Maandag 18/10/2021

35-jarige Els Callens stopt met tennis en blikt in tien stappen terug op haar 16-jarige carrière

'Het enige wat ik met mijn tennisgeld gekocht heb, is een mooi horloge, een schilderij en een wagen'

'Ik was het kotsbeu mijn valiezen te pakken'

Ze is van dezelfde generatie als Ann Devries en Sandra Wasserman, stond in de schaduw van Sabine Appelmans en Dominique Monami en zag daarna de hoge vlucht van Kim Clijsters en Justine Henin. Maar op haar manier heeft Els Callens (35 jaar) van op de tweede rij een mooie en financieel lonende carrière gemaakt, met het olympisch brons in 2000 als hoogtepunt. Na zestien profjaren speelt Callens komende week in Hasselt haar laatste WTA-toernooi. Ze blikt in tien belangrijke topics terug. Bart Fieremans

"Ik was een laatbloeier. Ik wilde ook eerst absoluut mijn diploma halen. Toen ik in juni geslaagd was, heb ik in de Waregem-tennisschool, waar heel goede coaches waren, zes maanden aan een stuk getraind. Zodanig veel dat mijn ouders begonnen te zagen: 'Allez, wanneer ga je nu eens een match spelen.' (lacht) In februari zou ik in Groot-Brittannië mijn niveau testen. En ik won meteen mijn eerste toernooi. Ik euforisch natuurlijk, mijn eerste keer op de WTA-ranking..."

"Maar op die leeftijd was ik nog niet zo goed. Ik heb keihard moeten werken. Ik was enorm geprikkeld omdat ik weinig ruggensteun van de federatie genoot. Ik had zoiets van: 'Ik zal ze het allemaal eens laten zien.' Ik heb voor een groot deel alles zelf moeten uitzoeken, van het letten op voeding tot het zoeken van trainers om me technisch en tactisch te verbeteren. Ik had niet de kwaliteiten om de nummer één te worden, maar ik wilde wel de subtop halen. Dat is me gelukt, en daar ben ik trots op. Maar als ze me in 1990 hadden gezegd dat ik zestien jaar zou tennissen, zou ik geantwoord hebben: 'Ben je achterlijk of zo?'"

Els Callens debuteerde in 1991 op 20-jarige leeftijd in Wimbledon en haalde meteen de tweede ronde. Op gras voelde ze zich erg goed in haar vel. In 2002 verloor ze nipt een van haar beste matchen ooit, tegen Serena Williams (6-7, 6-7).

"Als kind lag ik met mijn buik plat voor tv om naar Wimbledon te kijken. Ik probeerde daar echt iets van te leren. Na veertien dagen Wimbledon speelde ik altijd beter. In 1991 vertrok ik met drie T-shirts en rokjes naar Engeland, ik dacht 's avonds weer naar huis te moeten gaan. Toen ik voor het eerst voet op Wimbledon zette, ging ik meteen naar Centre Court kijken. Voor mijn eerste match tegen Caroline Vis had ik nog geen bal op gras geklopt. Het opwarmen was een ramp, de bal ketste af op mijn kader of botste alle kanten uit. Maar eens de match bezig, ging het beter en beter. Ik won met 6-2, 6-2. Ik dacht: 'Wat is dat hier?' Ik stapte naar de toernooileiding: 'Kan ik hier ergens goedkoop overnachten?' Zo kwam ik bij een gastgezin terecht, Jane en Kevin. Sindsdien verbleef ik tijdens Wimbledon altijd bij hen."

"Tegen Serena in 2002 heb ik echt goed gespeeld. Terwijl ik op voorhand schrik had: 'Oei, oei, als ik maar geen 6-0 en 6-0 op mijn doos krijg.' Maar ik stond in beide sets twee keer voor, bij een 5-3-voorsprong begon ik wel zenuwachtiger te tennissen. Serena heeft haar niveau toen omhoog gekrikt. Het jaar daarna speelde ik weer tegen Serena op Wimbledon. (lacht) Toen was ze wel vanaf de eerste minuut geconcentreerd."

Voor Callens is het haar gelukkigste tennismoment, toen ze samen met Dominique Monami op de Spelen van Sydney 2000 brons haalde tegen het duo Zvereva-Barabanschikova.

"Dat doet er mij aan denken: ik heb mijn medaille nog steeds niet ingekaderd. (lacht) Ze ligt nu in de kluis. Ik vergeet nooit het matchpunt, een lange rally. Ik stond aan het net en was supergestresseerd, mijn benen plakten op de grond. Dominique had me gezegd: 'Blijf maar aan uw kant, ik zal het punt wel winnen.' De tegenstander ging in de fout, ik kon het bijna niet geloven. Dominique was die dag mentaal erg sterk. We hadden de eerste set verloren, maar haar gezicht drukte uit: we gaan die match hier winnen. Ze had die medaille in haar kop gestoken..."

