooners.

Wie een boon heeft voor het aristocratische Engeland, haalt z’n hart op in Hove - het westelijke deel van de stad. De statige Georgiaanse architectuur rond Brunswick Square, Palmeira Avenue of Adelaide Crescent ademt burgerlijke grandeur. Op en rond Church Road kun je een prettige middag slijten in de vele boetieks en de elegante theehuizen. De sfeer is er gereserveerd en upscale. Helemaal anders dan in het swingende Brighton. Al tientallen jaren is de stad een toevluchtsoord voor progressieven, ruimdenkenden, anders geaarden en hedonisten. En een artistiek bijennest, nog steeds heeft menig kunstenaar er een atelier. Brighton speelde een voortrekkersrol in het Britse Flower Power-tijdperk. En het was hier dat Anita Roddick haar eerste Bodyshop opende. Er zindert tolerantie door de zeelucht. Punks, new agers, yuppies, homo’s, hipperds... ze passen allemaal in het straatbeeld. Die eclectische rijkdom wordt ook in de gebouwen weerspiegeld. Nu eens zijn ze keurig en parmant (bij de zeedijk), dan weer kleurrijk en oergezellig (in de binnenstad) en soms gewoon potsierlijk grappig (zoals het Koninklijk Paviljoen).

Brighton & Hove ligt in County Sussex, 53 mijl bezuiden Londen. Vanaf Victoria Station kun je er makkelijk per trein naar Brighton Station (1). Er zijn ook regelmatige busverbindingen vanuit alle Londense luchthavens. Maar de makkelijkste en goedkoopste manier om er te geraken, is per ferry. De kustplaats ligt op vijf uur rijden van Brussel. Vanuit Calais vaar je met P&O Ferries (www.poferries.be) in amper 90 minuten naar Dover. Tickets voor de overzet met één auto en twee personen zijn er al vanaf 39 euro.

Let wel, parkeren in de stad is een dure aangelegenheid. In het centrum en op de brede lanen bij de zee betaal je makkelijk 2 pond per uur. Automobilisten doen er goed aan een parkeerstek te zoeken op uitvalswegen zoals Sutherland Road. Je mag er voor 4,5 pond een hele dag stationeren. Een van de vele parkeergarages in de stad zijn ook een (iets duurdere) optie. Meer praktische details vind je op www.visitbrighton.com

Het kloppende hart van de stad zijn The Lanes (2). Dat labyrinth van smalle steegjes tussen Old Stein en Ship Street vormde in vroegere tijden het vissersdorp. Tegenwoordig is het een shoppersparadijs: honderden juweliers, kledingboetieks, craftsstudio’s, giftshops, bars en bistro’s zijn er opeengepakt. Als u het ons vraagt: echt gezellig wordt het er nooit. The Lanes zijn een flink uit de kluiten gewassen Rue des bouchers waar het over de koppen lopen is.

Veel liever sturen we u iets verder noordwaarts: in het North Laine district (3) valt de echte bohemienspirit van de stad op te snuiven. De straten zijn er nog altijd smal én voorbehouden voor voetgangers, maar het bruist er van de bezigheid! Locals en toeristen hangen rond op terrassen van eigenzinnige salons of in charmante winkeltjes. Op Bond Street, Sydney Street of Kensington Gardens zijn echte schatten te vinden. Zeldzaam vinyl, handgemaakte juwelen en kledij, hippe gadgets, tweedehands spullen, vintage design... Op Gardner Street kun je een paar vegetarische schoenen kopen (bij ‘Vegetarian Shoes’, een hippiewalhalla van Robin Webb). Een mohairpak en spullen om je Vespa te pimpen, vind je in ‘Jump the gun’ - dé winkel voor Mods. Liefhebbers van all things retro plannen dan weer een tussenstop in Snooper’s Paradise (4) (7-8 Kensington Gardens): een grote winkel met de flair van een overdekte vlooienmarkt waar werkelijk alles te verkrijgen is.

