Woensdag 15/07/2020

25 januari 2011 Duiker verdrinkt tijdens zoektocht naar Luikse zusjes

'Olivier hielp graag mensen. Dat is zijn dood geworden'

livier Rouxhet (39) stierf op 25 januari 2011 aan de dam van l'île Monsin in Luik. Hij was lid van de duikers van de Civiele bescherming in Crisnée die al voor de negende dag op rij zochten naar de verdwenen zusjes Alison en Amélia Decloux. Negen dagen eerder was de zesjarige Amélia tijdens het spelen op de kade in Enghis in het water getuimeld. Haar grote zus Alison (12) sprong haar achterna in een poging haar te redden. Hun broertje zag de meisjes allebei kopje onder gaan.

"Ik denk dat Olivier op de een of andere manier over me waakt", begint zijn moeder Josiane Perick (67). Ze woont in Grivegnée, in de rand van Luik. Ze was de dinsdag dat Nordine Amrani dood zaaide met zijn pistolen en granaten ook op de Place Saint-Lambert. "Een halfuur voor hij toesloeg, voelde ik me opeens niet lekker. Ik had er geen zin meer in en keerde zonder veel na te denken terug naar huis. Toen ik pas binnen was en de radio opzette, was het al gebeurd. Ik vraag me af: heeft Olivier me gewaarschuwd?" De vrouw zegt dat ze graag praat over haar zoon Olivier. Al doet zijn verlies haar wel veel pijn. Omdat ze zich ook nog elke dag afvraagt: heeft Olivier geleden? "Maar Olivier verdient het dat we over hem praten", zegt ze.

Dat Olivier omkwam tijdens het zoeken naar kinderen die al dood waren; maakt dat het nog erger?

Moeder Josiane: "In het begin zag ik dat in al mijn boosheid toch zo: Olivier stierf omdat hij naar die dode meisjes zocht. Was dat wel nodig, vroeg ik me af. Want ik was daardoor wel mijn zoon kwijt. Ik vond dat zo oneerlijk. Maar beetje bij beetje is het me duidelijk geworden dat ik in mijn kwaadheid en verdriet vergat wat Olivier vaak zei. Dat hij bij de civiele bescherming was om mensen te helpen. Soms was dat door met zandzakjes te zeulen tijdens overstromingen. En soms door te zoeken naar lijken in het water. Hij zei dat hij dat belangrijk vond: een vermiste persoon terugvinden en zijn of haar lichaam terug kunnen geven aan de familie. Sindsdien besef ik: Olivier is niet voor niets gestorven."

Broer Philippe: "Klopt. Ik heb zelf ook nog gedoken bij de civiele en dode lichamen bovengehaald. Voor de families is dat belangrijk. Anders blijven ze zich vragen stellen of tegen beter weten in hopen."

Josiane: "Toch blijft Oliviers dood moeilijk te accepteren. Ik heb daar nog altijd gemengde gevoelens bij."

Hoe hebben jullie het overlijden van Olivier vernomen?

Josiane: "Ik was in het atelier aan het beeldhouwen toen ik Philippe opeens zag staan in het deurgat. Hij had tranen in zijn ogen. (zwijgt lang) Philippe moest geen woord zeggen. Onmiddellijk vroeg ik hem: Olivier?"

Philippe: "Ik had die dag een rustdag en zat thuis toen ik vlak voor de deur twee agenten en een vrouw in burger uit een auto zag stappen. Ze vroegen of ze me konden spreken zonder mijn echtgenote. Omdat er iets was met Olivier. Ik dacht onmiddellijk: hoe vertel ik dat aan mama? Ik wilde haar dat vertellen in de best mogelijke omstandigheden. U moet weten, we zijn niet echt gespaard in het leven. Tien jaar geleden overleed mijn oudste broer Vincent. En zeven jaar terug stierf ook mijn vader."

Josiane: "Doordat ik dat nieuws van het overlijden van Olivier te horen kreeg toen ik aan het beeldhouwen was, associeer ik dat beeldhouwen vandaag nog altijd met iets slechts. We zijn nu bijna een jaar verder en ik ben niet meer terug geweest in het atelier. Ik beeldhouw ook niet meer. Nu schilder ik geregeld, portretten van de kleinkinderen en zo."

Wisten jullie dat Olivier bezig was met het zoeken naar die zusjes?

Philippe: "De zaterdag voor zijn dood had Olivier me nog over die meisjes gesproken. Hij zei dat die kinderen toch ergens moesten zijn. Olivier sprak ook over de barrage. Hij kende het daar. Olivier zei dat hij dacht dat hun lichaampjes daar ergens tegen de bodem waren blijven vasthaken aan rommel."

Josiane: "Olivier woonde tijdelijk weer bij mij in omdat hij aan het scheiden was van zijn vrouw. Hij had me de avond voordien nog gezegd dat ze die dag weer niets hadden gevonden. Olivier was moe, maar wilde niet opgeven. De volgende ochtend heb ik hem heel vroeg zachtjes de voordeur horen dichttrekken. Dat was de laatste keer dat ik Olivier hoorde. We hebben elkaar zelfs geen gedag meer gezegd."

Zijn of waren jullie kwaad op de ouders van die meisjes?

