Woensdag 27/10/2021

'24': van actieserie naar realitytelevisie

De laatste jaren werden we opgezadeld met een hoop beelden die wel op maat gemaakt leken voor de tv-wereld van Jack Bauer

Judith Warner heeft bedenkingen bij de hoge verwachtingen van Kiefer Sutherland

Judith Warner is auteur van de biografie Hillary Clinton: the Inside Story en columniste bij The New York Times.

'Ik hoop dat de mensen een onderscheid zullen maken tussen televisie en werkelijkheid."

Jack Bauer stond met zijn rug naar de zee, het veelkleurige licht van de vroege avond speelde met de trekken van zijn getekende gelaat. Piekerend over de toekomst bracht hij een sigaret naar zijn lippen, het goudgloeiende uiteinde een brandend aandenken aan zijn eeuwige geflirt met de dood.

Sorry, ik was even in de war.

Ik begin opnieuw.

Kiefer Sutherland rookte een sigaret terwijl hij vragen van reporters pareerde op een feestje van Fox TV op de pier van Santa Monica vorige week, toen geopperd werd dat het - voorwaar - toch wel vreemd is dat de eerste vrouwelijke president in de serie haar debuut zal maken net voor de partijbijeenkomst van Iowa (algemeen beschouwd als erg richtinggevend voor de aanwijzing van zowel Democratische als Republikeinse presidentskandidaten, red.).

Er is een verschil, zei hij, tussen 24 en het echte leven. "Maar", vervolgde hij. "Laat me één ding zeggen. We hadden de eerste Afro-Amerikaanse president op tv en Barack Obama is nu een ernstige kandidaat. Dat was acht jaar geleden nooit gebeurd. Televisie is een ongelooflijk machtig medium en kan de eerste stap zijn om mensen te tonen wat mogelijk is."

Ik moest daar eerst nogal hevig om giechelen. Wat zou het volgende zijn? Beweren dat de voorstelling van China als as van het kwaad in 24 vooruitliep op de ontmaskering dit voorjaar van datzelfde land als de oorsprong van alle bedorven producten? Dat het wegglijden in de miniwaanzin van de vrouwelijke hoofdrol, Martha Logan, een voorafspiegeling was van Laura Bush' in toenemende mate bekritiseerde eindetermijngedrag? (Heeft iemand anders overigens haar verbazingwekkende gelijkenis opgemerkt met Dolores Umbridge uit Harry Potter and the Order of the Phoenix?) Dat de lichtzinnige vicepresident Noah Daniels' ternauwernood vermeden oorlog met de Russen een pendant in het echte leven had in het recente partijtje armworstelen tussen Bush en Poetin over de raketafweersystemen in Oost-Europa?

Onnozelheid bovenop onnozelheid. Maar toch. Iets in het idee van 24 als politieke glazen bol sprak me aan en dus ging ik, in de vurige hoop alvast iets op te vangen van wat we ooit zullen zien in een vrouwelijke president ('Wat je mag verwachten als je een nieuwe Clinton verwacht') een kijkje nemen op de website van de serie, op zoek naar aanwijzingen over het zevende seizoen.

Ik vond er geen. In de plaats daarvan beleefde ik een namiddag lang plezier met het uitpluizen van de researchdossiers over joint direct attack munition-raketten, kofferatoombommen, hyocinepentothal (een fictieve drug), C4-explosieven, AA-sponsors en Air Force Two (in technisch opzicht niet echt een vliegtuig). Ik leerde tot mijn verbazing dat Jack Bauer een universiteitsdiploma Engelse literatuur heeft en dat Audrey Raines - niet verwonderlijk - een product van Brown en Yale is. Het voelde als shoppen in een winkelcentrum zonder ramen, gokken in een casino zonder klokken, een totaal gedesoriënteerde wandeling in een autonome, alternatieve werkelijkheid.

Kiefer Sutherland en ik zijn misschien allebei onnozel, maar we zijn niet de enigen die de grens niet meer zo scherp zien als het op 24 aankomt. De laatste weken zijn verrassend veel journalisten bereid gebleken om mee te spelen met de aanmatigende gedachte dat de fictionele creatie van de eerste vrouwelijke opperbevelhebber in de serie wel degelijk een invloed kan hebben op de Amerikaanse politieke scène. De Hollywood Reporter, om er maar een te noemen, riep alvast dat die wijziging "best wel eens een selffulfilling prophecy kan worden".

Ik kan me niet herinneren dat de mensen hun adem inhielden voor diepgaande politieke verwikkelingen telkens als er een nieuw seizoen van West Wing zat aan te komen. Het lijkt wel alsof 24 iets heeft wat zijn stripachtige opzet een vreemdsoortig meeslepend gevoel van werkelijkheid geeft.

De afgelopen zes of zeven jaar hebben ons opgezadeld met een hoop beelden die wel op maat gemaakt leken voor de tv-wereld van Jack Bauer. Het verkruimelen van het World Trade Center, Saddam Hoessein in een put en door stress doorgedraaide VS-soldaten die verworden tot pornografische cipiers: de scheidingslijn tussen wat geloofwaardig is en wat niet, tussen fantasie en realiteit, is uiterst doordringbaar geworden.

Wat ooit ondenkbaar was of alleen voor zijn vermaakwaarde was bedacht in Die Hardachtige thrillers, is nu al te reëel. Alles is mogelijk in een wereld van vallende torens en Abu Ghraib. Kiefer Sutherlands magische geloof in de potentiële impact van de serie op de politiek is te vergeven, het is zelfs schrander.

Een groot verschil, helaas, tussen het echte leven en de fictie van het kleine scherm is dat Jack Bauer in 24 wel degelijk de slechteriken te pakken krijgt en de wereld redt. De goeden zijn onkreukbaar, domme politici worden gedwongen te boeten voor hun zonden. Er is verlossing, er bestaat een verdiend loon. Oh, en folteren werkt.

© The New York Times

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234