Ook op culinair vlak weet Brighton & Hove erg aangenaam te verrassen. Grote chefs als Antonio Carluccio hebben er een restaurant, maar je hoeft niet bij zo’n klepper te dineren om voortreffelijk te eten. Deze stad is de parel aan de Britse kroon als het op vegetarische en veganistische maaltijden aankomt: in werkelijk alle eetgelegenheden komen niet-vleeseters uitgebreid aan hun trekken. Maar dat betekent geenszins dat vlees- en visliefhebbers over het hoofd worden gezien. De meeste eethuizen en restaurants gaan er prat op met lokale of zelf gemaakte producten te werken. Sommige slijten zelfs louter home produced maaltijden. De leuze die algemeen hoog in het vaandel wordt gevoerd: “be local, buy local.” Door lokale producten te gebruiken, probeert men z’n ecologische voetafdruk binnen de perken te houden. Bovendien staat lokaal garant voor vers en vers smaakt het lekkerste. Het allermeeste werden we verrast bij Bill’s Produce Store (5). Weggestopt achter de grijze gevel van een oude industriële loods op North Road, troffen we een kleurrijk en geurig mekka van jams, chutneys, limonades, marmelades, kruiden en verse groenten. Alles wordt even verderop - buiten de stad - gemaakt. Met producten die door Bill’s zelf of in de streek worden geteeld. Alles (uiteraard) voorzien van het biolabel. Deze winkel annex eethuis is een streling voor het oog en de maag. (www.billsproducestore.co.uk)

Brighton leeft. Het jaar rond zijn er festivals en activiteiten die de stad op de wereldkaart zetten. De grootste kleppers zijn het Brighton Festival in mei (kunstenfestival, dit jaar gecureerd door Brian Eno), Brighton Pride (de roze week) eind juli en de Big Beach Boutique eind september. Dat laatste evenement werd enkele jaren geleden uit de grond gestampt door DJ en local hero Norman Cook.

Ook naast z’n festivalkalender geniet Brighton een uitstekende reputatie als het op uitgaan aankomt. Er zijn talloze trendy bars en nightclubs waar je tot een stuk in de nacht kunt dansen. Vooral The Honeyclub (6) op Kings Road en Audio langs de Marine Parade zijn bekend en geliefd bij house- en technoliefhebbers. Wie het meer voor live concerten heeft, wordt in Brighton Centre (7) (op Kings Road) op z’n wenken bediend. Hier treden bands met wereldfaam aan. Maar stukken charmanter is The Hanbury Club (8) op St Georges Road, een intimistische club met een gevariëerd programma en een decor dat lijkt weggeplukt uit de gay twenties. Ook The Prince Albert (9) op Trafalgar Street is een legendarische stek: de pub beweert “the most rock ‘n’ roll bar in town” te zijn, en dat kan wel eens kloppen. Elke avond wordt er een live band geserveerd in een no-nonsense-interieur en de buitenmuren zijn voorzien van trashy graffiti (zelfs de grote Banksy liet er z’n signatuur, zie verder).

U houdt meer van performance of stand-upcomedy? Dan is Komedia (10) op Gardner Street beslist uw kopje thee. De beste stand-uppers van de natie treden er aan en er staat geregeld muziek op het programma: van hippe bands over rockabilly tot balkan beats - alles kan hier.

Hét visitekaartje van de badstad is z’n gigantische pier. Vanaf het strand ziet het gevaarte er majestueus uit, maar op de planken zelf maak je kennis met de meer platvloerse kant van Brighton. De pier (11) biedt goedkoop plezier per strekkende meter: lunaparken, kermiskramen, botsauto’s, dolle rollercoasters en kilo’s suikerspin om je zoet te houden tussenin.

