Dinsdag 15/06/2021

>32Zdenek Stybar: ‘Intriges? Daar zal zondag op dit parcours geen tijd voor zijn’

Je verbaast je naar het schijnt wel eens over de beperkte aantal trainingsuren van de ploegmaats. Is het zo moeilijk om jezelf ervan te overtuigen dat minder ook meer kan zijn?

“Dat is heel moeilijk. Ik denk altijd: als je goed wilt zijn, dan moet je er veel voor doen. Maar ik weet nu stilaan beter. Vorig seizoen wilde ik meteen bij de start van het seizoen super zijn. Op stage in Portugal reed ik daarom tien van de veertien dagen meer dan tweehonderd kilometer. Ik voelde me perfect toen ik terugkwam. Maar daarna begon het: kniepijn, rugpijn, een virus...“Ik werk nu met Peter Hespel en hij weet dat hij me moet intomen. Voor mijn stage in Mallorca vorige week hamerde hij er nog op: ‘Maximaal vijf uur op de fiets.’ Maar ik doe het zo graag. Lange uren kloppen, mooi weer, geen zorgen. Fietsen is dan helemaal geen opgave.”

Waar komt die trainingsijver vandaan?

“Ik ben groot geworden met het idee: hoe meer ik doe, hoe beter ik zal zijn. Toen ik begon met fietsen was het extreem. Veertig renners zaten in onze trainingsgroep. Twee daarvan zijn vandaag prof. Mijn jeugdvriend Roman Kreuziger en ik. We trainden gewoon te hard. Bij de nieuwelingen tochten van 180 kilometer met een gemiddelde van 37 km/u. Toen was dat normaal. Als je dat overleeft, dan kun je veel aan.”

Je hebt iets met Vlaanderen en niet alleen met het cyclocross. Er is het verhaal van toen je acht was: je was op weg naar een WK BMX in Nederland en raakte maar niet uitgepraat over de Vlaamse huizen.

“Dat klopt. Ik hield van al die kleine steentjes. Bij ons heb je dat niet. In Stribro hebben alle huizen een verschillend kleur. Op zich was dat een teken van welvaart, maar ik zag liever de uniforme Vlaamse huizen. Het was mijn grote droom om er zo eentje te bouwen in Tsjechië. Nu heb ik er één in België. Soms loopt het zo, zeker?”

Eén valse noot tussen Vlaanderen en Stybar: je gastgezin heeft je destijds op straat gezet. Van de ene dag op de andere. Wat is daar gebeurd?

“Het gebeurde de nacht voor een Europees kampioenschap, een race die ik absoluut wilde winnen. Ik praat er niet graag over, mensen in mijn buurt kennen de waarheid. Ik wil die verhalen het liefst vergeten. In ieder geval: ik heb hen niks misdaan en zij deden ook mij niets verkeerd. Mensen rondom ons hebben voor tweespalt gezorgd. In het begin liep het perfect. Ik noemde hen mijn tweede ouders, zij noemden mij hun tweede zoon. En toen gingen ze me plots haten.”

Waarom?

“Het boterde al een hele tijd niet meer en ze hadden mij al gezegd dat ik eruit moest na het EK. Maar die ene avond gebeurde er dan opnieuw iets en toen zeiden ze: ‘Nu mag je meteen gaan.’ Het was zeven uur ’s avonds, het regende keihard. In mijn kamer stonden al mijn spullen die ik in twee jaar België bij elkaar gekregen had. Echt alles samen: al mijn fietsen, al mijn persoonlijke stuff. Ik had geluk: Dlaskie had net een appartement in de buurt. Twee volle auto’s gerief heb ik verhuisd. Het Europees kampioenschap ’s anderendaags ging nog verbazend goed. Daarna ging ik voor twee weken naar Mallorca. Perfect om mijn hoofd leeg te maken. Toen ik terugkwam heb ik mijn eigen appartement gezocht en ging ik samenwonen met mijn vriendin. Zo kreeg dat hele verhaal uiteindelijk nog een goeie afloop.“Aan dat appartement hangt trouwens nog een goed verhaal vast. Mijn vader heeft het in zijn eentje in twee dagen geschilderd. Zaterdag was er de cross in Surhuisterveen, de volgende dag moesten we vroeg vertrekken voor het Tsjechisch kampioenschap. Ik belde ’s ochtends mijn vader: ‘Waar ben je?’ Hij zat op mijn nieuwe appartement.Toen ik aanbelde zag hij er verschrikkelijk uit. Hij had de hele nacht doorgewerkt, zonder te slapen. Ongelooflijk.”