"Met Kim (Clijsters) heb ik serieuze ruzie gehad over deelname aan de Spelen. Wie graag de Fed Cup speelt, zal zeker ook van de Spelen houden. Maar Kim wilde niet met Adidas spelen. Jammer, Dominique zei destijds ook tegen Nike dat ze in Adidas zou spelen, ze wilde absoluut die medaille en heeft daar geen spijt van."

Callens maakte de hype rond Clijsters en Henin als bevoorrechte getuige mee.

"Toen Kim vijftien jaar oud was, wist ik al dat zij zo toptwintig of toptien zou halen. Fysiek is niemand sterker. En Justine was technisch en tactisch op vijftien jaar al heel goed. Haar backhand is heel mooi, al vind ik de rest van haar slagen soms nog geforceerd. Ik denk dat ik ook wat mee geprofiteerd heb van de tennishype die zij in België brachten."

"Qua karakter zijn Kim en Justine tegenovergesteld. Kim is veel gemakkelijker. Ze weet ook wel wat ze wil, maar blijft respectvol tegenover andere speelsters. Ze kan zeggen dat de ander beter was. Mocht Kim drie grandslamfinales gewonnen hebben tegen Justine, weet ik niet of dat wel zo goed zou vallen. Het is natuurlijk niet simpel wat Justine allemaal moest verwerken. Maar de mama van Kim had ook gezondheidsproblemen, Kim vertelde daarover, ze weende en moest dat kwijt. Justine is veel introverter. Ze klampt zich vast aan Rodriguez als een soort vaderfiguur. Ik denk wel dat hij een heel goede coach is voor haar, soms bijna met de zweep erop. Terwijl Kim bij wijze van spreken tegen de coach zal zeggen: nu gaan we het zo doen."

Callens was een trouwe Fed Cup-pion, tussen 1994 en 2005 speelde ze 39 matchen (enkel of dubbel), ze won er 26. In 2001 vierde ze de WK- titel in Madrid.

"Ik heb altijd graag voor mijn land en in ploeg gespeeld. Ik voelde een speciale band en heb me vaak overtroffen. Die titel in 2001 was het hoogtepunt. Maar ik weet nog dat ik toen als enige speelster met kapitein Ivo Van Aken en nog wat mensen van de delegatie ben gaan vieren, dansen en drinken. De andere speelsters waren gewoon in hun bed gekropen. Die rivaliteit tussen Kim en Justine is er van in het begin geweest, daar moeten we geen doekjes om winden. Het draait er altijd wat om wie de nummer één van het land is, dat was destijds ook zo tussen Sabine en Dominique."

"Kim en Justine spraken niet veel met elkaar. Aan tafel kroop Justine meteen in een een hoekje, ze spreekt geen Nederlands en Kim spreekt niet goed Frans. De communicatie was gewoon moeilijk. Ik ging wel eens bij Justine zitten, maar het is niet gemakkelijk een losse babbel te hebben. Pierre-Yves en Carlos zitten steeds rond haar. Ik voelde ook weinig respect van haar kant. Ze denkt snel dat iedereen tegen haar is. Het is wat spijtig dat ze niet samen meer in de Fed Cup spelen. Louter op papier had België die competitie al vijf keer kunnen winnen."

Het tenniscircuit is een aparte wereld, waarin de laatste jaren ook meer diva's meedraaien en vaak naijver regeert. Callens is nooit naast haar schoenen gaan lopen.

"De komst van Kournikova heeft toch wel wat veranderd. Ten goede ook, het vrouwentennis kreeg veel meer aandacht. Maar Kournikova toonde weinig respect voor anderen. Ik heb haar ooit een chauffeur aan het hotel weten uitkafferen omdat hij een kwartier te laat was. Die mentaliteit is wat typisch voor die oostbloklanden. Als die speelsters van niets naar iets geraken, dan vergeten ze vaak vanwaar ze komen. Ook Sjarapova is niet de sympathiekste, maar die pa hangt ook constant rond haar. Zelfs als ze een finale wint, kan hij blijven doordrammen over punten. Zo iemand had ik allang mijn racket op zijn kop geklopt."

"Na de opkomst van de Russische speelsters verwacht ik nu een Chinese golf. Natuurlijk is er een generatiekloof. Met iemand van zestien jaar heb ik geen contact. De meeste jonge meisjes zijn gestopt met school en hebben niets interessants te vertellen, weinigen hebben aandacht voor cultuur. Je hebt weinig vriendinnen in het circuit. Ik kwam wel goed overeen met Meileen Tu. In het algemeen is het een jaloerse wereld. Sommigen gunnen je het niet dat je wint. In de kleedkamer is er vaak tegen Martina Hingis gesupporterd. Die kon degoutant kleinerend doen. Ik heb er een keer tegen gespeeld. Als ik een punt maakte, keek ze zo van: 'Hoe kan het nu dat jij een punt maakt?' Ze lachte je in je gezicht uit."