Kijk je langs de westkant over de railing, dan zie je in de verte de overblijfselen van de legendarische Palace Pier (12). Ooit was die een staaltje van Victoriaans vernuft waar grootheden als Charlie Chaplin en Stan Laurel optraden ter vermaak van het publiek. Maar dat was in de gloriedagen voor Wereldoorlog Twee. In de jaren die volgden werd de West Pier aan z’n lot overgelaten en in 1975 - wegens te gevaarlijk - gesloten voor het volk. Het vervallen pronkstuk werd in 2003 grotendeels door vuur verteerd. In datzelfde jaar stond ook een deel van de huidige pier in lichterlaaie. Vele kermisattracties gingen in vlammen op, maar de constructie zelf wist weerstand te bieden. Men vermoedt nog steeds dat beide pierbranden het werk waren van pyromanen...

Wandel je weg van de pier in oostelijke richting, dan wisselen de Fish & Chips-shops, de limonadestandjes en de obligate strandkraampjes zich af met koninklijke arcades. Je doet er een klein halfuurtje over tot de jachthaven. En ben je te moe om terug te stappen, dan kun je tussen Pasen en midden september voor een paar ponden met een antiek treintje terug. Een ritje langs de zee met Volk’s Railway (13) is een topper voor kinderen!

Tussen Brighton Pier en de jachthaven ligt Kemptown (14). De wijk wordt ook wel Camptown genoemd omdat het merendeel van Brightons enorme homogemeenschap er woont. Een bewoner omschrijft Kemptown als “het slaperige deel van de stad”. Deels klopt dat wel: hier geen feestende menigtes, vrijgezellenbendes of schreeuwerige bars en clubs. Er wordt tegen een rustiger, gemoedelijker tempo geleefd. Maar in de bistro’s en bars op St. James Street kan het best lekker druk zijn. Toch zijn er opmerkelijk minder toeristen. Op St. Georges Road is het heerlijk kuieren langs de etalages van boekenwinkels, boetieks en antiekzaken. De Kemptown Trading Post & Coffee Shop (15) is een bezoekje waard. In deze loods bieden verschillende handelaars hun beste antieke spullen aan tegen erg scherpe prijzen. Terwijl je snuffelt, kun je genieten van een kop koffie en een lekkere home made pie.

Kemptowns rustige reputatie maakt van de buurt een fijne uitvalsbasis om de stad te verkennen. Wij logeerden er bij Snooze (16) (25 St George’s Terrace, www.snoozebrighton.com), een prettig gestoorde en persoonlijke B&B met retrokitsch aan de muren en comfortabele vertrekken. Elke kamer werd in een andere stijl en onder een ander thema ingericht. Een kamer voor twee personen met ontbijt boek je, afhankelijk van het seizoen, voor 60 pond per nacht.

Je kunt er niet naast kijken: Het Koninklijk Paviljoen (17) (www.royalpavilion.org.uk) op Old Stein. De eerste keer dat je oog in oog staat met het gebouw, lijkt het wel een fata morgana. Moorse minaretten en Indische torentjes temidden van een oer-Brits decor? Het doet zo bevreemdend aan dat je de neiging hebt jezelf eens flink in de arm te knijpen. Dit exotische paleis werd in de 19de eeuw als lusthof gebouwd door Prins George, de latere koning George IV. Het is zonder twijfel Groot-Brittanniës meest protserige hof, maar evenzeer is het een passend symbool voor Brightons hedonistische reputatie. In het gerenoveerde stallencomplex van het paviljoen is het Brighton Museum & Art Gallery ondergebracht. Het herbergt een geweldige collectie 20ste-eeuwse kunst en design. Onder meer de sofa die Salvator Dali modelleerde naar de lippen van Mae West is er te bewonderen. Ook de galerij met World Art is erg de moeite waard. En nog beter: de toegang is helemaal gratis!

In menige etalage zie je ze hangen: de afbeelding van twee Britse Bobbies, innig verstrengeld in een passionele tongkus. Kissing Coppers is het officieuze uithangbord van het vrije en blije (lees: homovriendelijke) Brighton. Het oorspronkelijke werk is van de hand van guerilla-kunstenaar en graffiti-artiest Banksy. De tekening is ondertussen beschermd achter glas en valt te bewonderen op de muur van de pub The Prince Albert, op de kruising van Trafalgarstreet en Frederik Place.

n Brighton is een van de meest homovriendelijke steden van Groot-Brittannië.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234