Over het WK van zondag: volgens coördinator Koen Monu zijn de Tsjechen bevoordeeld. Jullie zouden een generale repetitie gehad hebben op het nationaal kampioenschap twee weken geleden. Akkoord?

“Neen. Het parcours is nu veel zwaarder. Ik heb donderdag de omloop verkend en die valt in niets te vergelijken met die van het Tsjechisch kampioenschap. Trouwens, na mijn nationale titel heb ik nog gezegd dat het parcours niet selectief genoeg was. Morgen zal dat anders zijn. De sterkste wint, dat kan niet anders in deze omstandigheden. Ik hoopte op een zware race, maar zo zwaar had ook ik het niet verwacht.”

Je bent tweevoudig wereldkampioen bij de beloften. In Zeddam en Sankt- Wendel won je heel onverwacht.

“Ja, dat is juist. En nu ga je vragen...”

... of je het daarom vervelend vindt dat je nu de grote favoriet bent.

“Neen, helemaal niet. Een WK kun je altijd winnen. Of verliezen. Topfavoriet of underdog, maakt niet uit. Het is zo’n specifieke en rare race. Bovendien: ik hoef mijn seizoen niet goed te maken.”

Dat heb je nu al een keer of honderd gezegd. Er is nog altijd niemand die het gelooft.

“Ik hoef niet te winnen. Mijn seizoen is zonder wereldtitel ook voor honderd procent geslaagd. Als ik dat wil dan kijk ik morgen gewoon televisie, met mijn voetjes op tafel. Ik ben heel relaxed en dat is echt waar.”

Kom, hoeveel geld zet je in op een wereldtitel voor Zdenek Stybar?

“Eén eurocent.”

Hoeveel Tsjechische kronen zijn dat?

(gaat onverstoorbaar verder, red.) “Voor mij is Sven Nys de grote favoriet.”

En Niels Albert?

“Hij is niet goed op sneeuw. Dat is bekend. Maar anderzijds: hij heeft nu een aantal dagen om eraan te wennen. En in Hoogerheide vorige week heeft Niels bewezen dat hij op dit moment de beste is. Ik ben echt benieuwd wat hij van het parcours vindt. Het is erg zwaar, dat speelt in zijn kaart. Maar er is zondag dus ook dat sneeuwtapijt.”

Jij had het in Hoogerheide moeilijk. Je werd tweede, maar alleen nadat je je ploegmaat Kevin Pauwels nadrukkelijk had opgedragen je niet voorbij te gaan.

“Meteen na die WB-race in Hoogerheide voelde ik me weer een stuk beter. Ik weet waarom het niet liep. De donderdag voordien trainde ik heel zwaar: 1.600 trapjes omhoog, 1.600 trapjes naar beneden. Dat sloeg in de benen, ik kon nauwelijks opstaan van het toilet.”

Duizend zeshonderd trapjes, dat zijn er wel heel erg veel.

“Funny: het was een misverstand. De coach had gezegd: honderdzestig. Maar ik had het verkeerd begrepen en deed er tien keer zoveel. Oeps.”

Op een WK komt het er niet alleen op aan de beste te zijn, je moet er ook voor zorgen dat de wedstrijd zich zo ontwikkelt dat jij de beste mag zijn. Voor jou wordt het extra lastig, met twee Fideaploegmaats bij de rivaliserende Belgen.

“Dat is altijd zo. Als Kevin weggaat in Zolder, rijd ik ook niet achter hem aan. Die verhalen heb je altijd rond een WK. Jullie hopen op intriges. Sorry, ik denk dat de race zo hard wordt, dat het er allemaal niet toe doet. Vorig jaar was het snel, tactisch. Tabor is another cup of tea. De beste zal winnen. Geheimen zijn er niet.”