Josiane: "Na de dood van Olivier waren de ouders van die meisjes op het internet opeens kop van jut. Sommige mensen gaven hen de schuld van Oliviers dood. Omdat ze vonden dat ze hun kinderen nooit langs de rivier hadden mogen laten spelen zonder toezicht. Ik hoorde de burgemeester van Enghis opeens in het televisiejournaal vragen te stoppen met de aanvallen tegen de ouders van Amélie en Alison. Ik heb de telefoon genomen en heb die vader en moeder gezegd dat ze zich niet schuldig moesten voelen over de dood van Olivier. Ik ben blij dat ik dat heb gedaan."

Philippe: "Het was zo ook al erg genoeg. Achteraf heeft de politie ons ook de precieze omstandigheden van dat drama verteld. Blijkbaar spaarden die kinderen op school capsules van cola- en limonadeflessen om dat in te ruilen ten voordele van gehandicapten. Die dag zagen de meisjes tijdens het spelen langs het water een fles in het vuilnis drijven. De kleinste heeft dat dopje proberen pakken en is zo in het water gesukkeld. Haar zus van twaalf heeft nog haar gsm uit haar broekzak gehaald en aan haar broer gegeven. Daarna is ze haar zus achterna gesprongen, vertelde haar broertje. De rest kennen we allemaal."

Olivier kreeg postuum het burgerlijk kruis eerste klasse voor moed en zelfopoffering. Was dat belangrijk voor jullie?

Josiane: "We zijn daar blij om. De minister geeft dat ook niet aan eender wie. Maar eerlijk: ik had liever dat we Olivier nog bij ons hadden in plaats van die heldenmedaille."

Olivier liet ook een dochtertje achter. Hoe gaat het met haar?

Josiane: "Carolina is vandaag zeven en heeft nooit kunnen verdragen dat we in haar nabijheid praten over het duikongeluk. Stop daarmee, zegt ze telkens. We proberen dat ook niet meer te doen. We stellen Carolina ook geen vragen. We laten haar praten over haar papa wanneer ze daar zelf zin in heeft."

Philippe: "Carolina woont nu bij haar mama in Brussel en komt in de weekends geregeld op logies bij mamy in Grivegnée. Ook het kerstweekend komt ze. En ja, ook wij vieren Kerst dit jaar. Olivier zou ook niet willen dat we ongelukkig zijn omwille van hem. We proberen Caroline de waarden mee te geven die haar papa belangrijk vond. Olivier was een natuurvriend, een ecologist, goedlachs en een mens met het hart op de juiste plaats."

Josiane: "Ik wens iedereen zo'n zoon toe."

Philippe: "We houden ook alle krantenartikelen en tv-uitzendingen over de dood van Olivier bij voor Carolina. We zullen haar dat later geven. Ik hoop dat ze dan nog trotser wordt op haar papa dan dat ze nu al is."

Jullie dienden een klacht in met burgerlijke partijstelling. Waarom? Zoeken jullie schuldigen?

Philippe: "We willen weten wat er die dag fout is gelopen. Ik ben nochtans zeker dat alle nodige veiligheidsmaatregelen werden getroffen. Alleen: er is iets gebeurd. Wij willen weten wat en vertrouwen daarvoor op het gerecht. Ik denk dat we het recht hebben om vragen te stellen over de dood van Olivier. Hij had een hele kast vol brevetten en diploma's. Olivier was een van de beste, misschien zelfs de beste duiker van het peloton. En toch zijn we hem kwijt."

Josiane: "Misschien kan er ook een les uit getrokken worden voor de toekomst. Want ik wil niet dat ook maar één van de collega's van Olivier hetzelfde overkomt. Ik hoop dat hun families daarvan gespaard blijven."

Meneer Rouxhet, wilt en durft u nog duiken na wat uw broer is overkomen?

Philippe: "Momenteel duik ik niet meer. Ik was ook al veel langer gestopt met duiken bij de civiele omdat ik het moeilijk kon combineren met mijn werk. Ik kon mijn baas niet elke week opnieuw vragen of ik mocht wegblijven voor een opdracht met de civiele. Vlak na Oliviers dood zei ik tegen mezelf dat ik nooit nog zou duiken. Omdat ik bang was dat mijn vrouw en twee kinderen me op diezelfde manier zouden kwijtspelen. Maar af en toe kriebelt het nu opnieuw. Voorlopig is dat gevoel nog niet sterk genoeg om het ook effectief te doen."

Zou uw zoon nog mogen duiken van u, mevrouw Perick?

Josiane: "Ik zou Philippe niet tegenhouden als hij dat toch wil doen. Nooit. Ook al zou ik ongelooflijk bang zijn dat ik ook Philippe moet afgeven. Maar ik hou te veel van mijn zonen om hen hun passies af te nemen. En wat als ik Olivier verboden had om te duiken? Dan was hij nooit de Olivier geworden die hij was. Hij vergaapte zich als kleine jongen al uren aan de programma's van Jean-Jacques Cousteau. Van kleinsaf droomde hij maar van één ding: duiker worden. Ik ben blij dat ik hem dat niet heb afgepakt. L'amour est plus fort que la mort."

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234