Callens heeft financieel niet slecht geboerd. Op de all time-ranking van officieel verdiend prijzengeld bij de vrouwen staat Callens op de 87ste plaats (1.662.326 dollar). Met dank ook aan haar actieve dubbelcarrière.

"In het begin hebben mijn ouders en ik alles zelf moeten betalen, ik had geen sponsors. Ik was erg zuinig, pakte het goedkoopste drankje aan de bar. Geld betekende een deel van mijn motivatie, het is een van de redenen waarom ik zo lang getennist heb. Sommige jaren heb ik goed verdiend, ook na aftrek van alle onkosten, die soms 2 miljoen oude franken bedroegen. In New York kreeg ik eens een cheque waarvan ik dacht: 'Hier moet mijn pa een half jaar voor werken.'"

"Ik heb nooit met mijn geld gegooid. Ik ben geen shopper zoals de Williams-zussen. Bijna alles staat schoon op de bank. Het enige wat ik me ooit gekocht heb, is een mooi horloge, een schilderij en een wagen. Ik heb geen tachtig paar lederschoenen of zo."

Tennissers zijn globetrotters, na zestien jaar had Callens het wat dat betreft wel gezien.

"Ik heb altijd graag gereisd en steden gezien, maar nu is het genoeg. Ik was het kotsbeu om mijn valiezen te pakken. Dit jaar mocht ik het nieuwe toernooi in Bali spelen, maar ik zag het niet zitten om weer veertien uur te vliegen. In mijn carrière heb ik altijd plaatsen uitgekozen waar ik me goed bij voelde, anders zou ik toch niet presteren. Ik tenniste een keer ergens in Bulgarije, waar de straten stonken naar rottend vlees en vis. Dat nooit meer."

"Van de luchthavens heb ik ook mijn bekomst. Ik heb geen vliegangst, maar de vlucht Las Vegas-Washington na de Fed Cup in 2000 was toch het ergste. Er was zoveel turbulentie dat het cabinepersoneel moest blijven zitten en we geen eten kregen. Kim was helemaal achteraan gekropen. Niet veel later vroeg ze aan haar papa of ze bij hem kon zitten. 'Blijf zitten of ge vliegt met uw kop tegen het plafond', heeft Lei gezegd. Ik had toen echt schrik. Sindsdien ben ik minder geneigd te vliegen."

Callens had een goede naam als dubbelspeelster. In dat circuit won ze ook tien WTA-toernooien. In Amelia Island 2003 vormde ze ook een duo met levende legende Martina Navratilova.

"Zij heeft me gevraagd, dan zeg je niet neen. Ik vond het een hele eer. Ze kiest natuurlijk goede partners. Ik was wel zenuwachtig. Ze zet ook veel druk op jou als partner. Ze kon nogal boos kijken als ik een domme fout maakte. (lacht) 'Waarom sla je geen forehandsmash in plaats van een backhandsmash en zo...' In die zin was ik blij dat het gedaan was."

"In mijn carrière heb ik zeker met meer dan honderd speelsters gedubbeld. Met Monami klikte het het beste. Zij bouwde de punten goed van achteruit op, ik maakte aan het net af. Met Julie Halard heb ik ook resultaten gehaald. Het moet klikken als mens, en je moet accepteren dat de andere al eens een mindere dag kan hebben."

Callens zet er op 35- jarige leeftijd in Hasselt een punt achter. Al is ze bereid om de Fed Cup-ploeg nog eens uit de nood te helpen. Callens is niet bang voor het zwarte gat.

"Ik geef nu al tennisles (in TC Piepel in Willebroek) en ben met mijn volgende leven bezig. Ik zou graag mijn diploma als A-trainer halen, daarmee kan ik ook Fed Cup-kapitein worden. Over een paar jaar wil ik me daarvoor kandidaat stellen. Ik werk ook graag met kinderen. Door Kim en Justine beginnen heel veel kinderen met minitennis. De kans op goede tennissers in de toekomst is iets groter. Maar een nieuwe Kim of Justine, dat is onrealistisch. En dat willen de ouders van bepaalde kinderen niet altijd inzien."

"Ik weet al sinds begin dit jaar dat ik zou stoppen, dus ik ben voorbereid. Maar veel speelsters zeggen me nog: 'Allez, gij stoppen? Dat meen je niet, je kunt nog een jaar meer doen...' Neen, het is genoeg geweest. Ik weet niet of ik het moeilijk zal hebben bij mijn afscheid. Ze gaan iets organiseren voor mij en ik hoop dat ze niet te veel emotionele beelden tonen. (lacht) Ik hoop ook om niet af te gaan in mijn laatste match."

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234