Je keert meteen na het WK al terug naar België. Je benadrukte voor de Tsjechische pers dat je dat jammer vindt. Heb je het gevoel dat je jezelf moet rechtvaardigen voor je emigratie?

“Neen. Maar ik ben nog altijd Tsjech en daar ben ik trots op. Ik vlieg terug naar België omdat ik sponsorverplichtingen heb. Mijn werkgever is Belgisch. Zelf had ik het liever anders gezien. Ik had graag de tijd genomen om in Stribro te vieren met vrienden en familie. Het is vervelend, ik kan niet iedereen plezieren. Dat zou ten koste gaan van de wedstrijd. Ik scherm me nu af van de buitenwereld. Ik rijd mijn oefenrondes met de iPod in, anders moet ik om de vijf minuten stoppen om goeiedag te zeggen.”

Jouw opdracht bij dit WK is dezelfde die Lars Boom vorig had: de sport promoten in eigen land.

“Ik denk dat een wereldtitel inderdaad veel teweeg zou brengen in Tsjechië. Mensen willen winnaars. Schaatsen is bij ons nu bijvoorbeeld heel erg populair. Met Martina Sáblikóvá hebben we nu een meisje dat vaak wint. Zij alleen maakte de sport groot. Alles hangt af van de resultaten.”

Verder heb je weinig gemeen met Boom. Hij daagde de Belgen uit, jij bent de vriend van iedereen.

“Dat was zeker geen bewuste strategie. Ik begrijp trouwens niet waarom de Belgen niet hielden van Lars Boom. Misschien was het omdat hij wereldkampioen was. Ik zou het wel eens willen ontdekken: zullen de Belgen mij ook haten als ik wereldkampioen ben? (lacht)“Neen, het is waar. Ik heb een goeie band met de Belgen. Gelukkig maar. Stel je voor dat ik rondjes moet rijden terwijl iedereen roept dat ik moet terugkeren naar Tsjechië.”

Het zou kunnen dat zoiets gebeurt. Het goede fatsoen van de Belgische fans staat ter discussie sinds het BK in Oostmalle. Dat weet jij ook.

“Het is jammer dat het is gebeurd. Renners en organisatoren moeten er lessen uit trekken. Maar Niels had gewoon zijn dag niet. Dan ben je vatbaarder voor zulke dingen. Want het is de realiteit: in een cross heb je supporters die een schouder zetten of bier in je gezicht gooien of een paraplu voor je houden, dat gebeurt. Het is moeilijk te voorkomen, je rijdt vlak naast vijftienduizend man.”

Het valt op hoe fatalistisch crossers daarover zijn. Moeten jullie dat aanvaarden als ‘part of the game’?

“Neen, natuurlijk niet. Maar wat is het alternatief?”

Een alcoholverbod is gesuggereerd.

“Het valt in ieder geval op: hoe dichter bij de biertent, hoe meer problemen. De sfeer wordt intenser en de mensen komen alsmaar dichterbij. Maar dat is ook het succes van de cross. Het is een sociale activiteit. Mensen komen er iets drinken terwijl ze naar de cross kijken. Alcohol hoort erbij. Alleen moeten organisatoren naar een veiliger manier zoeken om de twee te laten samengaan.”

Tot slot nog even over de toekomst. Ben jij straks als wereldkampioen te groot voor Fidea?

“Ik lig nog één jaar onder contract. Nu heb ik weinig reden om te veranderen. Maar veel teams zullen geïnteresseerd zijn. Toen ik de vorige keer mijn contract bij Fidea verlengde, was dat eigenlijk een investering. Ik heb toen veel geld verloren, maar het was een goeie beslissing. Ik kreeg een financieel veel beter aanbod van een ander team. Maar ik wilde rustig groeien bij Fidea. Toen was dat een goed idee. Nu niet meer. Nu ga ik naar het team dat het meeste geld biedt.”

En hoe zit het met je mountainbikeplannen?

“Volgend jaar wil ik meer mountainbiken. Ik wil me absoluut kwalificeren voor de Spelen. Maar ik ga alleen naar Londen als er kans op slagen. En daarmee bedoel ik: een plaats in de top tien. Anders loont het de moeite niet, toch?”

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234